სამი დღე (9 თავი)

- თავშია... თავშია მაგრამ ვერაფერს გაიგებთ თუ ყველაფერს თავიდან არ დავიწყებ. დამპირდით, რომ არ შემაწყვეტინებთ და ნურც დასკვნების გამოტანას იჩქარებთ სანამ ყველაფერს არ გაიგებთ. რასაც ახლა მოგიყვებით არც ცაროსთვისაა ცნობილი და მხოლოდ სამმა ადამიანმა

ბუმერანგი.მეორე ნაწილი 17 თავი.

-არ ვჩქარობ,ვიცი რომ არ არსებობს დროზე კარგი წამალი ტკივილების განსაკურნებლად.დრომ იცის ყველა ქვა მის ადგილზე როდის დააბრუნოს.

ცრემლების პრინცესა (მეთვრამეტე თავი)

"ტასო შენი შვილია" "ტასო შენი შვილია" "ტასო შენი შვილია". გაუჩერებლად მხოლოდ ეს უტრიალებდა თავში. რამდენიმე წუთის განმავლიბაში ვერ შეძლო კითხვის გაგრძელება. " ტასო? ტასო ჩემი შვილია? ჩემი შვილია? როგორ... კი მაგრამ როგორ... როგორ..."

არ დამივიწყო (თავი პირველი)

გაღვიძებამდე ვგრძნობ ნაბახუსევის თავისტკივილს, თითქოს თავზე ვიწრო ქუდი მახურავს. თვალებს არც კი ვახელ ისე ვემალები მზეს, ვგრძნობ რომ ფეხით რაღაც უცხოს ვეხები, სხეულია, მაგრამ ჩემი არა. -ჯანდაბა-სწრაფად გავახილე თვალები, თითქოს ყველაფერმა წამში

სამი დღე (8 თავი)

ისე სცემა დედამისმა, რომ არ მიმესწრო ალბათ შემოაკვდებოდა. შემდეგ ნერვიულობისგან შაქარმა აუწია და კომაში ჩავარდა. საავადმყოფოში იყო 2 დღე. იქიდან კი სწორად გამიგეთ, მაგრამ მოძალადეს ვერ გავატანდი. ექიმმა სასტიკად გამაფრთხილა, რომ მაქსიმალურად

შემთხვევითი პატარძალი (თავი მესამე)

-ერთი ჭიქაც და უნდა წავიდე,თორემ ჩემი ქმარი გაგიჟდება მარტო ყოფნისგან.სიცილით ვუთხარი მამაკაცს და პატარა ჭიქით არაყი უცბად გადავკარი. -კარგი,მაგრამ კიდევ გვესტუმრე -აუცილებლად სიცილით ვუთხარი კეთილ

სიყვარულამდე ათი ნაბიჯია II

ფანჯარასთან ჩამოჯდა,სიგარეტი მოიმარჯვა და იგრძნო,როგორ ჩაწყდა კიევ ერთი ძაფი მის გულში. იგრძნო კიდევ ერთი ტკივილის მოახლოება,არ იცოდა რას აკეთება,ან რატომ,თუმცა გააწყვიტა რომ მისი ოჯახი ამ ნეხვიდან თავად ამოეყვანა. ყველა საბუთი,რაც ირაკლისა და

ცრემლების პრინცესა (მეჩვიდმეტე თავი)

თათია მთელი დღე ვერ ისვენებდა. გულს ვერაფერს უდებდა. აფორიაქებული იყო. კონცენტრირებას ვერაფერზე ახერხებდა. ერთ ადგილას ვერ ჩერდებოდა. თითქოს რაღაცას ელოდებაო. რაღაც ცუდს... და აი... იამ დაურეკა. იას ნათქვამმა გააშეშა. შოკში ჩააგდო. ტელეფონი ხელიდან

ბიჭი ჩიხიდან /თავი 4/

რისთვის ვუბრაზდებოდი მას არ ვიცოდი, იმიტომ რომ ბარში იმ გოგოებთან ერთად მოვიდა?თუ რატომ? ამაზე ვფიქრობდი და ფიქრებში ისე ვიყავი გართული ვერც კი შევამჩნიე როგორ მომიახლოვდნენ უცნობები. -აქ რას აკეთებ? ასეთ დროს თან  მართო? - მკითხა ერთ-ერთმა ირონიული

ჯოჯოხეთის ალებში

ზიხარ უმზერ ნატეხებს, ჩურჩულებ და თავს იმცირებ. ბოლოს ღერთსაც მიადგები კითხვით "რატომ? რა დავაშავე?" ვერ მიხვდები დანაშაულს.