ეს ცრემლებია?!

ეს, ცრემლებია ?! თუ ეს სილამაზეა წვიმის!მე შემძლებია? თუ ეს სითამამეა შიშის!ეგ ხელებია შენი, მე რომ არ მიშვებს შორით,თუ ეგ გრძნობები მიხმობს , მბრძანებლობს და არა თხოვნით...ეგ ცრემლებია ჩემი ?! თუ წვიმა მაწვიმს ისევ,

შენ და ღამე

მხოლოდ ორი რამის მჯერა ქვეყნად, ერთი შენ ხარ და მეორე ღამე, ქვეყნის ფიქრებს რომ მოუყრის ერთად, მესახება შეუვალი კიდედ. ათასფერი და ყველასთვის მნათი, ცისარტყელა, წვიმის მერე რომ ჩანს,

უცნობ ქალს

აბობენ ყვავილს ჩვევია ხმობა,მე კი ვეჩვევი შენით თრობას,ვაგრძელებ ღამეებს შენზე ფიქრებით,და ვახტავ შენს პორტრეტს შავ-თეთრი ფანქრებით,უფერულობით უბრალოებით,ვცდილობ ავხწერო აღუწრელი,ქალი რომელიც ასე მაწუხებს,

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.მესამე ნაწილის 1 თავი.

-შენს ლაქს ისეთი მძიმე სუნი აქვს,ტარაკანასაც კი უჭირს ამ სახლში გაჩერება.მე ვერ შევძელი მარტო შენგან თავის დახსნა,ყველა და ყველაფერი შენ გაგირბის. -საზიღარი კაცი ხრ და თან აუტანელი,როგორ გავძელი ამდენი წელი შენს გვერდით.

შენ ჩემი ხარ (1)

- ჩამოვიდა ძამიკოს ანგელოზი - პირგამოტენილმა წარმოსთქვა ლუკამ- ოჰ, როგორ მოხდა მარგო კალთაში არ გიზის!? - მაცივრიდან წყალი გამოვიღე და დავისხი - ახლახანს წავიდა - ლუკმა გადაყლაპა- სხვას უნდა ჩაუხტეს? - წყალი მოვსვი და

რა ფერის არის შენი თვალები[2,3]

-რა ჯანდაბას აკეთებ,ბავშვი ხომ არ ვარ.-ბრაზნარევი ტონით ვუთხარი და წარბშეკრულმა გავხედე.მიუხედავად იმისა რომ საშინლად მსიამოვნებდა მისი ეს ქცევა. -კი ბატონო,პირადად ჩემი ბავშვი ხარ.-ძალიან,ძლიან თბილად მითხრა

"ირონიულ-თბილი" ურთიერთობა (სრულად)

-არ დავიძინოთ?-აშკარად ეძინებოდა წათეს-ღმერთო, დღეს მეუბნება ცოლად მოგიყვანეო, ვითომ პირველი ღამეა და ამან მეძინებაო, ეს ვინ შემომაპარეთ?-მაღლა ავიხედე და ისე ვლაპარაკობდი რაზეც ორივეს ხმამაღალი ხარხარი აგვიტყდა.საბოლოოდ ამ სიცილ-სიცილში ორივეს

ქრისტეფორეს სამფლობელოში {14 თავი}

-ხვალამდე,ნერვების მომშლელო! -ხვალამდე,ცუდო ბიჭო! ოხ,ეს შეფარული ღიმილი.

წამიერი სიყვარულის დასასრული?!(თავი 1)

-გთხოვ მითხარი,რომ ეს ყველაფერი სიმართლე არაა.მითხარი რომ ჩემთვის არ გიღალატია და ისევ ისე გიყვარვარ როგორც ადრე.სანდრო შემომხედე და მითხარი,მითხარიიი,ტირილით ვეუბნებოდი ბიჭს,რომელიც სიჩქარეს ნელ-ნელა უმატებდა.

მეტრო (დასასრული)

სინათლე თან გაჰყვათ. შუქურა ეჭირა ხელში რასტის და მის ირგვლივ არაფერი ჩანდა. ბურუსი... კვლავ ბურუსი, რომელიც უდაბურ სიბნელედ ისახებოდა... ნისლი... დონი... დონი გაქრა... დონი...