უჟმური და დარტყმული ( თავი მეექვსე )

ნენსი გაიღვიძე , უკვე თორმეტი საათია - ჯერ კიდევ ძილბურანში ვიყავი ალექსანდრეს ხმა ყურში რომ ჩამესმის. - დამაძინე რა , დღეს მაინც არ მივდივარ სკოლაში . - დავიბუზღუნე და ბალიში უფრო ჩავიხუტე. - კი ბატონო თუ არ გინდა სვანეთის დათვალიერება , რა

მარწყვის სურნელი (18)

საბოლოო ჯამში დაღლილი მივლასლასებდი ოთახამდე წერეტელზე აკრული, სამახსოვროდ და დილამდე სამყოფად მკოცნიდა და მიდიოდა, მე დედას ველაპარაკებოდი და მთელი დღის ინფორმაციას ვუკაკლავდი, მარიგებდა, მეფერებოდა და მეხვეოდა ტელეფონში, ერთს გემრიელად

დაუმორჩილებელი (თავი 4 )

არც მე მჭირდება შენი ნაყიდი არაფერი დაუკივლა ,მოვკვდები და თუ საჭირო გახდა შიშველი ვივლი მაგრამ შენი არაფერი მინდა.. ეზოშიი გაშეშებული მაკა ,თინა და ნატო გასვლას ვერ ბედავდნენ რომ გაერკვიათ რა ხდებოდა. -შიშველი ?? ტუჩები გაბზიკა ლევანმა და თავი

მთელი ჩემი ცხოვრება დრამაა.. !!

როდესაც დავბადე ჩემი მშობლები ძალიან ბედნიერები იყვნენ, მხოლოდ მე ვიყავი უბეედური ) დავიბადე და წლების მატებასთან ერთად ჩემი ცხოვრება სულ უფრო მძიმე იყო .. 5 წლის ვიყავი როცაა ჩემი პატარა მწვანე თვალებით ვიყურებოდი ამ გატყავებულ საქართველოში და

ემა უოტსონის გამონათქვამები

მე არ მივეკუთვნები იმ გოგონათა ჯგუფს,რომლებიც ბავშვობაში ოცნებობდნენ რომ გამოსულიყვნენ მსახიობები,უბრალოდ გამიმართლა,შემარჩიეს და მოვყევი იმ ქარიშხალში სადაც დღესაც ვიმყოფები"

ილიანა(5)

პასუხით მიხვდა,რომ არ უნდა გაეფუჭებინა ეს წუთები სიტყვებით,გაჩუმდა,უკეთესაად მოიკალათა სეიდის მუხლებზე და გაეღიმა. რაღაც ეტაპზე,ყოველ ადამიანს სჭირდება გვერდით ისეთი ვინმე,ვისაც დაეყრდნობა,მოდუნდება და დაისვენებს.მათი ეტაპები დაემთხვა და ისინი

ძიძა თავი მერვე

დილით ადრე გამეღვიძა.ნიკოს ჩემზე მოტმასნისლს ეძინა, თავი ჩემს მხარზე ედო,მისი უზარმაზარი ტორი კი წელზე ჰქონდა მოხვეული. თავზე ნაზად გადავუსვი ხელი არ მინდოდა გაღვიძებოდა, მაგრამ არც ის მინდოდა რაც ახლა ხდებოდა, არ ვიცი რა მჭირს, მის წინაშე უძლური

ასაკი ყველაფერს ცვლის 2

ვერასოდეს ვიფიქრებდი რომ ერთი ჩვეულებრივი ზარი მთელს ჩემს ცხოვრებას შეცვლიდა თუმცა ყოველთვის ვერ დაგეგმავ მოვლენებსო ბებიაჩემი მეტყოდა ხოლმე. მარიამთან მივედი და გოგონები დამხვდნენ ცოტახანი გადავწყვიტეთ სახლში მშვიდად დავმსხდარიყავით და წაგვეჭორავა.

ექიმები (პირველი თავი)

საავადმყოფოს შესასვლელთან იდგა და უყურებდა თეთრ შენობას, გული გამალებით უცემდა, როგორც იქნა ბავშვობის ოცნება აიხდინა, როგორც იქნა ნამდვილი პაციენტები ეყოლება, ნამდვილი პრობლემებით და ნამდვილი ისტორიებით. თამთა დღეს შემდგარი ქალი გახდა, ქალი რომელმაც

მარტოობა

ოთახი... საკუთარი ოთახიც კი რა დამცინავი ხდება მაშინ, როცა სახლში ბრუნდები და არავინ გხვდება... მარტოობის გარდა... რომელსაც წამზომი არ აქვს, არც განსაზღვრული დრო და არც ის იცი როდემდე გაგრძელდება...