მარტო (თავი 10)

ისტორია მარტოსულ სტუდენტ გოგოზე, სახელად ემილი. ის რეალობას ობიექტურად ვერ აღიქვამს და ცხოვრობს თავის მიერ გამოგონილ აბსტრაქტულ სამყაროში. ჰყავს ერთადერთი მეგობარი -ჟანეტი. გოგონები სრულიად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან. მოულოდნელად, ემილის

ძველი პიანინო - 15

მკვლელობის ფაქტი დადასტურდა, ფიფოს საკმაოდ სერიოზულად შეუტია უფროსობამ. მდუმარედ უსმენდა საყვედურებს, ხმაც არ ჰქონდა ამოსაღები, ყველაფერი მისი დაუდევრობის იყო. თავის დროზე საქმეს, წესიერად რომ მოჰკიდებოდა, დღეს სხვა ბევრი დანაშაულიც შეიძლებოდა

მაფიის ბოსი! თავი 5 (1D Fanfic) +18

-ნენსი! სად ხარ? -ახლავე ნაილ სააბაზანოში ვარ,გამოვდივარ! გამოსძახა სააბაზანოდან ნენსიმ და მალევე გამოვიდა პირსახოც შემოხვეული. ბიჭი ფეხზე წამოდგა და აკოცა შეყვარებულს -ხელები დაიბანე ვისაუზმოთ და სამსახურში წავიდეთ ნაილი სააბაზანოსკენ გაემართა

ზოგჯერ მეგობარს მეგობრად არ ვცნობთ

იმის გამო რომ კაცი კაცს არ ძმობს, ზოგჯერ მეგობარს მეგობრად არ ვცნობთ, ხშირად ეჭვები შეგვაქვს მათში, ვინც მართლა ერთგულად გვიდგას მხარში...

სიზმარი სიყვარულისა (4 თავი)

-რა ხდებათოკო მიდის თამადასთან და ჩუმად რაღაცას ეუბნება შემდეგ შემოდის ლადო და ორივე ერთად თავიანთ ადგილს უბრუნდებიან, სამივენი მე მიყურებენ და მიღიმინა, უცნაურად, რამაც გაღიზიანების პიკს მიაღწია ? ჯანდაბა შევწუხდი უკვე ამ უცნაური ქცევიით -კაი ლილ

შენ ჩემი არ ხარ და არც იქნები

შენ ჩემი არ ხარ და არც იქნები რადგან შენ არ გაქვს ჩემზე ფიქრები დრო გავა მეტყვი”იზრუნე თავზე, მე სულ სხვა მიყვარს და ვფიქრობ მასზე.

ის ახლოსაა

ახალი სკოლა,ახალი კლასელები და ახალი პირობები.1 კვირაა რაც გადმოვიდა და უკვე შემსძულდა აქაურობა.სკოლაში მიდიოდა,ნაწვიმარი იყო,ხელში თავის ყუთში ჩადებული საყვირი ეჭირა.ეს საკრავი მის სკოლაში უცნაურობა იყო რის გამოც დასცინოდნენ.სკოლის ეზოში

ოდესღაც შეიძლება ისიც ახდეს, რისი ახდენას შეუძლებელი გვეგონა...

ცხოვრება ხანმოკლეაო ნათქვამია,ადვილად აპატიეთ,გიყვარდეთ ღრმად,იცინეთ ხშირად და არასოდეს არაფერი ინანოთ.... ადვილად მიღწეული ბედნიერება დიდხანს ვერ გრძელდებაო ამბობენ. "და ერთადერთი რითაც ჩემ სიყვარულს ვამტკიცებდი მოთმინებაა....როგორი ცოტა ჩანს

"მე რომ არ ვიყო ადამიანი"

ხელებს გულზე ვიკრეფ და მის ძგერას ვგრძნობ. გულს ვგრძნობ, ფეთქავს…. ვითვლი თუ რამდენჯერ აძგერდა და თვითკმაყოფილს მეღიმება აჩქარებულ გულისცემაზე. ახლა სულს დავეძებ, რომელიც დროს მიაქვს და ჰაერში ფანტავს….

თავი შემაყვარა!!

-სად მიდიხარ!? -კლუბში!-მივაძახე და ფეხს ავუჩქარე. -ჭკვიანად,მეც მალე მოვალ!-მისი ხმა შორიდან მომესმა,ხმა არ ამომიღია.გზა გადავკვეთე და უსასრულობაში წავედი.ქუჩას მივეყვებოდი და წკაპ!წკუპ!წკაპ!წკუპ!ლამაზად წამოვიდა წვიმა,ნელა აუჩქარებლად და მეც