საზამთროს მურაბა / ნაწილი 2 (სრულად)

- მაინც წავუგოიმე... - ჩავილაპარაკე და გამეცინა. გაჩერდა და ისე ძლიერად ჩამეხუტა, ძლივს ამოვისუნთქე. მერე ჩემს ხელებს დახედა და თქვა: - ნუ გეშინიათ, რა. მეორედ. უკვე მეორედ და მაშინდელი შიში ამ შიშთან ვერაფრით მოვიდოდა.

მე,შენ და გალაკტიონი (||| თავი)

-ყაზბეგში რომ ფოტოაპარატიანი გოგო იყო,ანანია… -შენ ბიჭო ხომ არ გაუბერე?შენ არ ამბობდი,მაგ გოგომ მაგრად მიქარა ჩემთანო? -კი… -მერე,ახლა ამბობ რომ გიყვარს? -ეგ არ მითქვამს,პროსტა გეუბნები,რომ ვიპოვე. -სასწრაფოდ ჩემთან მოდი.

დაკარგული დრო /6_7/

ბედნიერება რომელიც მთელს სხეულში ვრცელდებოდა ყველა უჯრედს ეხებოდა და საზღვარი არ გააჩნდა. სილურჯემ შთანთქა ყველა ფერი ირგვლივ ...მისი სურნელი კაცისას შეერია . გრძნობა გაიყო და ცაში გაიფანტა

თუ გამოიცნობ რა ფერისაა ჩემი თვალები?

თუ გამოიცნობ რა ფერისაა ჩემი თვალები? და თუ მიხვდები გული სევდით რატომ მაქვს სავსე? თუ გამოიცნობ რატომ ვითხოვ შენგან სიყვარულს? და რად სჭირდები ჩემ დამპალ სულს ბობოქარს ასე?

Go away

ვეჩვევი გათენებულ ღამეებს, არეულ დღე-ღამეს, სიყვარულის სიძულვილს, გრძნობებ დაკარგულ მეს, ყოველ ღამე შენს ყურებას, შენს ცისფერ თვალებს, მოზრდილ წვერს და ვხვდები როგორ გაჩვეულებრივდა ის ყველაფერი რაც ზღვა ემოციებს იწვევდა ჩემში.

სურვილი სურვილად რჩება...

ხედავ ცას,რამდენი ფიფქია? ჩემს გულში ამდენი ფიქრია, ხედავ ველს,რამდენი ვარდია? ჩემს სულშიც ამდენი დარდია... და ისევ გაშავდა ფერები მარტო ვარ,ვეღარ გეფერები

დაწყევლილი სამოთხე (3 თავი)

-დამცინი? - სიცილით მომიბრუნდა და ჩემი სახე ხელებში მოიქცია.ხელი მისი პიჯაკის ბოლოსთვის არ გამიშვია, მეშინოდა, რომ წავიდოდა, და ისევ სიცივეში დამტოვებდა. მე მის გარეშე ყოფნის არ მეშინოდა, სიცივის მეშინოდა, რომელსაც სულში მიტოვებდა.როცა ახლოს იყო

ჩვენ "არავინ " ვართ ( მეორე ძარცვა) დასასრული

ნიკოლაიმ მანქანა კაფე " ფენიქსის" წინ დააყენა და გადავიდა. ნაცნობი გარემოს დანახვამ ცოტათი გაამხიარულა. გარშემომყოფებს მიესალმა და იმ ადგილას დაჯდა სადაც მოათან ერთად იჯდა. როგორც ყოველთვის ყავა და კრუასანი შეუკვეთა. ორ წუთში მოუტანეს შეკვეთა. -

სიძულვილიდან სიყვარულამდე ბევრია (თავი 9)

_რა გინდა, რატომ არ მანებებ თავს, გაბრაზებული შენ კი არა მე... _მასთან მისვლამდე ამის თქმას ვასწრებ მხოლოდ. უეცრად ბრუნდება, ხელს მკიდებს, უხეშად მისკენ მიზიდავს და მკოცნის.

თვალი არ მომაშორო.! (თავი 5)

-როგორი უყურადღებო ხარ.! ჩემზე გაბრაზებულმა სულაც არ შეგიმოწმებია კარები. -უხეშად გააწევინა მარჯვენა ფეხი და სუსტი სხეულის შორის მოექცა. -ვინ გითხა მომეკარეო?- სახიდან ხელი ჩამოაღებინა. უკვე ამოფხიზლებულმა თვალეში ჯიუტად ახედა.