სიყვარული რეალობის წინააღმდეგ

დღეს ჩვენ პირველად ვნახულობთ ერთმანეთს ნერვიულობის პიკზე ვარ მისული, დანიშნულ ადგილას პირველი მე მოვედი და თვალებით ყველგან, ყველა კუთხეში გეძებდი. ტელეფონზე ზარია დავხედე და ეჭვიც არ შემპარვია, რომ შენ

გიჟის გიჟური სიყვარული - IV +18

გაშტერებული ვზივარ სახლში და ცეცხლის დანთებაც კი მეზარება, ბუნებრივია, ექიმები წასვლას მოინდომებენ და მე კიდევ ამ საავადმყოფოში მომიწევს დარჩენა, ვთვლი რომ ჩემთვისაც ეს ყველაფერი მეტისმეტია და თავი უნდა დავაღწიო, ისევ წვიმს

ჰორიზონტს მიღმა IV

ზუკამ დამნაშავის სახელი გაიგო და მათ მოსაძებნად ყველაფერს აკეთებდა, არ უნდოდა ვინმეს ძმაკაცის დაჭრისთვის დაედანაშაულებინათ, როგორ უნდოდა ლაზარე გონს მოსულიყო როგორ უნდოდა ყველას სიმართლე გაეგო და დახმარებოდა ლაზარე

7 წლის შემდეგ! (თავი 1)

-შენი დემეტრე არა?ამის დედაც გოგო ნუ გამაგიჟე.-გადადი მანქანიდან, გაეთრიე და თვალით აღარ დამენახო.-დღეს ჩემთვის მოკვდი ნია დემეტრაძე..

თავისუფლება! (სრულად)

თეთრი ოთახი იყო, ძალიან თეთრი. ამ სიქათქათის სუნიც კი იგრძნობოდა. ვგრძნობდი როგორ მიჯდებოდა ტანში ოთხ კედელში ყოფნა, შეჩვევა. მწარედ ვსუნთქავდი, თან წყალს ვსვადი იმისთვის რომ გული არ წამსვლოდა. არ ვნერვიულობდი, უბრლოდ ბავშვობიდან თანდაყოლილად მაქვს

მეეზოვე (ბანალურად)

ყოველთვის მინდოდა მეეზოვეს თავში ჩამეხედა. ჩემებური მეეზოვეს თვალით დანახვა. მისი ფანტაზია უკიდეგანო უნდა იყოს, მისი გამოჩენის არეალი, თითქოს ჰორიზონტი და ფუნჯებია. მეეზოვეს აზრები მუდამ ფერადი მიმაჩნია, მუდამ მწვანე და ყვითელი.

არაადამიანი

ტროტუარის კიდეზე ვიდექი. მაშინ, როცა მხოლოდ ერთი ნაბიჯი მაშორებდა მთავარ მიზნამდე, თავში დიდი ქარბორბალა დამიტრიალდა, ყველაფერი აურია. გონზე ვერ მოვედი. უცებ აზროვნების უნარი დავკარგე, მაგრამ ის, ვინც ამ გადაწყვეტილებას იღებს, აზროვნების კი არა

კესანე ანუ არ დამივიწყო (8თავი)

გიერთდებით ახალგამომცხვარ სამეგობროსთან ერთად მათი ისტორიები და თანდათან გაცნობით მათი წარსულის კრახის გახსებებით ბევრი ემოციით და ხალისით.

ალისფერი თოვლი -3-

იმ დილით ჩემი ქალაქი ბევრად უფრო ლამაზი მომეჩვენა ვიდრე ოდესმე. წუხანდელი თოვლი დასტყობოდა ლონდონს, ბავშვები თოვლში სათამაშოთ გამოყრილიყვნენ... უფროსები აღტაცებულნი დადიოდნენ ნაადრევი თოვლით.

50 წლიანი დიალოგი უცნაურ სიყვარულზე

-მენატრებოდითქო, რომ გითხრა დაიჯერებ? -რატომაც არა.. -შეცვლილი ხარ! -მართლა? როგორ?