გოგონა ვერის უბნიდან(სრულად)

–კარგი დამშვიდდი.. ჯერ რატო უშვებენ?.. –არ ვიცი ამინისტია შეეხო ალბათ..არ ვიცი.. ვიიციი?! არ ვიცი!–ყვირილზე გადავიდა გეგეშიძე. –მისმინე.. დამშვიდდი ლიზას დავურეკავ და ეგ და მარი გამოვლენ..! –რას მიშველიან ეგენი ..დამიწყებს ლიზა ხომ გეუბნებოდიო! ესაო

მკვლელი

იმ დღეს როდესაც უბანში დიდი ჩოჩქოლი იყო, სწორედ მაშინ ვბრუნდებოდი სახლში. ირაკლის იქვე მოვკარი თვალი. დიდი ინტერესი მკლავდა მაგრამ ვიცოდი რომ იკა ყველაფერს მეყოდა. ამიტომ არ გავჩერებულვარ ისე ავუარე ბრბოს გვერდი და სახლში შევედი. მაშინვე საყვარელ

“შემიყვარდა“

ფანჯრის რაფაზე იჯდა და უაზროდ უცქერდა ბაღისკენ მიმავალ შეყვარებულ წყვილებს. თუმცა რატომ უაზროდ? მისთვის ეს ყველაფერი ძალიან აზრიანი იყო, და კიდევ მტკივნეული. მტკივნეული იმიტომ რო მასაც უყვარდა, უყვარდა მთელი გულით და სულით თუმცა რა სარგებელი ნახა ამ

უჩვეულო ცისფერი თვალების მქონე ბაბნიკი (1)

მაგრამ ყოველთვის იმას არ გამოვხატავ რასაც შიგნიდან ვგრძნობ... რასაც გული განიცდის და გონება ეწინააღმდეგება...ანი ქორიძეს ორი სახე აქვს.. რომელიც ყველას ძალიან უყვარს მაგრამ ყველას პირველი ანი უფრო უყვარს, რომელიც სულ იღიმის და რომელსაც ყველაფერი

ბედნიერია გოგონა?! (3)

მეორე დილა საშინელება იყო! მთელი დღე ცა მოქუფრული იყო. კი არ წვიმდა, ცა სულ გაშავებული იყო. დილიდანვე ცუდ ხასიათზე ვიყავი. ალბათ მოქუფრულმა ცამ იმოქმედა ჩემზე.უცებ ავდექი და დაბლა ჩავედი.- ხელოუუ ევრივაან! - დავიყვირე როცა სასტუმრო ოთახში

13 ივნისი

ლექსი ეძღვნება 2015 წლის 13 ივნისს თბილისში მომხდარ სტიქიას.

არეული დღეები

იქნებ ისევ გაწვიმდება დღეს, ისე რომ ლამის შენობები დაინგრეს და მე გავალ გარეთ, გავალ „სულერთიას“ გამომეტყველებით და გამახსენდება ყველა, აბსოლიტურად ყველა ვისთანაც ოდნავი შეხება მაინც მქონია, ისევ ამერევა სამი დრო, წარსული, აწმყო და მომავალი, ისევ

რჩევა გოგონებს

დაფიქრთი გოგონა სიფრთხილე იჩინე, ბიჭი მაცდურია თავისი ფიქრებით. დღეს შენთან იქნება გულს გადაგიშლის,კოშკებს აგიგებს მამიკოს ფულებით, ინტიმს გაგიბამს შიგ ყელში გაკოცებს, გეტყვის დაჟინებით შენ რომ მას აოცებ. შემდეგ შემოგტყუებს საწოლს ვნებიანს

ყველას შენსავით არ გაუმართლა !

უცებ სახლი შეზანზარდა. მიას დანა ჰაერში გაუშეშდა. წამით სუნთქვაც კი შეწყვიტა. ვერ გაიაზრა რა ხდებოდა მის თავს. უცებ ფანჯრებმაც გამოსცეს საშინელი ზანზარის ხმა, მიას დანა ხელიდან გაუვარდა.დანა ხმაურით დავარდა იატაკზე...მალევე ფანჯრები შემოგლიჯა

სანდრო ბაგრატიონი შემიყვარდა! (დასასრული)

გადიოდა თვეები, დღეები, ამ დროში სანდროს გაცნობაც კი მოვასცარი, ცოტა უჩვეულოდ მაგრამ დასამახსოვრებლად.. ჩვეულებრივი დღე იყო, ისევ 13, ეკლესიის ეზოში უამრავი ხალხი იყრიდა თავს, შიგნით შესვლა ძლივს მოვახერხე, სანთელი დავანთე და ვლოცულობდი, ამდროს