***

ისევ ჩემზე ვწერ, რადგან ჩემს თავს ვიცნობ მგონია. სხვაზე რა ვწერო? ჩემივე თავს ზოგჯერ გავურბი.

მარტო' სული 29 თავი

-24/7 ზე ხაზზე ვიქნები თუ რამე დაგჭირდება მაშინვე დამირეკე და შენთან გავჩნდები -მადლობა-გაეღიმა ნიცას -არაფერზე ინერვიულო... -ვეცდები -ყველაფერს მოვაგვარებ! -ვიცი!

გაცრუებული იმედები

ვინ ვარ? და ის ვარ, ვინც უნდა ვიყო! შენ თუ ვერ იგებ, შენ თუ ვერ ხვდები. შენი საზომით თუ მზომავ მხოლოდ, ამაში ბრალი არ არის ჩემი.

არასწორი ოცნებები

ჩემი ცოლი ლამაზი ქალია. დიდი უძირო და სევდიანი, მწვანე თვალებით. როცა თვალებში ვუყურებ სხვას ვეღარაფერს ვამჩნევ. ჩემი ცოლი დღესაც ისეთივე აღფრთოვანებას იწვევს ჩემში, როგორსაც მაშინ, როცა ის პირველად დავინახე. მაგრამ დღეს მის თვალებს სულ უფრო

***

არ ვიცი რას ელი, რა გინდა? და თითქოს ნერვებით თამაშობ. გადაღლილ ღამეებს გაფანტავ და ცდილობ სიტყვებით გამართო... ცარიელ სიტყვებში იმედებს არავინ დაეძებს იცოდე.

სამი მთვარე

ხოდა ქარები რას დამაკლებენ? აფრააშვებულ გადაღლილ ხომალდს? მე ტკივილების ოკეანეში თავი ქალღმერთი მგონია როცა.

ქაღალდის ჭიქა (თავი ხუთი)

ნეტა რამდენის მოყოლა მოასწრო? ან რამდენს გაიხსენებ შენ? მაინც რატომ? რატომ იყრით თავს ერთად? რა უნდა გააკეთოთ და რას არ აკეთებთ? _ მანქანას მოუარა და საჭესთან დაჯდა._ მგონი დროა, ყველა დავუბრუნდეთ ათვლის წერტილს. გადადება აღარ შეიძლება.... თქვა და

სადგური N6 (თავი ოთხი)

_ცივი და ბნელი აისია!_ მინავლული ცეცხლის პირას ვისხედით. კვლავ ქარი ქროდა, თუმცა არც ისეთი ძლიერი, რომ ტყის იდუმალი სიღრმიდან იმ არსების დაჟინებული სათხოვარი მოეტანა ჩემამდ

03:12

სინათლით სავსე, ნათელი დღეა, სულში იების ქარიშხალია... არ მენატრები.... არ მენატრები... მე მხოლოდ შენთან მინდა ძალიან.....

გარღვეული საზღვრები (სრულად)

ინსტინქტურად ვცდილობ თვალების გახელას. ლოდივით მძიმე რაღაც მექაჩება ქუთუთოებზე და ისევ ძილისკენ მივყავარ. ძილი მიბრუნდება, ვითიშები. ხომ გაგიგიათ სიზმრები მხოლოდ 6 წამს გრძელდებაო. ჩემი სიზმარი ალბათ, 0,5 წამს გაგრძელდა.