აქ სიტყვები ზედმეტია (მესამე თავი)

- აბა ჩაალაგე ტანსაცმელი ? აფორიაქებულმა ნუცამ ჩემი ოთახის კარი შემოაო და ლოგინზე შემომდგარ ჩემოდანს დაკვირვებით დახედა. მე სარკის წინ ვიდექი და „ბიკინებს“ ვიზომავდი. -რაარის გოგო ეს, ჯერ არაფერი გაგიმზადებია ? -დამშვიდდი ყველაფერს მოვასწრებ. -ხოიცი

დაბზარულ სულს

როცა ღამის სიმარტოვე ძებნას გიწყებს უეჭველია ადრე თუ გვიან ხელებში მოგიმწყვდევს. კეკლუცი ბავშვივით გაგაბრუებს და სადღაც შორს, ფიქრთა მორევში ჩაგითრევს.. იქ ყველაფერი ისეა როგორც მე მინდა ან იქნებ შენ, იქნებ სულ სხვას უცხოს?! მოგონებები კარგი და

შენ არ ხარ ჩემი და! მე შენ მიყვარხარ! (4 თავი)

სახლში მე დედა და ლუკა ერთად ვბრუნდებით, ფოტოს არსებობა აღარც კი მახსოვს, არც იმ ნახატის რომელზეც სანდროა გამოსახული და რომელიც არ უნდა დამეხატა! კარი ღიაა. სახლში შესულებს კი შიგნით არავინ გვხვდება. -სალი. სანდრო ხომ არ იცი სად არის? -მეკითხება

უკვე ჩემი დაგარქვი ფერია (5)

ანიმ სწრაფად მოეხვია კარში პირველად შემოსულ ვაჩეს. შემდეგ სწრაფადვე მივიდა დათასთან მასაც ჩაეხუტა და არც კი დაფიქრებულა ისე აღმოჩნდა დემერეს კისერზე ჩამოკიდებული დემეტრემაც ერთი შინაურივით მოხვია ხელები და მისი სურნელი ღრმად შეისუნთქა ანი კი ისე

ბიზნეს ვუმენი (თავი 8)

დილით თვალები ჯერ კიდევ არ მაქ გახელილი, როცა მის ერთ ხელს წელზე, მეორეს კი კისერზე ვგძნობ. მას მთლიანად მასზე ვყავარ აკრობილი და სუნთქვის საშვალებასაც კი არ მაძლევს, განძრევაზე ზედმეტია ლაპარაკი. თვალებს ვახელ მას ჯერ კიდევ ძინავს არა ამ

იდუმალებით მოცული მკვლელობა(დასასრული)

არადროს ყოფილა ემოციური.არ უყვარდა ხალხს თავის გრძნობენს რომ ანახებდა.ერჩივნა მისთვის გულქვა და უემოციო ეწოდებინათ,ვიდრე მისი ღია გრძნიბებით ეთამაშათ და სიამოვნება მიეღოთ.ახლაც როცა ჯინას უსულო სხეულის წინ მუხლებზე დამხობილი შეშლილი სახით იდგა,ერთი

დიდი პატივისცემით საბავშვო სახლის აღმზდელ-მასწავლებლებს

როგორც დედა ყრმის აკვანთან თეთრად გაათენებს, თქვენც ასევე დახაროდით, დღეღამ აღსაზრდელებს.

თინა(თავი4)

ეს დღეებია მზე საერთოდ არ გამოსულა. გადის დღეები, თვეები... და ზაფხულიც მოდის , ასევე გამოცდები რომელზეც ძალიან ვნერვიულობ. მეშინია რომ მშობლების და მეგობრების იმედები ვერ გავამართლო.. ზეგიდან გამოცდები იწება და ნერვიულობაც მატულობს, ახლაც ყველანი

ესეც გაივლის...უბრალოდ არ დანებდე (თავი20)

-კაი - გავუღიმე მეც. გავედით სამზარეულოშილუდი პარკიდან ამოვაწყე ერთი გავხსენი და ჭიქაში ჩასხმა დავაპირე, მაგრამ ხელებმა დამიწყო კანკალი და ვერ მოვახერხე, ანდრეამ შემომხედა, თავი უხერხულად ვიგრძენი და ბოთლი ხმაურიანად დავდგი.-მოდი ისე გავიტანოთ არ

ცუდი გოგო "ენემი" დასასრული

როგორც უკვე მოგახსენეთ, ბიჭებმა საერთო ვილა იყიდეს რათა გოგონები ერთად ყოფილიყვნენ და არა ცალ–ცალკე. მართლაც უხაროდათ ერთად ცხოვრება და ბედნიერი სახეებით დადიოდნენ სულ. მაგრამ უკვე 3 თვე ნახევარი გავიდა უკვე იმდენად ვეღარ დადიან ლილე , ენემი და