ის... ნაწილი 13

ლიზი...ლიზი ჩემო გოგო მადლობა ღმერთს კარგად ხარ,ვიმეორებდი და უფრო მაგრა ვიკრავდი გულში... როცა ემოციურად ცოტა დავმშვიდდით ლიზიმ ვერ შეძლო იმის ახსნა რა მოხდა.უბრალოდ იგრძნო როგორ გაუჭრდა სუნთქვა და გონება დაკარგა.

სიზმრიდან რეალობაში (1-4)

ხო... არა არ ვარ.... ძმაკაცთან... ამო ტო.... არა რა ტეხავს მისამართს მოგწერ.... -აუ ლუკა ნიტა , ხო არ ტეხავს ჩემი მამიდაშვილი რო ამოვიდეს? მესიჯი რომ გააგზავნა მერე შემოგვხედა მე და ლუკას და უკვე არა საჭირო კითხვა დასვა... -კი ტეხავს... გაეხუმრა

სულის ადამიანები [3]

ყველაზე ცუდი სიცარიელის შეგრძნებაა, დილას პირველ გრძნობად რომ მოდის და ახლად თვალგახელილს უცებ რომ შეგახსენებს მომავალი დღის უაზრობას.რა გინდა რომ ქნა?მეგობრები ნახო? წერო? იკითხო? მუსიკას უსმინო? ეს ყველაფერი ხომ მეასედითაც

45°C

ისევ ეს ღამე,ოფლში ვიწურები,ყველაფერი არარეალურია,მაგრამ ყოველი გაღვიძებისას ჩემი სხეული ისევ გრძნობს მის შეხებას,კანის თითოეული უჯრედი მეწვის რომ მახსენდება.ვცახცახებ.მინდა ვიკივლო,მაგრამ ყელი იმდენად გამშრალი მაქ სიცხისგან ერთ ასოსაც კი ვერ

ჩემს ვენებში [4]

ახლა უკვე, არც ის აინტერესებდა სად იყო და არც ის, ვინ უყურებდა. მისთვის მხოლოდ ერთადერთი იყო მთავარი, რომელიც საავადმყოფოში იწვა, სწორედ იმ პალატაში, სადაც გასულ ღამეს. ყველაფერი იმაზე ცუდად იყო, ვიდრე წარმოედგინა. – უნდა დაურეკო. აუცილებლად! –

სობრანიე (4)

ქერა ბიჭი თვალებგაფაციცებით უსმენდა ხნიერ ქალბატონს, რომლის თმები ისეთივე თეთრი იყო, როგორც დეკემბრის თოვლი და სახე ისეთივე დამჭკნარი, როგორც აგვისტოს პაპანაქება სიცხეში გაუფურჩქნელად დამჭკნარი ვარდები, მაგრამ თვაკლები ?? თვალები ჰქონდა რაღაც

შემიფასეთ !!!

მაინც დაგიჭერ მთვარეო , მაინც დაგიწერ ლექსს , ამ სიძულვილის მორევში კვლავ სიყვარული ძგერს. იქნებ მომიყვე ამაღამ რად მიატოვა ქალწულმა ეს დასაწვავი ქვეყანა

სვანი!!! ultrix (თავი 3)

ანას გაუმართლა და ვიზა მიიღო. სულ მალე ნიუ-იორკში ჩავიდა. ვინაიდან მხოლოდ სვანური, ლათინური და ესპანური იცოდა, თავიდან ცოტა გაუჭირდა. სვანურს და ლათინურს აბა, რაში გამოიყენებდა და ესპანური კი ნამდვილად გამოადგა.

სიყვარული რიგდებოდა და მე დავიგვიანე

სიყვარული რიგდებოდა წიგნის მაღაზიაში, ის დღე იყო გაზაფხული იღვიძებდა იაში... მზე კოცნიდა თეთრ ალუბლებს, ულამაზეს ლიანებს, სიყვარული რიგდებოდა და მე...დავაგვიანე... რიგში იდგნენ ჭაბუკები,უმეტესად ქალები შეჰყურებდნენ წიგნის თაროს მომღიმარი

მერე რა ბავშვი ვარ ....

მერე რაა, ბავშვი ვარ მიხდება ბავშვობა, არ ვგავარ ქუჩაში ჩამომჯდარ თაობას… მერე რაა , ბავშვი ვარ მიხდება სიცელქეც, მიხდება გაბუტულს ლოყების დაკოცნა… მერე რაა, ბავშვი ვარ ბავშვივით ვაზროვნებ, ცხოვრებას მე ჩემი ფერებით ვაფორმებ. ცხოვრებას ვუყურებ