დრო ვეღარ მერევა, დროს ვეღარ ვერევი..

ვიცი გაგიხსენებ, ცეცხლად მომედები, ვიცი, რომც არ მსურდეს, სულ გამახსენდები მე კი მენატრები, მართლა მენატრები, მაგრამ სხვასთან რომ ხარ უფრო მედარდები..

ძველი პიანინო - 63

მხატვარი შინ არ დაუხვდა, ფიფომ ისარგებლა მისი არ ყოფნით და გულდასმით დაიწყო დათვალიერება. ვერაფერი ნახა ისეთი, რაც მის ინტერესს ოდნავ მაინც დააკმაყოფილებდა. მერე ნახატებს დაუწყო დაკვირვება... მიმის სურათს თვალი ვერ მოსწყვიტა

უცხო ( თავი 23 )

- აწ უკვე შენი მონა მორჩილი თორნიკე ნაროზაული, გთხოვთ გამხადოთ ღირსი, მომანიჭოთ დიდი ბედნიერება და გახდეთ ჩემი მეუღლე. გერქვათ ჩემი კანონიერი და სრულუფლებიანი მეუღლე. დამდოთ პატივი და იყოთ ჩემი ერთადერთი მესაკუთრე.

ძიძა თავი მეოთხე

-რაღაც ისეთი ამბავია, რაც მარტო ნიკომ და პაოლომ იციან და არავის ეუბნებიან, მაგრამ დამიჯერე დიდხანს ვერ დამალავენ. ორი თვეა ეს ქალი ჩვენთან ჩითავს, მაგრამ ერთხელაც არ დამინახავ ჩემი ძმა თბილად მოქცეოდეს ან რამე მსგავსი,არასოდეს ურეკავს, მოკლედ რაღაც

ბურდული და სხვა კატასტროფები (18)

-ჩახუტება დაგვავიწყდა-ფართოდ შლის ხელებს. დაპროგრამებულივით ვეხვევი წელზე და ალბათ უკანასკნელად ვრგავ ცხვირს მის ყელში, მგონი დღეს სამყაროს გაპარსული და სევდიანი ბურდულის ხილვა ერთად ეღირსა. ოღონდ ახლა არ წავიდეს, ოღონდ ამ ღამით არა. ოთხ ჩასუნთქვას

გარდასახვა (VIII თავი)

უკან არ იხედებოდა, თითქოს იქიდან წარსული მოსდევდა გამგელებული და ერთი სული ჰქონდა, თუ როდის ჩაავლებდა თავის ბასრ კბილებს გოგონას და მისი სულის მტკივნეულად ჯიჯგვნას შეუდგებოდა. სახეზე სრული სიმშვიდე და უდარდელობა აღბეჭვდოდა. თითქოს არაფერი არ

The night of death 3

- რა დაიწო? რა ხდება? - კარები და ფანჯრები კარგად გაქვს დაკეტილი წამოუყვირა ალექსანდრემ. - ჩემს ოთახში ღია დავტოვე დანარჩენი კი დაკეტილია, რა ხდება? - მე და ნიკოლოზი ვFიქრობთ რომ ჩვენს ქვეყანაშიც გამოჩდნენ ზომბები. - რა? რას ამბობ ალექსანდრე?რატომ

ბიჭი კაფიდან თავი 1

უნივერსიტეტიდან დაღლილი გამოვედი და პირდაპირ გეზი ჩემს საყვარელ კაფისკენ ავიღე.ეხლა ყავა ,რომ არ დამელია გავგიჟდებოდი.თავი ისე მტკიოდა. ყავა თუ მიშველიდა.კაფეში შესულს გამიხარდა ჩემი საყვარელი ადგილი თავისუფალი ,რომ დამიხვდა.ტრადიციულად უშაქრო

მოთამაშე (ნაწილი მესამე)

მას შემდეგ რაც ლუკა წავიდე ყველანი მალევე დაიშალნენ და დრო მომცეს რომ მეფიქრა. ვიცი რომ ბევრს ჩემი გადაწყვეტილება არ მოწონს, მაგრამ მე ამ ექვსი თვით იქნებ ვიღაცას სიცოცხლეს ვუნარჩუნებ? ამაზე ხშირად მიფიქრია... წარმოვიდგენ ხოლმე რომ ჩემი სიკვდილი

ფრაგმენტებად..

მე მარტო დარჩენილი ჩემს აივნის კარს ვაღებ და ზღვის ტალღების ხმას ცარიელ ოთახში ვუშვებ შესავსებად.. წვიმის სუნი და ხმაური ტალღებს ერევა.. საოცარ ჰარმონიას ჰქმნის.. თვალებს ვხუჭავ..