ჩემი ხედვები

ჩვენი ყველა საქციელი, ნაბიჯი, გადაწყვეტილება თუ უბრალოდ მოძრაობა, განსაზღვრავს ჩვენს ცხოვრებას და იმ გზას, რასაც ამ ცხოვრების გასავლელად ვირჩევთ. ერთი განსხვავებაა ადამიანსა და ადამიანს შორის: მათ ადამიანურობა განასხვავებთ. რამდენჯერ ვცადე, ღიად და

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.მესამე ნაწილი 7 თავი.

-ადამიანი ზოგჯრ თავის თავს კარგავს და შეცდომას უშვებს,მაგრამ არა უშავს შეცდომის გამოსწორება შეიძლება ყოველთვის,ახლა რაც მინდა ვიცოდე,მინდა გავიგო ვინ ხარ და როგორ გაჩნდი ჩემი შვილის ცხოვრბაში,

ეს ხაფანგია პატარავ..! #5

საღამომდე ოთახიდან არ გამოვსულვართ, ფილმებსაც ვუყურეთ, მუსიკებსაც მოვუსმინეთ და მოკლედ რომ ვთქვათ მთელი დღე ერთმანეთს დავუთმეთ. მას შემდეგ რაც გონს მოვედი დღე არ გასულა რომ დამიანე არ მენახა, მეც მიყვარდა მართალიაა ეს არც ერთს არ გვქობდა ნათქვამი

მთებშია თავისუფლება! (13) ბედისწერა

ეზოში გამოვედი და ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე,ხელები სახეზე ჩამოვისვი და სკამზე ჩამოვჯექი...მიჭირდა,ძალიანმიჭირდა ათანასიას გაშვება,მაგრამ მისთვის ასე აჯობებდა,მასთან მიმართებაში ეგოისტი ვერ ვიქნებოდი,მას უნდა ესწავლა,კარიერა აეწყო,ბარებში ევლო

განთიადის მოყვარული ბიჭი [თავი პირველი]

- არ გასინჯავ? - დაანებე თავი. დედიკოს გოგოა რა უნდა გასინჯოს. -ეპასუხება გიო. - ერთი ნაპასი დაარტყი მაგრა გაგისწორდება - უკაცრავად, უნდა წავიდე, მეჩქარება.

წამიერი სიყვარულის დასასრული?!(თავი 3)

-არ მეგონა ვინმე სამსახურის პირველ დღეს თუ დააგვიანებდა,დაღონებულმა მომიგო ჩემმა ახალმა უფროსმა და ნოუთბუქი გაბრაზებულმა დახურა.დიახ როგორც მიხვდით მუშაობა დავიწყე,წესით სივი პიარ მენეჯერის თანამდებობაზე შევიტანე,მაგრამ ამ უხარმაზარი კომპანიის

აკრძალული სიყვარული (თავი მეოთხე)

-ვიც რომ იქ სასწავლებლად არ მიდიხარ-ამის გაგონებაზე გავშესდი და სულ მცირე იმედი დავიტოვე რომ არ იცოდა ჩემ სიყვარულზე თოკოსადმი -აბა რის გამო წავალ?

განყოფილება N14 (3)

იმედია ახალი თავი მოგეწონებათ, თვალის გადავლებას ვერ ვახერხებ და მგონი ცოტა დამაგვიანდა ახალი თავის დამატება, ამისთვის ბოდიშს გიხდით, ყველას დიდი მასლობა წინასწარ:):):)

ჩემი პროფესია

დილით, ძილის მოყვარული ადამიანი ვარ. ძალიან მიყვარს ძილი და ხშირად ეს, მჭირდება კიდეც. არ მიყვარს, როდესაც ვინმე მაღვიძებს, თანაც ასე ხმაურიანად. ბოლოს ალბათ დედაჩემმა, გამაღვიძა და იმ დღემაც არც თუ ისე წარმატებულად ჩაიარა.

დამსხვრეული "ჩვენ"

გითხარი, როგორც დამსხვრეული ჭიქა, დამსხვრეული „ჩვენ“ ვერ აღდგება - მეთქი.. შენ კი უბრალოდ არ გესმოდა, ან არ გინდოდა რეალობისთვის თვალის გასწორება. დამცინოდი, როცა გეუბნებოდი, ერთსა და იმავე მდინარეში მერამდენჯერ უნდა ვიცუროთ - მეთქი...