ცქნაფა თავი 8

გიო რა გჭირს? უბრალოდ მინდა ცოტა ხნით მარტო ვიყო , ასე რატო ნერვიულობ , უბრალოდ მჭირდება დრო , სიმარტოვე და ფიქრი , ახლა ვერ გეტყვი მაგარამ რომ ჩამოვალ აუციელბად მოგიყვები

ჯაშუში

-უნდა დაუახლოვდე-დიდი ხნის სიჩუმის შემდეგ თავის ხრინწიანი ხმა ოთახში გააჟღერა და სიგარეტი გააბოლა -ყველანაირად ვეცდები-თავი დააქნია ბიჭმა -უნდა გენდობოდეს, შენ გარეშე ჭამაც არ უნდა უნდოდეს

ორი მოწმე (ნაწილი 2--9)

-ძალიან კარგი_გვერდით დაუდგა ლილია და ნახევარი ძალით მიარტყა ხელი მკლავზე-შენ რა გამომძიებელი ხარ კახპამ როგორ მოგატყუა ა? იქნებ მართლა დაგახვია თავბრუ?_კიდევ უფრო მაგრად მიარტყა მეორე მკლავზე-გინდოდა გაგეგიჟებინე? ასე ბრმად როგორ გაყევი

აღარასოდეს დაგკარგავ (პირველი თავი)

-დილაადრიან მობილურის ზარმა გამაღვიძა. ნომრისთვის არც შემიხედავს ისე ვუპასუხე....გისმენთ -შენ რა გეძინა? -ვაიმე ანი დავყრუვდი რამხელას მიყვირი? ხო ნორმალურ ადამინებს დილაადრიან სძინავთ

ჩემი პრინცესა [1 ნაწილი]

-ლილე,ადექი სკოლაში გაგვიანდება -აუ,კაი რაა ძამიკო დღეს დავრჩები სახლში -ადგები თუ მოვიდე? -კაი,ხო ვდგები უფფ

ეს ყველაფერი მიგრძვნია და ვარ ბედნიერი

თუ დაგითვლია ზღვის ნაპირას თეთრი კენჭები, გისეირნია ზაფხულობით, წვიმისას მარტოს? დაგსიზმრებია შეყვარებულს მსგავსი სიზმრები, რომ შენი გულის თეთრი ვარდი ღამით შენ გნატრობს?

შენთან ერთად სამყაროც შეცვალე

თქვენ გამუდმებით ფიქრობთ, ფიქრობთ ყველაფერზე რაც გიხარიათ, გაწუხებთ, გტკივათ ან გაბედნიერებთ. გახსენდებათ მხოლოდ ისინი ვინც გჭირდებათ, გეხმარებათ. მაგრამ ოდესმე გიფიქრით ვის სჭირდებით ან შეიძლება დასჭირდეთ?

თბილისის ცის ქვეშ... თავი 12

მოკლედ იმ საღამოს გიგიმ ითამადა ,ბევრი გვაცინა და გვამხიარულა,კარგად გაუგეს ერთმანეთს ბიჭებმა.ბევრიც დალიეს და იმაიმუნეს,თითქოს დიდი ხანია ერთმანეთს იცნობენო.მერე გიგიმ გიტარა გადმოიღო და სიმრეაც მოგვიძღვნა,მატეც რომ აყვა სასიამოვნოდ გაოცებული

ცხოვრების თამაში.თავი 8

-დემეტრე და თინანო ვერ ვიპოვე.ღრიალებდა ალექსანდრე და ექიმები მას აწყნარებნენ. -ნუ ნერვიულობ,არ შეიძლება ნერვიულობა.ორი ბავშვი ოპერაციაზე არის შეყვანილი. -ექიმო როგორ არიან ბავშვები რომ მოვიყვანე.დევი მივიდა ექიმთან გაფითრებული სახით. -ბატონო

საბედისწერო ქმედებები (სრულად)

ერთი კვირა ელოდებოდა დედაჩემი იმ “პრადას” ჩანთას. ჩემ და საუბედუროდ, მაინც და მაინც მაშინ ჩამოვიდა ამანათი, როდესაც დეფილე ჰქონდა. მთელი დღე გაწამაწიაში იყო. ჩანთაზე რომ გაიგო, კინაღამ კივილი დაიწყო. თვითონ ვერ ასწრებდა, ატელიეში იყო წასასვლელი,