მოდი,გავფრინდეთ ცაში!

მოდი,მომენდე ერთხელ, ერთად შევცუროთ ზღვაში, ერთად დავლაშქროთ მთები, ერთად გავფრინდეთ ცაში! მოდი,მივენდოთ ტალღებს, ზღვის სიძლიერე ვიგრძნოთ, ვიგრძნოთ მაგისი სითბოც მარილის გემოც ვიგრძნოთ!

ის (8)

-ნეითან მოხდა რამე?-შემეშინდა მაგრამ ემოცია ვერ გამოვხატე -ფანჯარასთან ვარ შეგიძლია დამეხმარო? -რათქმაუნდა,-მობილური გავთიშე და დავინახე რომ ღამის 3 საათი იყო და კიდევ დავინახე რომ ნეითანს 12 ჯერ ჰქონდა დანარეკი...

დედა დიდი ბიჭი გაგეზარდა

დედა დიდი ბიჭი გაგეზარდა ვიცოდი რომ გინდოდა კარგი ბიჭი აგეღზარდა მაგრამ ვერ შეძლო ამ შენი ოცნების ასრულება არ მინდა დასრულება

თეთრი სახლი ( თავი 3)

მთელი დღე სადღაც იყო არმოსულა ალბათ ზევით ავიდა სადაც დიდი დასახლება იყო, იქ ნაცნობები ყავდა როგორც გუშინ შევიტყვე მე თბილად ჩავიცვი გამწარებულმა და გარეთ გავედი ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე და თოვლით გუნდები გავაკეთე მერე ბავშვობა გავიხსენე და თოვლის

ფუნქცია თუ ბედნიერება (თავი 5)

-სახლში ხარ უკვე? -ხო -მომიყევი რა მოხდა -დავიჯერო ისე გაინტერესებს,ვერ ითმენ სანამ მოხვალ? -არა. სახლში წავედი პირდაპირ.

ეიფორია

,,ყვავილების კონას დახევს ცივი ქარი მორიე მონას ,გააცოცხლე მკვდარი!"

გმირის აჩრდილი (ნაწილი 1, 2, 3, 4 +)

ეს ბიჭი სუნთქვას მიკრავდა და ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ ამას თავადაც ხვდებოდა; სწორედ ამიტომ ვბრაზობდი ასე ძალიან. მაღალი იყო, გადაშლილი მხრებითა და იდეალური სხეულით, გამომწვევად დააბიჯებდა, თითქოს სამყაროს იწვევს დუელშიო. მის სიმშვიდეში იყო რაღაც

პეპელა 3

_ თვრამეტის ვიყავი. ან ჩვიდმეტის, რა მნიშვნელობა აქვს. ვეწეოდი, ვსვამდი, აბებს ვიღებდი, არ მქონდა რა კარგი პერიოდი. ჩემს საუკეთესო მეგობარს ნინი ერქვა, სულ ერთად ვიყავით. ეგ მაძლევდა ნარკოტიკებს, მისი შეყვარებულისგან. ერთ დღეს ისე მოხდა, რომ ის

"კარგი" გოგოს დღიურები (თავი 1)

"როდესმე ვინმე გყვარებიათ?" მარი თავისი დღიურის წერას ამ სიტყვებით იწყებს. "გყვარებიათ და გცოდნიათ რომ მას არ შეუყვარდებით?" ამ სიტყვებით კი აგრძელებს.ის არასოდეს არ ყოფილა ჩაკეტილი, ჩუმი, "შკოლნიკი". მაგრამ ის არც არასდროს ყოფილა "გაჩითული",

საყვარელი ღიმილი და "ასდ" დაუსრულებლად (თავი 11)

ისევ დავიწყეთ ბავშობის ამბების გახსენება. ლოლა ისევ ჩუმად იჯდა და იღიმოდა. ენას არავინ აჩერებდა. მეც ვცდილობდი, რომ ყოველ წამს არ შემეედა, რადგან იმორცხვებოდა. გიგა უცბათ გაჩუმდა და ლოლას მიაშტერდა. -ლოლა მგონი მოგაბეზრეთ თავი ჩვენი ისტორიებით.