უსახელო გრძნობა (7)

მართლა კარგი გეგმა იყო ჯენელიძის "შეყვარებულობა" თან ნიკას მიმართ არ იყო გულგრილი. მგონი არც ის. არა ისე ძალიან ნერვიულობდა. მისი სახე რომ დაინახა. უცბად ოფლმა დაასხა ისევ იმ ჟრუანტელმა დაუარა რასაც ადრე გრძნობდა. არ ჯეროდა..ახლაც არ ჯერა რომ

მრავალფეროვანი სიყვარული - სრულად

დღე , პერიოდი და მომენტი როდესაც ქარველებმა და საქართელოში მცხოვრებმა ემიგრანტებმა დაამტკიცეს რომ ჩვენ ხო ხო ჩვენ შეგვიძლია ერთიანობა ! ყოველთვის გვჯეროდეს სასწაულების ! იმიტომ , რომ საქართველო სასწაულების ქვეყანაა . დღე , რომლითაც მე საიქიოშიც

"მე არ მოვმკვდარვარ,გარდავიცვალე" (1)

ალბათ გაინტერესებთ ვისზეა საუბარი.მეგი-16 წლის.მე-10 კლასის მოსწავლე.თუმცა იგი უკვე ამ ქვეყანაზე აგარ იმყოფება.მიზეზი ავარიააა.ექსკურსიიდან ბრუნდებოდნენ მანქანამ დამუხრუჭება ვერ მასწრო მხოლოდ ის დაზიანდა.იაშვილის კლინიკაში გადაიყვანეს,ერთი კვირა

გოგონა ვერის უბნიდან(სრულად)

–კარგი დამშვიდდი.. ჯერ რატო უშვებენ?.. –არ ვიცი ამინისტია შეეხო ალბათ..არ ვიცი.. ვიიციი?! არ ვიცი!–ყვირილზე გადავიდა გეგეშიძე. –მისმინე.. დამშვიდდი ლიზას დავურეკავ და ეგ და მარი გამოვლენ..! –რას მიშველიან ეგენი ..დამიწყებს ლიზა ხომ გეუბნებოდიო! ესაო

მკვლელი

იმ დღეს როდესაც უბანში დიდი ჩოჩქოლი იყო, სწორედ მაშინ ვბრუნდებოდი სახლში. ირაკლის იქვე მოვკარი თვალი. დიდი ინტერესი მკლავდა მაგრამ ვიცოდი რომ იკა ყველაფერს მეყოდა. ამიტომ არ გავჩერებულვარ ისე ავუარე ბრბოს გვერდი და სახლში შევედი. მაშინვე საყვარელ

“შემიყვარდა“

ფანჯრის რაფაზე იჯდა და უაზროდ უცქერდა ბაღისკენ მიმავალ შეყვარებულ წყვილებს. თუმცა რატომ უაზროდ? მისთვის ეს ყველაფერი ძალიან აზრიანი იყო, და კიდევ მტკივნეული. მტკივნეული იმიტომ რო მასაც უყვარდა, უყვარდა მთელი გულით და სულით თუმცა რა სარგებელი ნახა ამ

უჩვეულო ცისფერი თვალების მქონე ბაბნიკი (1)

მაგრამ ყოველთვის იმას არ გამოვხატავ რასაც შიგნიდან ვგრძნობ... რასაც გული განიცდის და გონება ეწინააღმდეგება...ანი ქორიძეს ორი სახე აქვს.. რომელიც ყველას ძალიან უყვარს მაგრამ ყველას პირველი ანი უფრო უყვარს, რომელიც სულ იღიმის და რომელსაც ყველაფერი

ბედნიერია გოგონა?! (3)

მეორე დილა საშინელება იყო! მთელი დღე ცა მოქუფრული იყო. კი არ წვიმდა, ცა სულ გაშავებული იყო. დილიდანვე ცუდ ხასიათზე ვიყავი. ალბათ მოქუფრულმა ცამ იმოქმედა ჩემზე.უცებ ავდექი და დაბლა ჩავედი.- ხელოუუ ევრივაან! - დავიყვირე როცა სასტუმრო ოთახში

13 ივნისი

ლექსი ეძღვნება 2015 წლის 13 ივნისს თბილისში მომხდარ სტიქიას.

არეული დღეები

იქნებ ისევ გაწვიმდება დღეს, ისე რომ ლამის შენობები დაინგრეს და მე გავალ გარეთ, გავალ „სულერთიას“ გამომეტყველებით და გამახსენდება ყველა, აბსოლიტურად ყველა ვისთანაც ოდნავი შეხება მაინც მქონია, ისევ ამერევა სამი დრო, წარსული, აწმყო და მომავალი, ისევ