შევხვდებით... (4)

სოფელშ რომ ჩავედი კარგ ხასიათზე ვიყავი. სიჩქარე ჩემი სტიქიაა. ბავშვობიდან ასე ვარ. მგზავრობა საშინლად მწყენს, ცუდად ვხდები, მაგრამ თუ ტრანსფორტი მაღალი სისწრაფით გადაადგილდება, ცუდადყოფნა სადღაც ქრება. სისწრაფის სიყვარული მამაჩემის დამსახურებაა.

მინდა მიყვარდეს თავი 47

-კარგი შემოუშვი და სამი ყავა მოგვართვი.-ტელეფონი გათიშა ლადომ და სავარძელში კარგად მოკალათდა.სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოიღო და მოუკიდა.კარებზე ლალიმ დააკაკუნა და როდესაც თანხმობა მიიღო კარები შეაღო. ლადოს წინ ლექსო და სანდრო იდგნენ.ორივეს

"განშორების სევდიანი ფერი"(11)

ყველაფერი ჩვეულებრივ რიტმში მიდიოდა,შეყვარრებულები ყოველდღე ნახულობდნენ ერთმანეთს.დიტო მხოლოდ შვილების სანახავად მიდიოდა,ნონა მარტო იყო და ხვდებოდა,რომ ქმარი ენატრებოდა.. ერთ საღამოს მასთან დარეკეს და შეატყობინეს,რომ დიტო დაჭრილი მიიყვანეს

უსიყვარულოდ [1]

პირველად 5 წლის ასაკში შემიყვარდა. პირველი ალბათ რაც თავში გაგიელვებდათ ალბათ ის არის თუ რა იცოდა 5 წლის ბავშვმა რა იყო სიყვარული. არც მე ვიცი, მხოლოდ ის ვიცი რო ისეთი გრძნობა იყო რო სულ ფრენა და სიმღერა მინდოდა, შეუფერებელ დროს ცეკვა და ა.შ. თუმცა

რა მოხდებოდა თუ...

ახალი დღე გათენდა. ჩემი ოთახი ისე ჩავაბნელე, ზარმა რომ დარეკა. მეგონა რაღაც შეცდომა იყო. რა თქმა უნდა ისევ უენერგიოდ გავიღვიძე. ფარდა გადავწიე, მოღრუბლული დღე იყო და ამან ხასიათზე მომიყვანა. მუხლის ქვემოთ პრადას თეთრი კაბა გადმოვიღე, ფერად მოსკინოს

ბაუნტის ვალი [4]

გზაში უამრავი კომპლიმენტი მოისმინეს ბიჭებისგან, კმაყოფილები იფერებდნენ. რესტორანში შესულებმა სხვები მოიკითხეს და საკუთარი ადგილები დაიკავეს. სასიამოვნო საღამო იყო, ცოტას სვამდნენ, ბევრს მხიარულობდნენ. მუსიკის ხმაზე წამოიშალნენ.

მოპარული დღიური (სრულად)

ისტორია გვიყვება გოგონაზე - ალექსანდრაზე, რომელიც ყოველ დღეს ცემაში ატარებდა.. მოხდა ისე რომ მისი დედა მასზე მშობიარობას გადაყვა.. მის მერე მამამისმა ლოთობა დაიწყო, სვამდა, ეწეოდა, იკეთებდა და სახლში ასული გოგონას სცემდა ხან ხელით, ხან ფეხით, ხანაც

სოფლელი სანდრა მინდა მეე?(11)

-არა მზია დეიდა,თქვენი სიტყვები არა მე იმან გამაოცა როგორ იმორჩილებდით ვაჟს,როგორ დადიოდა თქვენს ჭკუაზე.-ეს ადრე იყო სანდრა,მე რომ მასზე გავლენა მქონოდა ჩემი დაჟინებული თხოვნით შენს დაბრუნებას შეეცდებოდა,მაშინ როცა კიდევ ერთხელ გიპოვნა

ეჭვიანი მარტოობა

იცი?! ჩამოთოვა უშენობამ, დღემაც ჩამოყარა ყურები,რომ ვერ მინახულა სიყვარულმა, ვეღარ შევაერთეთ სულები!იცი, რომ ამიტირდა ღრუბლები და რაფას მისველებენ ცრემლებით?გარეთ ტირილია გმირობა ბუნების: მიწას რომ ეხლება წვეთებით!თუმცა ეჭვიანი

Dark side of Blood 8(ყველაზე ვნებინი)

-პატარა მეტიჩარა!-ჩავილაპარაკე და თვალი გავაყოლე,საცვლებით მისაღებში გამოტანტალებულ ჯინას. მანამ ვათვალიერებდი მის სხეულს სანამ კარები არ მიიხურა,ამას შემთხვევით სამზარეულოდან გამოსული ანდრეა შეესწრო და სიცილისგან უკვე ცრემლები მოდიოდა.