მე დღემდე მჯერა ის ჩემთან მოვა

ჩემი წარსული მე გულით დამაქვს, მუდამ მახსენებს სევდას და ტკივილს, მე მომავალი ნამდვილად არ მაქვს, ახლაც კი ვუსმენ განწირულ კივილს.

გაქცეული /4/

რომის ქუჩებში უმისამართოდ დახეტიალებ შენი მოპარული მანქანით და ეძებ ადგილს, სადაც თავის შეფარებას შეძლებ. გზაზე ყველა შემხვედრ ბილბორდს ავლებ თვალს და ცდილობ სადმე რამე იაფფასიანი სასტუმრო მაინც იპოვო, რომ დარჩენილი ევროებით ორიოდე დღე მაინც

ჰეტეროქრომია...

აქეთ იქით ვიყურები და ველოდები რაიმე საინტერესო მოვლენას როცა მაქსი ჩემს სახელოს ექაჩება და მაიძულებს ავდგე... მეც ვდგები და მაქსს უკან მივყვები, ადგილზე მისულს კი ჩემს წინ უძრავად მწოლიარე სხეული მხვდება, რომელიც სუსტად მაგრამ მაინც სუნთქავს...

ვაფრენ!

ყველაფერმა მობეზრება იცის... დღეს არ ვიცი რა მინდა) ვიღვიძებ და ვცდილობ ფეხაკრეფით გავიდე სასტუმროს საძინებელი ოთახიდან. -bonito...a donde vas? (ლამაზო, საით?) მესმის სრულიად უცხო ბიჭის ხმა ოთახიდან კარამდე მისულს -dejame! (შემეშვი!) ვპასუხობ და

ზებუნებრივი ქალაქი / Supernatural City (თავი 1)

ერთი წვიმიანი ღამე იქნებოდა როდესაც ემას სახლში თბილად ეძინა ასე ვთქვათ ყველაფერი კარგად მიდიოდა რომ არა ხმაური სახურავიდან რომელიც უეცრად გაისმა რათმაუნდა ემას მეორე სართულზე ჰქნდა ოთახი და გაიგონა კიდეც ხმა რომელმაც გააღვიძა ის ემა - ნეტავ რისი

ნოემბრის ნაყინი (ნაწილი V)

იცით რა არის ბედნიერება? ბედნიერებაა როცა იცი რომ ვიღაც გყავს ვინც გაღმერთებს, გელოდება, უყვარხარ და შენი თვალების დანახვისას მის თვალებშიც კრთება ის სხივი რომელსაც შენი სახელი ქვია. როცა მის თვალებში ხედავ საკუთარ ანარეკლს და ბედნიერი ხარ რომ

სამიზნე || (თავი 2)

-მომწონს ახალი რძლის სახელი_მაინც ვერ შეიკავა თავი ნათიამ და ყიფიანის ღიმილიც დაიმსახურა. -კარგი რას ვაკეთებთ?_ანდრიას გადახედა ყიფშიძემ. -მე რომ მგონია იმას ეხება საქმე? -მეც მასე ვფიქრობ, მოდი საქმეში გაგარკვევთ

' გრავიტაცია ' (9)

-ნუ მიედ-მოედები რაღაცებს,თუ ღმერთი გწამს,არ ვარ შეყვარებული,უბრალოდ ადამიანი ვარ მეც და განცდები მაქვს. -და,თუ საიდუმლო არ არის,რას უკავშირდება შენი განცდები? -დაინტერესდა თენგო ,-არა,განა ვერ ვხვდები,მაგრამ მინდა შენი პირით მოვისმინო,-თქვა მან და

უნაპირო წყვდიადში..

უნაპირო წყვდიადში, დაიბადა სიცოცხლე, დაიბადა სიცოცხლე, უფლის ნაწყალობევი, დაიბადა წყვდიადში უცოდველი სიმართლე, ატმის ყვავილებივით ვარდისფერი ლოყებით..

ჰარმონია

სახლში ვბრუნდბი და უკვე აღარც ვიცი მერამდენე გამოუგზავნელ წერილს გიწერ.. საკუთარ თავს ვპირები რომ ეს ბოლო იქნება, დღეს ბოლო იქნება მაგრამ უკვე 83 მაქვს.. დღეს ოთხმოცდამეოთხეს ვწერ.. ვინ იცის იქნებ ეს მაინც გამოგიგზავნო , მაგრამ უკვე ეჭვი მეპარება..