დაბრუნება //5//

ერთხანს ფიქრობდა მისულიყო თუ არა, ბოლოს მაინც მივიდა და გვერდით დაუჯდა. ერთი ჭიქა ვისკი შეუკვეთა და ხმა რო ამოიღო მხოლოდ მაშინ გახედე მათემ.თვალები გაუფართოვდა მისი დანახვისას.

მწვანეთვალება იდიოტი ( თავი 8 )

სკამიდან ავდექი და დიმას დავეყრდენი. უკან მივიხედე გიგი ხესთამ იდგა და ღიმილით მაგრამ სევდიანი თვალებით მაცილებდა. ვიცოდი მას ვეღარ ვნახავდი. მაგრამ მავსებდა მისი სიტყვები. მე შენ მიყვარხარ. ნუთუ შეიძლება გიყვარდეს და ტოვებდე. ალბათ შეიძლება, რადგან

მზის აღმოსავლეთით (სრულად)

სახელოსნოდან გამოსულ ნაიას სიბრაზისგან მთელი სახე გასწითლებოდა. ლამის მიბრუნდა და პირში მიახალა, რომ ასეთი დაყვედრებული სამსახური არ უნდოდა და როგორმე თავადაც მოძებნიდა სხვა რამეს, მაგრამ რამდენიმე იმედგაცრუების შემდეგ უაზრო ოპტიმიზმის იმედად ყოფნაც

შეუძლებელია! (18)

სესილიას გვერდით იწვა, ქალს უშფოთველად ეძინა ის კი თვალს ვერ ხუჭავდა. კაცის სიტყვები ჩაესმოდა დილამდე და მისგან წამოსულ სიბნელეს ებრძოდა. სულ გაუნათდდა ქალმა ძილშიც რომ იპოვნა მისი სახე , მოეფერა და კიდევ უფრო ახლოს აღმოჩნდა. ჩვილი ბავშვივით

მომეცი შანსი (თავი 14)

რატომ?! გეი ხარ?- დიდრონი თვალები კიდევ უფრო მაგრად დაჭყიტა. - რა?!- თვალები გაუფართოვდა აჩის - პიდ**არასტს ვგავარ? - არა , მაგრამ რომელი კაცი არ უყურებს ქალს მკერდზე? მითუმეტეს თუ შიშველი აქვს!

მწვანეთვალება იდიოტი ( თავი 7 )

ლიფტის კარი გაიღო მე თავი წამოვწიე და რაც შემეძლო ხმამაღლა ვთქვი. - მალე მოვალ, ვისაც წითელი თვალები გეწნებათ დაგსჯით!- ლიფტში შევედით. გიგი ახლოს მივიდა და ხმამაღლა იყვირა. - საპირფარეშოში ჩაკეტილო ლამაზო ნინი მე შენ მიყვარხარ! მაქედან მალე

გზა, სიცოცხლისა ... (თავი 6)

- ჩვენ ხომ შვილი გვყავს? - შვილი? - მკვლელი მზერით გახედა. - გახსოვს ეგ? შვილი, რომელიც მაშინ მიატოვე, როგორც კი აუტისტური სპექტრი დაუდგინდა!!! და ახლა გაგახსენდით? - დეას ხმაზე გაღიზიანება დაეტყო.

ფარვანა ( 11 )

- მიყვარხარ, -ჩურჩულით ნათქვამმა სიტყვამ მის გონებამდე რომ მიაღწია, ტვინში უამრავ ოქროსფერ ნაწილაკად რომ აფეთქდა და მთელ სხეულში თბილ ნაპერწკლებად რომ გაიშალა, რამდენიმე წამით გაშეშდა, მოძრაობის და აზროვნების უნარი დაკარგა და ლურჯი თვალები მარილიანი

გზა, სიცოცხლისა ... (თავი 5)

- პირველივე დღეს ნუ ვიკამათებთ. - არ ვართ ჯერ შეყვარებულები... - ნუ არ ვართ, მაგრამ მალე ვიქნებით. - ხელებში მომწყვდეულ ქალს ტუჩის კუთხეში აკოცა და საიდანაც მოვიდა, იქ გაუჩნარდა.

პირველიც შენ ხარ და უკანასკნელიც (თავი მეხუთე)

ოთახიდან საღამომდე არ გამოვსულვარ, ანდროსაც არ შეუწუხებია თავი, ოთახში შემოსვლებით. გარეთ უკვე ბნელოდა. ქუჩებს ლამპიონის შუქი ანათებდა. უცნაური საღამო იყო. ამდენი ხნის, შემდეგ პირველად ვიყავი ანდროსთან სახლში, მის საძინებელში. პირველად ვიყავით ასე