შემთხვევით შემოტენილი (სრულად)

სექტემბრის მიწურულს, მზის სხივებს თითქოს ნელ-ნელა ძალა დაეკარგა და სასიამოვნო ნიავმაც გამოჩენა არ დააყოვნა. თბილისმა როგორც იქნა ამოისუნთქა. საღამოობით ქუჩები სავსე იყო ახალგაზრდებით, ბავშვებითა და მოხუცებით. მხოლოდ გასვიანების ოჯახს მოეყარა სახლში

მდგომარეობის მსხვერპი IV

მხოლოდ სიმწრის ცრემლები გადმომცვივდა თვალებიდან,მაგრამ თავი მალევე შევუიკავე.. უკვე ვიცოდი რასაც გავაკეთებდი.. გონებაში გავთვალე რასაც მაქსიმე გასვიანს დავმართებდი,ამ პროცესით კი ვიხალისებდი..

ორი მოწმე (თავი 12)

-კარგია რომ ცოცხალი ხარ ლილია_დაშავებულ ადგილებს უთვალიერებდა დაჩი და ამაოდ ცდილობდა შეკრული ხელის გახსნას.-ხო, ჯერ-ჯერობით ვარ, კარგად ხარ? სისხლი მოგდის.-არაფერია, უბრალოდ კანია გასერილი.

შენთან... თავი 3

თავიდან იუხერხულა, მერე კი თვალები დახუჭა და ინსტიქტურად მიეხუტა ისიც.-ნიიი, ძალიან საყვარელი ხარ. პატარა, სულელი გოგო,რომელიც მოატყუეს და რომელიც მინდა რომ დავიცვა და ვიზრუნო მასზე,-თქვა გიორგიმ

ერთი მემილიონედი (სრულად)

-ეკონომისტი ხარ, ხომ? ჰოდა წარმოიდგინე, რომ ჩემი შენდამი გრძნობის გრაფიკი სრულად არაელასტიურია. არ აქვს მნიშვნელობა მიწოდების რაოდენობას. მოთხოვნის ეს გრაფიკი არც ერთი მიმართულებით არ გადაინაცვლებს.

არ დამივიწყო... (1 თავი)

ახლა ჩემი თავის გაცნობას ვაპირებდი თქვენთვის მაგრამ უბრალოდ სახელით და ასაკით ჩემს შესახებ ვერ შეირტყობთ,ნუ მოკლედ ჯენი გილბერტი ვარ 15 წლის და ბლა..ბლა..ბლა...დილა ყოველთვის ენით იწყება ვიცმევთ,ვჭამთ

შავი ანგელოზი 15

მადლობა ჩემო კარგებო რომ მოგწონთ ეს სტიმულს მაძლევს რომ გავაგრძელო წერა ბოდიში რომ დაგიგვიანეთ.იმედია მოგეწონებათ.-ნია შენც აქ ხარ მაპატიე ასეთ მდგომარეობაში რომ მნახე.-არაუშავს გაგა,მე ვატყობ ვერაფრით

მდგომარეობის მსხვერპლი III

ადგილზე გავშრი.. გავიყინე.. სიცივემ იმდენად ამიტანა რომ ამაკანკალა.. პირზე ხელი ავიფარე რომ ისტერიკული კივილი არ დამეწყო.უცებ ლანას გავხედე,მინდოდა დავრწმუნებულიყავი რომ არ მეჩვენებოდა და „ლამაზი სიზმარიც“ დასრულდა,

ცხოვრება, ეს ზღაპარი არაა. (თავი4)

„თვალებში შემომხედეთ, მითხარით რას ხედავთ? ეგეთი რა დაინახეთ?! თქმას, რომ ვერ ბედავთ... ფიქრს ვერიდები, შორს მივყავარ ფიქრებს, ტკივილი რომ მოვიშუშო ვიყენებ რითმებს.

დაუკმაყოფილებელი არსებობა

წვიმიან ქვაფენილს მიყვები და ცდილობ, არაფერზე იფიქრო, თუმცა განცდები მაინც ერთად იყრის თავს და სამკუთხედად შეკრული ქარბორბალასავით აწყდება ჯერ გონებას, შემდეგ კი - გულს.. რამდენიმე ნაბიჯში, ქუჩის კიდესთან ძალიან ნაცნობ და თანაც უკვე მივიწყებულ