როცა

როცა მჭირდებით ყოველთვის მტოვებთ,როცა მტკივდება ყოველთვის სწორედ სწორედ ყოველთვის მიქრობდა პოეტს მიქრობდა პოეტს იმ ლექსის ნოტებს. შეუძლებელი არაფერია ამბობდა ყველა,მაგრამ შეძლება

ცხოვრების თამაში.თავი 4

-გაგიჟდი?დევი არ გაბედი ვიღაც შემოვა,სირცხვილია.დევის აღარაფერი აღარ ესმოდა,თაიას კაბა წამოუწია,ყელში აკოცა და სულ მალე თვით თაიაც ვეღარ თმობდა მას.ცეცხლი მოედო ორივეს მთელ სხეულზე,ვნება უფრო და უფრო გაძლიერდა.რა ემართებოდა დევის,თაიას შეხედავდა თუ

უცნაური სიყვარული (თავი პირველი) (საცდელი)

შემდეგ ნინას ვაკვირდები და ვხვდები როგორი ამაყია იმით, რომ ოცნება აიხდინა, როგორი ამაყია იმით რომ ახლა უფრო თამამად იტყვის, რომ "ოცნებები ხდება" მიყვარს ეს სიტყვები და ყოველთვის ვგრძნობ ამ სიტყვების თქმისას ძალას

ისევ თბილისი და ისევ თბილისელები (3)

ნატა სულგანაბული უსმენდა სამზარეულოს ღია კარიდან ბიჭების დიალოგს და სიხარულისგან ცეკვავდა. გრძნობდა, რომ ლიზას უკარება ხასიათისა და საქციელის მიუხედავად, არც თვითონ იყო გულგრილი

უ'საზღვროდ /10/

-იქნებ დამხმარებოდი ... ამირიე ყველაფერი საწოლი ხომ საერთოდ -რა ფიცხი გახდი ქალო რა გჭირს -აუუ ლეააა მე ვაკოს მანქანით მივდივარ ... რომ ვუთხარი მეც მინდა წამოსვლა-თქო მაშინვე მითხრეს ვაკოს მანქანაშია ადგილიო -მერე რა .... მშვენიერი მძღოლია ვაკუნა .

ცქნაფა თავი 6

ისევ ეს უმოწყალოდ აწრიალებული პეპლები , ისევ ტკივილნარევი ბედნიერება , ვიცი დაგღალეთ ამ ჩემი ტრაგიზმით , მაგრამ ეს ხომ ჩემი რეალობაა , მწარე რეალობა მთელი არსებით ვეცდებით მისგან შორს დავიჭირო

შემთხვევითი სამსახური თავი 2

მოკლედ წინა თავს დიდი გამოხმაურება ამ მოჰყოლია მაგრამ მე ვფიქრობ რომ ჯერ ავტორი უნდა იღებდეს სიამოვნებას წერით და შემდეგ მკითხველი მე მომწონს რასაც ვაკეთებ და მაინც სიყვარულით თქვენი ლენა

შენ ხარ...

შენ ხარ გაზაფხული, მარტის არევა და აპრილს ჩამოჭრილი სამი ნასესხები.სანამ არ გამოჩნდი ზღვაც კი არ ღელავდა,ქარსაც არ მიჰქონდა ჩემი ნაწერები.სითბო აგვისტოსგან ჩუმათ მოგიპარავს,მაისს ჩააქსოვე თმაში გვირილები.

ბედნიერების გემო

-„დედამიწა ხომ ბრუნავს?-ბრუნავს...-კარგია რომ ბრუნავს ხო?-ჰო....-თუ ბრუნავს,ხომ მოვა ისევ იმ ადგილას საიდანაც ბრუნვა დაიწყო?-მოვა,მაგრამ შეიძლება იქ აღარ დახვდე...-დავხვდები....ან გავეკიდები...-რომ ვერ დაეწიო?

მარიონეტი (ოცდამეთოთხმეტე თავი)

თბილისში ნოემბერი იწურებოდა. მუხედავად შემოდგომის ბოლო თვისა ისეთი სუსხიანი ქარი უბერავდა შუა ზამთარი გეგონებოდა. ბახტრიონზე ერთ-ერთი კორპუსის სადარბაზოდან რეპეტიტორისგან გამოსულმა ნინომ მაისურის კაპიუშონი თავზე წამოიხურა, მიუხედავად თავზე წამოცმული