ღამის ქალი [ნაწილი მეორე] [1]

-იცი ბოლო დროს ძალიან კარგად გვესმის ერთმანეთის, მართალია მამამისი იძახის რომ ცოტა რთულად მეგუება, მაგრამ საგანგაშო ურთიერთობა ნამდვილად არ გვაქვს. _მხრები აიჩეჩა და “ბიძია თომას ქოხს” დაასო მზერა. _წიგნი ყველაზე კარგი ვარიანტია. _თავისთვიც

ღამის ქალი [ნაწილი პირველი] [სრულად]

დილის ცხრა საათზე უცნაურმა ხმამ გამოაფხიზლა. ძილბურანიდან გამორკვეულმა გაღიზიანებულმა შეათამაშა წამწამები და ფანჯრიდან უტიფრად შემოძურწულ და იატაკზე ათამაშებულ მზის სხივებს დახედა. დილით ადრიანად ადგომას არ არის მიჩვეული, ან როდის უნდა მიჩვეულიყო

შეგიყვარე და ვერ დაგივიწყე (თავი 7)

ცხოვრება ძველებურ ტემპში გაგრძელდა. ყოველდღიური რუტინული ერთი და იგივობებით . ორივესთვის მაინც სხვანაირად იყო ყველაფერი. ის ძველებური უკვე აღარ მოსწონდათ. ერთმანეთი სჭირდებოდათ.

უბრალოდ იწვიმებს.....

მალე დაიწყება წვიმები ძვირფასო,მე ისევ მთაზე და სულ შენზე ვიფიქრებ,ბუხარი....წიგნები და ჩაი ჟოლოთი,შენი სითბო და მთის დილის სიცივე....მერე?მერე სათიბავში უკან გამოგყვები,გზადაგზა ვიპოვნი დარჩენილ გვირილებს,შენ დაწნავ გვირგვინს

მძიმე გზა(მეორე ნაწილი) მესამე თავი (10)

–მოვკლავ_ხმადაბალი და ცივი ხმით თქვა სოფიამ. –რა? _გაკვირვებით ჰკითხა ანამ –ზინას ბოლოს მოვუღებ. –ამაზე არც იფიქრო სოფია.გაგიჟდი?უთხრა ანამ

მე არ დამისრულებია...(XV თავი)

ცანცარს და მაიმუნობას, რომ მოვრჩით ავდექით, ჩავიცვით, ნიას საუზმე გავუმზადე. გაბრიელს მძღოლმა მოაკითხა, არ უნდოდა წასვლა ამას ვგრძნობდი. სანამ წავიდოდა მილიონჯერ მაკოცა, მიუხედავად იმისა, რომ ნახევარ საათში შევხვდებოდით. გაბრიელი წავიდა, ნიამ

მოთამაშე (ნაწილი მეცხრე)

მოდი და ხმა არ ამოიღო უხერხულ სიტუაციაზე. ბექა სიბრაზისგან აარხლებულია, ეკე ყოველ წამს გუკასკენ და კესისკენ იყურება, ნიკა კი ჯერაც ვერ გარკვეულა რა ხდება. მარი და ანა კი ჩუმად ზიან, ცდილობენ არაფერი არ შეიმჩნიონ მაშინ როდესაც თაკომ და ნიცამ დიდი

გიჟების სამყაროში(თავი 6)

გადიოდა დღეები.აგარაკიდან წამოვედით ყველა.თათია და ალექსანდრე უფრო და უფრო უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს.იმდენი გოგო სკდებოდა შურისგან მათი ერთად დანახვისას რო ვერც დათვლიდით. გვანცა და ცოტნეც უძალიანესად საყვარლები იყვნენ.მათი ურთიერთობა თითქმის ყველამ

სხვა

სხვას, რომელიც ძალიან ჰგავს „მე“-ს, სიჩუმეში შევხვდი. იმ დღის შემდეგ ის ყოველ ღამით შემოდის ჩემს გონებაში და იქ ძალიან დიდი ხნით რჩება. ზამთრის დღეები ყოველთვის უსაშველოდ მოსაწყენს ხდის ხოლმე დიდ ქალაქს და მეც, სრულიად ინერტული, ვდგები დილით, ვიღებ

შურისძიების დროა (დასასრული)

ჩვენი სახლის მისაღებში ვზივარ პერანგის ამარა, ფეხები მაგიდაზე მიდევს და თავი უკან მაქვს გადაწეული. ვსვამ ტრადიციულად წითელ ღვინოს და შავ შოკოლადს ვაყოლებ სიამოვნებით.