უ'ყველაფრობა

ერთდროულად ბედნიერიც ვარ და უბედურიც.ყველა მიგებს და ამავდროულად არ შეუძლიათ ჩემი გაგება.ქვეყნად მარტოობა დამდევს ალბათ ისიც თავს ცუდათ გრძნობს..ბავშვობიდანვე ყველა თუარა უმრავლესობა ცივ პიროვნებად მიცნობს.უსიყვარულო არსება ვგონივარ თუმცა ყველა

სადღაც შორს... მთებში თავი 14

თამუნა სამზარეულოში მაროს ეხმარებოდა საჭმელების მომზადებაში, როცა ეზოდან მანქანის ხმა მოესმა. იფიქრა სოფო დაბრუნდაო და გარეთ არ გამოსულა. მეგობარს ელოდა. ისედაც შემოვიდოდა სოფო მათთან. რატომ დაეკარგა დრო. საქმიანოდა განაგრძო და თან ღიღინებდა.

ანდრო, ყაზბეგი და ორი ქეთა.. (ნაწილი პირველი)

ღმერთმანი! მარცხნივ რო დგას ნიკუშაა ლატარია,კალათბურთელი, გახსოვს საყიდლებზე რომ დამეჯახა? ეგ იყო..-გახედვას ვაპირებდი, ელენემ ფეხი რომ ლამის მომაძრო.-არ გაიხედო, გიჟი ხარ? -კაი რა იყო, ხო არ იკბინებიან,

დაწუნებული სარძლო (თავი 2)

-მარიაა, მარია ადექი გიომ დარეკა დღეს ზღვაზე ერთად გავიდეთო. -თიკა დამაძინე... ან გიო ვინაა, ან ამ დილა ადრიან ზღვაზე რა მინდა?! -მარია ხო კარგად ხარ? რა დროს დილაა გოგო 2 საათია უკვე, ადექი მალე!

მკვდარი ისტორია - თავი II

სამსახურში ზუსტად 17 წუთით და 49 წამით დავაგვიანე. ვიცოდი მაკა, ჩემი უფროსი, უკვე თავის ოფისში ცოფებს ყრიდა და პირდაპირ იქეთ გავემართე. ფეხები უკან მრჩებოდა… რა გაუძლებდა კიდევ ერთ ვულკანის ამოხეთქვას? რით ვერ გაიგო რომ ასეთი ტიპი ვარ?! სულ

მეზიზღები იმიტომ რომ შემიყვარდი (ნაწილი 2)

ანასთვის სიმღერა ძალიან მნიშვნელოვანი რამ იყო, ეს მისთვის ერთგვარი ხსნაა. როცა მღეროდა ავიწყდებოდა აბსოლუტურად ყველაფერი და თავის მეორე მეს პოულობდა სადღაც, თავის გულში მიმალულს. ის კვირაობით ლაუნჯ ბარში მღეროდა და ამისთის კარგადაც უხდიდნენ.დგეს

წერილები ციხეში (სრულად)

,, ეს უკანასკნელი წერილია, შენც გტანჯავ და ჩემს თავსაც ვიტანჯავ, არ მინდა შვილი ასეთ პირობებში გავზარდო, მშვიდობით!“ მხოლოდ ეს სიტყვები ეწერა წერილიში, ერთი წინადადება. უკანსკნელი, უკანასკნელი...-იმეორებდა ხმადაბლა.-მისთვის ასე აჯობებს...

დავათრობ მთვარეს

დავდივარ მთვრალი , აკორდის გზებზე და დავატარებ გრძნობების კონას გიტარის ხმაზე ვაკვნესებ გრძნობებს მომყვება ჩრდილი და თითქოს მბოჭავს.

normal people scare me

გადიოდა დღეები... თვეები... წლები.. და ეს გოგოც მათ ემსგავსებოდა... ისიც ისეთივე უსულო ხდებოდა... მის სრულიად შავ თვალებში ტკივილი იკითხებოდა ... სახე ძაან გამკრთალებოდა, ხოლო ამ სახეს მონსტრებისნაირი ეშმაკური ღიმილი გადაჰკროდა.... ეს არ იყო

არჩევანი (თავი 4)

ბატონ თორნიკეს ვახლავარ- გაყვირის თეატრალურად და ქარიშხალივით დაქრის ოთახში.- როგორ მომნატრებიხარ ბიჭოოო, რომ დაგინახე მერე მივხვდი- როხროხებს ხმამაღლა და ჩვენს შორის ეკვეხება. მე ხელის ჩამოურთმევლად ვიხევ უკან და საკუთარ ნივთებს ვკრებ.- შეცვლილხარ