ო, ეს ბედისწერა (დასასრული)

რუსკა ჰოლში ჩამოვიდა და შედგა. იქით, მარცხენა კუთხეში, სადაც ამას წინათ ელოდებოდა გურამს, ვიღაც იჯდა. შორიდან სახეს ვერ ხედავდა, თუმცა ეტყობოდა, რომ შინაური არ იყო. სამგზავრო ჩანთა ფეხებთან დაედო და ყურსასმენებით აღჭურვილს მზერა გასასვლელისკენ

ტკივილი, მონატრება, სიყვარული

1 მონატრება ტკივილამდე გაგიგია?_ ჰო და სწორედ ასე ძლიერ მენატრები... გაგიგია, მონატრება გაგიჟებით? _ გავგიჟდები, ისე ძლიერ მენატრები. შენ ცრემლები მონატრების გაგიგია? _ ცრემლად დავდნი ისე ძლიერ მენატრები! აჰა, უკვე მეტი აღარ შემიძლია, მინდა გითხრა_

წლების შემდეგ...

- ქუჩის კუთხეში ქალს გული რატომ წაუვიდათ ხომ არ იცით ? - არა .. - მაპატიეთ ქუჩის კუთხეში ქალს გული რატომ წაუვიდა ხომ არ იცით ? - არა არვიცი . - უკაცრავად ქუჩის კუთხეში ქალს გული რატომ წაუვიდათ ხომ არ იცით ? - ნამდვილად არ ვიცი .. - ნუთუ არაავინაა

სიყვარული მეორედაც მოდის (8 თავი)

ვიცი, ვიცი მაგრამ, ეხლა ჩემთვის არაფერს არ გთხოვ, ლილუსთვის მინდა რომ გთხოვო. აგვისტოში 18 წლის ხდება და მინდა აქ იყოს ჩემთან ერთად. მას წასასვლელი არსად არ აქვს, ბავშვობიდან ერთად მოვდივართ და არ მინდა სხვაგან წავიდეს.

მინდა ვტკბებოდე შენი ფერებით..

მინდა მიყვარდე, არა იმიტომ, რომ არ მიყვარხარ, უფრო ძლიერად შეყვარებული მინდა ვიყო, ვიდრე ახლა ვარ!.. მინდა გაკოცო, არა იმიტომ, რომ ეს მე მინდა, მე შენს თვალებში ვხედავ, რომ ეს შენ უფრო გინდა!..

ატკიებული თავი (3 თავი )

თითებით მის სახეს ვეფერები მისი ტუჩებისკენ მივიწევ. ვეხები. ის კი თმაში ხელს მიცურებს ჩემს ზემოდან ექცევა და გაუჩერებლად მკოცნის. ხელებს კისერზე ვაწყობ. ჩემსკენ ვიზიდავ. როგორ მომნატრბია. არც კი ვიცი როგორ ძლებდი მის გარეშე ხელს ჩემს ფეხძე ასრიალებს

ზამთრის ზღაპარი (სრულად)

მარტოობა - სიტყვა რომელიც ასე აშინებს ბევრს. მარტოობა - ის, რისი განცდაც არ უნდა არავის. სულელო მოკვდავებო... იცით რას ნიშნავს ფიზიკური მარტოობა 14 წლის ბავშვისთვის, რომელიც ლოთი მამის და ნარკომანი დედის ოჯახში დაიბადა და გაიზარდა?

ანა 2 თავი

შუადღე გადავიდა. კიდევ დიდხანს ვიმეცადინეთ. მსიამოვნებდა რატის გვერდით ჯდომა, მარჯვენა მხარი მეწვოდა, ვგრძნობდი მამაკაცის სიახლოვეს. შიგადაშიგ ხარბად შევისუნთქავდი ხოლმე ჰაერს, თითქოს რაღაცის დანაკლისს ვინაზღაურებდი. ხუთი გახდა. უცებ კარი გაიღო და

ფერადი მელანქოლია

ძველ როიალს დაემტვერა კლავიშები, ისმის მხოლოდ მელოდია ხემზე, მენატრება მაგ თითების ბალიშები, თითქოს მანაც უარი თქვა ჩემზე! უმიზეზოდ ინაბება ურჩი დრო და ახმიანდნენ ბობოქარი წლები, უშენობამ გამოსცადა ლაღი გრძნობა, მარტოობამ დამიფანტა გზები...

ეშმაკი დედამიწაზე?ხუმრობთ არა?! (8)

დიდ ხანს ვეღარ გავჩერდი იმ საზიზღარ ოთახში და ისევ სახლში გადავწყვიტე წასვლა.მერე გამახსენდა რომ ‘’სახლი’’ ნამდვილ სახლს არ გულისხმობდა და ამის გახსენებით გუნებაწახდილი დავბრუნდი სასახლეში. მოწყენილობა და ერთფეროვნება.გამოძიება დაიწყო და ეზოში უფრო