წყვდიადის სულნი

ღამის დარაჯნი დაძრწიან გარეთ, მათ მზერას მისწვდა უცხო ზმანება, ერთი შეხედვით არ ჩანს ცვლილება მაგრამ,თუ კარგად დავუკვირდებით შორეულ კუთხით ისმის ფაჩუნი კუპრივით შავ-ბნელ,შესუდრულ ღამეს,

ჩემშივე სახლობ (2 თავი)

ახალი მთვარე სასაცილოდ დაკიდებულიყო შავ სივცეში. ვარსკვლავების ნასახიც არ იყო ცაზე. დაბინდებულ თბილისის ქუჩებს ლამპიონები ანათებდნენ.სარკეში ათვალიერებდა თავის გამოსახულებას.

წვიმიანი დღეები განსაკუთრებულად კარგია (თავი 3)

-მათე გყვარებია?-დუმილი პირვემა დავარღვიე და უფრო ავეკარი საყვარელ სხეულს,მიწვავდა ცხვირს მისი სურნელი.-ახლა მიყვარს,თანაც ძალიან-ვინ არის?-ვკითხე და თავი წამოვწიე,გულზე მომხვდა მისი სიტყვები

არ გინდა გნახო? 2 თავი

დავიჯერო ვერ მიხდა უკვე სველი რომ ვიყავი?-მიდი ადი სახლში გვიანია-შენ სად იყავი?-მაღაზიაში-ამდროს ? სტუმრები გყავს? -რა ცნობის მოყვარეხარ -რასვიზამთ-ჰო სტუმრები მყავს დიდიხანია გამოსულივარ

*სისხლიანი პაემანი* (თავი 3)

გოგონამ ქურთუკი გაუწოდა სანდროს და ძლიერად მიიხუტა გულზე,სანდროც სახლიდან გავიდა და ღია კარში უყურებდა,როგორ მიდიოდა მისი მეგობარი სახლიდან. მომენტალურად,საშინელმა სურვილმა გაუღვივა თავში ანასტასიას,დრო ეხელთა და გაქცეულიყო ამ ღია კარიდან,სწრაფად

ცხოვრებაში ყველაფერი სულ შემთხვევით ხდება(თავი1)

-შვილო,კარგად დაფიქრდი ვერ გაძლებ შენ ნინუცას გარეშე-ეუბნებოდა თვალცრემლიანი დედა შვილს რომელიც ემიგრანტობას აპირებდა. -დედა ნუ ნერვიულობ-მარიამმა დედის დანაოჭებული სახე მის ხელებში მოიქცია და შუბლზე ნაზად აკოცა. პატარა ნინუცა გულში ჩაიკრა და მთელი

ყრუ რომანსი ბედისწერისათვის (სრულად)

უამრავი აზრი არის გამოთქმული ბედისწერის შესახებ, მაგრამ არავინ იცის რომელია რეალური და რომელი არა. ზოგი ფიქრობს რომ ყველაფერი ბედისწერაზეა დამოკიდებული, ზოკი კი პირიქით, უარყოფ ამ ფაქტს და ფიქრობს რომ ყველაფერი მათ მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.თავი 27

-მე ჯერ თავს წავაცლიდი და მერე იმასაც მივაჭრიდი.თქვა ანამ. -თავს თუ აჭრი ის რაღად გინდა უნდა დასპირტო და შეინახო მოსაგონებლად?ახარხარდა გიორგი და სხვებიც აყვა.გოგიმ გადახედა ყველას და თქვა.

უცნობი ქალი ცენტრალური პარკიდან(სრულად)

ნახვამდის - ღრმა ნაპასი დაარტყა ქალმა და მამაკაცს დაემშვიდობა. სახლში მისულმა ქალმა აბაზანას მიასურა, თვალებიდან შავი ჩრდილები ჩამოიბანა და სარკეში ჩაიხედა - რატომ? - თავის თავს კითხა და აბაზანიდან გავიდა. აღარაფრის თავი ჰქონდა, ამიტომ პირდაპირ

ბნელი ლორდი [დასასრული]

თითოეულ ნაბიჯს ბრთხილად ადგამდა,თან გახშირებული სუნთქვით თუ ვიმსჯელებთ ძალიან ღელავდა. ამდენი ბოდიალის მერე,როგროც იქნა მიაღწია ციხის საკუჭნაოს,პირველ რიგში ბუნკეზე ავიდა,შემდეგ კი ფანჯარაში გადაძვრა,ბლაყვანი გაადინა ძირს. გზა მალევე გაიკვლია