შუა ზაფხულში.

შუა ზაფხულის დღეებში ვისვენებ დასიცხულ ხეებში, და მოახლოვდა ივლისის ბოლო, შეიქმნა დღეები მთლად უთავბოლო…

შეუძლებელი არაფერია(სრულად)

გონზე ვერ მოვდიდოდი, როგორ შეეძლო კაცს ასეთი უხეში ყოფილიყო. კაცს რომელსაც სულ რაღაც რამოდენიმე საათია ვიცნობდი , საოცრება მითხრა და გაღიმებული გატრიალდა... ეს პირველი შემთხვევა იყო როცა მამაკაცი ასე მომექცა… ცრემიანი თვალები მოვიწმინდე და ჩემი

აგაპე (ნაწილი 2)

თითოეული ადამიანი განსაკუთრებული და უნიკალური ინდივიდია, რომლის მსგავსი მეორე არ არსებობს. თუმცა საკუთარი თავის პოვნაზე უფრო რთული რამ არაფერი არ არის, ჩვენ ყოველ დღე და ყოველ წუთს ვიბრძვით ამისთვის, ხშირად სასოწარკვეთა გვძლევს ხოლმე, მაგრამ

სტოკჰოლმის სინდრომი, დაწყნარდი გულო ( დასასრული)

არ მსურს, რომ ეს ტკივილი დამთავრდეს, გამოილიოს და ამოიწუროს! რადგან სწორედ ეს ტკივილი გაკავებს ჩემში. მე ვიცი, რომ ეს სიცოცხლე არ არის! ეს უბრალოდ ინერციაა! ეს არის მუდმივობის მახე, რომელშიც გავები და მე ვწვები ჩემსავე ხელით შექმნილ ნიუტონის

გულისცემა 8 თავი

და შემახსენე შენ ვინჩემი ფე*ები ხარ? უთხრა დათომ და წამშივე სახეში უთვაზა სანდრომ, ურტყამდა მთელიძალით გიო კი ამაოდ ცდილობდა სახედასიახლიანებული დათო გამოეგლიჯა ხელიდან სანდროსთვის,

აგაპე (დასაწყისი)

ისტორია გოგოზე, რომელიც ცდილობს სამყაროში თავის დამკვიდრებას, საკუთარი თავის პოვნას, ოჯახურ, ფსიქოლოგიურ, პრობლემებთან გამკლავებას. ცდილობს ყველასთან მეგობრული იყოს, მხიარული და კეთილი, მაგრამ ეს ნიღაბია, როდესაც მარტოა თავის ოთახში შინაგან დემონებს

პატარავ

მიყვარხარ... იმიტომ, რომ არ შემიძლია ამ სიყვარულის გარეშე … შენ ხარ ადამიანი რომელმაც ბევრი რამ გადაიტანა ცხოვრებაში და მაინც მყარად დგას ფეხზე , არ გაბოროტდა სამყაროზე და მაინც შეძლო შეყვარება ..

თუ შემცივდება შენ სიყვარულს მივეფიცხები

სანამდის ვცოცხლობ, სანამ მკერდში ცეცხლი მინთია თუ შემცივდება შენ სიყვარულს მივეფიცხები!

ზღვარს გადასული

შიშების მორევში ვიძირები მე ახლა. ნუთუ ზღვრულია ის სინამდვილე, რომელშიც ჩვენ გვიწევს არსებობა?! ამასთან დაკავშირებით ასეთი ალეგორიული გადახვევა მახსენდება: “ზღვარს გადასული”: ერთხელ ერთ ბრძენ კაცს ჰკითხეს: რისია ის რეალობა, რომელშიც ჩვენ ვცოცხლობთ

ბრაზიანი გოგო

დილით გაჩერებაზე მეტეოროლოგიური პირობების შესაბამისად შეფუთნული და პანდემიის წყალობით ახალი აქსესუარით, პირბადით, სრულაიდ იდენტობა დაკარგული ავტობუსში ასვლას ვაპირებდი, როცა ჩემი სახელი მომესმა გვერდიდან: -ლილე, ბარზიანო გოგო!