კვლავ სისხლიანი ოცდასამია...

ვიცი იბრძოლებს, ბოლო სუნთქვამდე წინ მიუძღვებათ უშიშრად ლომი. შენ გეშინოდეს მისი თვალების! რადგან მან უკვე მოიგო ომი!

სიყვარული

უკვდავება რომ დაიწყოს ღმერთს მოსურდეს აღწერა ღმერთს ვფიცავარ ღმერთს დავტოვებ ნაწყენად

დასაწყისი ( 1 )

- იმ იდიოტს იმის იმედი ჰქონდა რომ გოგოს არავინ მოიკითხავდა და იმიტომ მოიტაცა? ახლა რას აპირებს, მის გვერდით ყოფნა და მისი ცოლის სტატუსის ტარება უნდა აიძულოს და უნდა გააუბედუროს?

თავნება ქალბატონი (თავი 6)

სარკეში უყურებდა საკუთარ გამოსახულებას და აზრების დალაგებას ცდილობდა.რა უნდა ექნა?დარჩენილიყო? ანდრომ აშკარად მიახვედრა,რომ მისგან სითბოს და გაგებას ვერ მიიღებდა.მას ისედაც ყველაფერი გადაწყვეტილი ქონდა და თეკლას ეს მშვენივრად ესმოდა.თვითონ რას

ფიქრებით დიალოგი თავი 5

- რატო ფიქრობ მასე დარწმუნებული იყავი შემიძლია თავს ვუშველო ვთქვი აღელვება არ შევიმჩნიე და ამაყად გავსწორდი - აუ რამხელა გული გაქ, არადა რა პატარა ხარ

(.....)

ალბათ გამიმართლა იმ დღეს სხვაზე მეტად, ალბათ მივიქციე შენი ყურადღება, ალბათ მოვიხიბლე შენი სილამაზით, ლაღი, მხიარული,  ჩანდი უდარდელა.

ბეცის მონოლოგი (დაეჭვების პოემა)

უცნაურად ვწერ ლექსებს - ქუჩა-ქუჩა, კარდაკარ... და ჩემსავე ცრემლებზე დავალ ცოცხალ ქანდაკად…

გაყიდული ღირსება (თავი 7)

ბოლოს წინა მონაწერი, ყველაზე მნიშნელოვანი იყო ჩემთვის ,,უცნობო ქალბატონო, შემიყვარდი შემიყვარდი’’. ვტიროდი, ცრემლებს ვერ ვიშრობდი, გული ყელში მქონდა და მახრჩობდა.

წერილები ფსიქიატრიულიდან (ნაწილი პირველი სრულად )

მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება ადამიანად დადგომას ვცდილობდი ყველა ჩემს გარშემო ვეღაცას მადარებდა მასავით უნდა იცვამდე , მასსავით უნდა საუბრობდე , მოძრაობდე, არავის არ უკითხავს რას ვგრძნობდი ან რა მინდოდა მხოლოს ის რასაც ისინი ჩემში ხედავდნენ

... შენ მაიძულე მეცხოვრა... (მეოთხე თავი)

ყველა ახალი დღის გათენება ახალ ემოციებს მმატებს.სხვანაირად დავიწყე ცხოვრების აღქმა. განცდა მქონდა, რომ სადღაც კარში ვიდექი.ეს კარი ტკივილის და სიხარულის ზღვარზე იყო.