სიყვარულია თუ მიჩვევა? (თავი პირველი)

ისტორია დაფუძნებულია რეალურ ამბავზე... სიყვარულია თუ მიჩვევა? ეს კითხვა არასდროს გამჩენია.. სიმართლე გითხრათ არც ერთის მნიშვნელობა არ მესმოდა .. არცკი ვიცოდი რატო უყვარდათ.. რატო დადიოდნენ წყვილები ხელჩაკიდებულნი ან რატო კოცნიდნენ? ეხუტებოდნენ? რატო

იასამანი (თავი 2)

კარს ვაღებ და ლილი პარკებით დგას და მეკრიჭება. -შემო! კარს ფართოდ ვუღებ. -როდის მოასწარი? პარკებზე ვანიშნებ. -აქვე მაღაზიაში. -იქით რა ხდება? თვალებით ვანიშნე და სასიამოვნოდ ჩაეღიმა. -როგორც ყოველთვის ყველაფერი შესანიშნავად არის.მარტო შენ რჩები

მწვანეთვალება (თავი9)

თავი 9 -იცირაა დღეს არცერთი არშევჭამთ შოკოლადის ნაყინს,არც ვანილისას -მე რომ სხვა არმიყვარს -გასინჯავ -კრგი მანუს სანაყინეში იმაზე უფრო მეტი გემოს ნაყინი ქონდათ ვიდრე იმ სანაყინეში სადაც მე დავდიოდი. უფრო დიდიც იყო ვიდრე ჩემი სანაყინე.

დედა #2

დედის ხმაზე უფრო ტკბილი, ხმა არც მწამს, არც მეგულება; დედის გულზე უფრო ცხელი, გული არსად მეგულება;

ჯიუტი და მისი სვანი (თავი 6)

-რა გჭირს? მკითხა და თავი ამაწევინა, როგორც კი ჩემი ცრემლები დაინახა ეგრევე სახე შეეცვალა და უარესად გაღიზიანება დაეტყო -რამოგივიდა იტვყი ბოლოს და ბოლოს? მის ხმაში აშკარად სითბოც იგრძნობოდა წამით არვიცი რა დამემართა მივედი და ჩავეხუტე რაზეც მანაც

ჩემი ქვეყნის გადაღმა

-რატომ ტირი ქეთო? - ოჯახი მომენატრა ტასია... - დიდი ხანია აქეთ ხარ? - 11 წელი სრულდება... - დაიღალე?

გაყინული სულიდან..

ყოველთვის მინდოდა ადამიანი ვყოფილიყავი.. სიმშვიდის შეგრძნება შემძლებოდა.. ბოლო პერიოდია ნაბიჯარეული დავდივარ.. ვერაფერს ვგრძნობ.. ხელები მეყინება.. ცივა..

გაიღიმე! მას სხვა უყვარს...

-დამიბრუნე! დამიბრუნემეთქი! მერამდენედ უნდა გითხრა?_ბრაზდება, მაგრამ მაინც იცინის. _მეც გთხოვე მომიყევი და დაგუბრუნებმეთქი!_ჯიუტად არც მე ვეშვები. _ჰოდა არ მოგიყვები! _ჰოდა არ დაგიბრუნებ! _დამიბრუნე და გეტყვი ჩემი მომავალი შეყვარებულის სახელ. _ჯერ

მეგობრობიდან წყვილამდე

თავიდანვე შენზე ვგიჟდებოდი-მეთქი რომ გითხრა მოგატყუებ,პირიქით,ვერ გიტანდი. ვერც შენ და ვერც შენს სამეგობროს. ახლაც მახსოვს,წლების წინ,მე მერვე კლასელი ღლაპი როგორ დავუდექი წინ, ჩემზე ბევრად უფროსებს,შენს ძმაკაცებს.იმის მერე წლები გავიდა,ბევრი რაღაც

უმისამართო ლექსი

რაღაც საუცხოოდ, ჩუმად მიილტვიან ლურჯ ფერ ველ-მინდვრებზე ღრუბლის ნაჩრდილები, მსგავსად ამ ჩრდილების, თვალწინ დამირბიან ქარზე წამოშლილი თმების აჩრდილები...