დახუჭობანა

გეძებ და ძებნისას საკუთარ თავს ვკარგავ. შენ გნატრობ, ნეტარო სიმშვიდის სავანევ. მსმენია არსებობ, ოდესმე გიხილავ. თუ დროში არ ავცდით ერთმანეთს აქამდე

ვარსკვლავი მზესუმზირის თავზე (სრულად)

-მეშინია.-თქვა და ღრმად ჩაისუნთქა. -მგონი მეც. -ბავშვები არ უნდა იღუპებოდნენ. ალბათ ვერასოდეს გავხდები პილოტი. -რა მოხდება ახლა,ამ წამსვე თუ გავითიშებით? -ეს იქნება ყველაზე ლამაზი სიკვდილი სამყაროს არსებობაში. არ მახსოვს რამდენი საათის განმავლობაში

უსამართლობის სამარე

ცხადი გახდება მთავარი ფაქტი, ბევრი ცრემლის და განცდების ფონზე, ბოროტებაზე ძლიერი გახდი!!!

მე შენი მჯერა

ვიხსენებ იმ დროს როდესაც ჩემს თვალებში წყვდიადი იყო ჩაგუბებული და ჩემს გონებაში დანთებული კოცონის გარშემო დემონები ცეკვავდნენ ( მაშინ ხატ-დაკარგული, გზა აბნეული, სრულიად მარტო დავატარებდი სიცარიელეს )

წლები გავა..და ჩვენ ერთმანეთს სადმე შევხვდებით...

ამოვიკითხავ უთქმელ სიტყვებს დიდხანს რომ დუმდი და შევეცდები ღრმად ჩავიბეჭდო ის თვალები,რომლითაც მიმზერ ახლა და გავიხსენებ ძველ თვალებსაც ადრე რომ ვუხაროდი.. გავა წლები და ჩვენ შევხვდებით ისე თითქოს ეს პირველად ხდება. ორი ნაცნობი უცნობივით დავიწყებთ

დილა თენდება

დილა თენდება შენზე ვფიქრდები, მე არც კი ვიცი რად მეფიქრები. არ ვიცი რა გითხრა რას გრძნობ შენ ახლა? ეს სიზმარია თუ უბრალოდ გამიმართლა.

ერთმანეთის პირისპირ (11)

ერთი შეხედვით ადვილია გასწირო სიცოცხლე ძვირფასი ადამიანისთვის, თუმცა აუტანელია მისი მიტოვება იმ მიზეზით რომ მან შენს გარეშე იცოცხლოს, იცხოვროს ბედნიერად უშენოდ. ეს თავგანწირვაა, ამას ყველა ასე აღიქვამს თუმცა კირასთვის ეს თვითმკვლელობა იყო, მან ზურგი

მიზიდულობის ძალა

დაუტკეპნავი უბიწო თოვლი ფეხქვეშ მოცეკვავე შადრევნებად ზავდებოდა, ჰაერში ნაწილაკებად აფანტულნი მზისგან ათასფრად იღებებოდნენ და დაბლა ფარფატით ეშვებოდნენ. ბურანი კი მიჰქროდა თავგამეტებით

სისხლისა და ფერფლისგან - თავი 2

კოცნა არ იყო ტკბილი ან რბილი, როგორც მე წარმოვიდგინა. ეს იყო ძლიერი და ერთიანადმომცველი, მომთხოვნი, და როდესაც მკვეთრად ჩავისუნთქე, ამით ისარგებლა და კოცნა გააღრმავა. მისი ენა ჩემსას შეეხო, გამაოგნა.

მოგონება

გრძნობების ამფორიაქებელ მოგონებაზე ბავშვობის წრფელი მეგობრობიდან