პრეზიდენტის მრჩეველი-პრეზიდენტი თავხედია.(3)

ბოლოჯერ უყურებდა ადგილს,რომელშიც ყოველდღე კვდებოდა და თავს კარგავდა.ადგილს,სადაც 2 წელი,730 დღე გაატარა.ციხეს,რომელშიც იკარგებოდა,იქ ყველა მისი ოცნება მოკვდა,ყველა იმედი და პერსპექტივა ქარს გაატანა

ბუმერანგი.თავი 2.

შენ,შენ ხარ ყველაფერში დამნაშავე,შენ დამიკარგე მშვიდი ცხოვრება და მე კი მოგყვები და ვმალავ შენს ყველა ჩადენილ დანაშაულს.არ უნდა დამემალა,არ უნდა დამეფარებია შენზე ხელი უნდა მემხილე და უნდა მოგეხადა სასჯელი.

შეშლილი ფსიქოლოგი (1)

--დიდი ხანია ეწევი?--6 თვეა.-თავი ჩახარა.-არაფერი შეცვლილა, ისევ მზესუმზირის ყვავილს გავხარ, ყვითელ გვირილას და ისევ ვანგოგივით შეშლილი ხარ ჩემო პატარავ. შეშლილი ფსიქოლოგი.-თავი სიცილით გააქნია.

ბაბნიკს შეუყვარდა (თავი 2)

-ბოლოს მაინც დავჯექი,აბა შენი აზრით მეხალისებოდა ამ საცოდავი ფეხით დგომა?იმ იდიოტმა კიდევ ,,ასეც ვიცოდი,,-ო-ყველაფერი გავიგე ერთის გარდა,ჰანტერმა რატომ არაფერი არ უთხრა?ან ახლა რატომ დგას დერეფანში მასთან ერთად და იცინის?

ეს სიჯიუტე დაგღუპავთ ტკბილებო(1თავი)

ისტორია არის ოთხ დაზე და ოთხ ძმაზე რომლებიც ერთმანეთს უნივერსიტეტში გაიცნობენ ჩხუბით და ერთმანეთი მოეწონებათ მაგრამ თავიანთი სიჯუიტის გამო არ ეუბნებიან ერთმანეთს და ყველანაირად მთელი ძალებით ცდილობენ ერთმანეთი

ეჰ როგორი ჯიუტი მყავხარ

-იცი ახალი გადმოდის ჩვენტა-ლიზი მოვდა ჩემტან და ისე მიტხრა გეგონება ისეთი რამ მითხრა ეხლა კისერზე შევახტები ბედნიერებითქო-აუ რა მითხარი ბიჭო და მერე რა ვქნა, ხო იცი ყველა ახალი ვინც გადმოვიდა ვერ იყო

გვიპოვინ მზის სხივები

ღამის წყვდიადს ლამპიონების მკრთალი შუქი და ჩემი ნათელი მოგონებები აცოცხლებს... მახსენდება ის ქარიანი შემოდგომის დღე, როცა ირგვლივ მზის სურნელი იდგა და როცა შენ ჯერ კიდევ შეიგრძნობდი მას.შენ ისეთი

სამიზნე || (თავი 4)

-მთელ ღამეს თუ იმყოფინებ მადლობელი ვიქნებით_მოწყენილად გახედა ყიფიანმა. -კარგი, მაშინ სახლში წავიღებ, ლილიაც დამეხმარება, დამიჯერეთ არაფერი გამორჩება_გაეღიმა ცოლის გახსენებაზე და დისკები წამოკრიფა მაგიდიდან.

წერეთლის ხუჭუჭა გოგო...(დასასრული)

-ხუთი წუთი დაგტოვებთ და შემდეგ უნდა დატოვოთ აქაურობა-მეუბნება და თანაგრძნობით მიყურებს..მარტო დარჩენილი მიას ხელს ვკიდებ და ვუყურებ მის კიდევ უფრო ფერმკრთალ სახეს რომელსაც ღიმილიანი გამომეტყველება

თუ იპოვი გზას (ნაწილი მეორე)

ჰო, გაბრიელი. ეჰ.. ღრმად ამოიოხრა ქალმა. ბოლო რაც ახსოვდა, ის იყო, ვის დავიწყებასაც წლებია, ცდილობდა. ექვსი წლის წინ, როცა დედის ავადმყოფობის გამო საფრანგეთში მიმავალს აეროპორტში ეხვეოდა, წამითაც არ უფიქრია, თუ ამდენი ხნით ვეღარ ნახავდა