ჩემი ბიჭი (დასასრული)

მთელი კვირაა სახლის დიზაინზე ვარ გადართული, ჩემი შვილის ნათლობას ელე და ალექსანდრე აგვარებენ.ისეთი გადაღლილი ვარ , ბავშვთან ურთიერთობასაც ვერ ვახერხებ.ამ ყველაფერს კი ისიც ემატება რომ ჩემი მაღაზიიდან გამოწერილი შპალერი სწორი კოდით არ ჩამოდის და არც

მე მოკვდავი ერთი ვიღაც

მზესაც დიდი სიყვარულით მოვიხსენებ ჩემ ლექსებში. მასზე დიდი სითბოს წყარო მე სხვა არსად მეგულება. სხვანაირად რანაირად  არ აფასო ვინც გაცოცხლებს. რომ ათენებს ჩენთან ერთად მთვარის მიყვარს ერთგულება.

შეუძლებელია! (5)

-არაფერი გაკეთო,დამშვიდდი ...მოვდივარ ,მისმენ?- საუბრის თავიც არ ჰქონდა ახლა კი საწოლიდან სასწრაფოდ წამოდგა, ჩაიცვა და ეზოში დატოვებული მანქანის გასაღებიც პირველად აიღო. არაფერზე ფიქრობდა სესილიას გარდა- მელაპარაკე , აქ ვარ ... რა წაიღეს

სიყვარული

შენი სიყვარულით ვთვრები შენი სილამაზით ვტკბები და ყოველთვის მეყვარები რომ იცოდე მენატრები რატომ აღარ მეკარები?

ჩემი ბიჭი (თავი 11)

მართალია ჩემი ოცნებები და რეალობა რადიკალურად განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან, თუმცა ვგრძნობდი რომ ალექსანდრეს ბავშვი უკვე სიგიჟემდე უყვარდა.

მზის ამოსვლა

ოდესმე გიფიქრიათ საკუთარ ანგელოზებზე ? ან გყავთ თუ არა ისინი ? ვიღაცისთვის შეიძლება უმნიშვნელო რამ, პატარა ბავშვისთვის რწმენად, იმედად იქცეს.

შეუძლებელია!{4}

აფორიაქებულ ქალს მშვიდი მონოტონური ტონით პასუხობდა. წავიდა, მაგრამ არა მხოლოდ სოფლის სახლიდან, მეორე დღეს ქვეყანაც დატოვა და მისი კადრები ვარჯიშიდან მწვრთნელმა გაავრცელა . ბრძოლამდე მოსამზადებლად დიდი დრო ჰქონდათ, რომელსაც ბოლომდე იყენებდა. ამ

ჩემი ბიჭი( თავი 10)

საბედნიეროდ თუ ჩვენდა სამწუხაროდ ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც ჩვენ გვინდა.ცხოვრებისეულ გაკვეთილებს სანამ ამ სამყაროში ვართ ვერავინ გავექცევით .თუმცა დროის უკან დაბრუნება ჯერ ვერავინ შეძლო.

ღამე რომელმაც მომპარა კოცნა

გამარჯობა ახალო დღეო, აი ხედავ რა მალე გათენდი? -

შეგიყვარდები! {თავი 1}

-თორე?-ხალისობდა მისი უსუსურობით. -მოგკლავ-თითი გამაფრთხილებლად დაუქნია. -მიდი-კიდევ უფრო ახლოს მივიდა. ქალის სავსე მკერდს სხეულზე გრძნობდა. სხეულში დავლილ ვნების კორიანტელს ლოკალურად ებრძოდა.