ჩემი ახალი კლასელი (4)

მთელი ერთი თვე ვცდილობდი კატოსგან თავის შორს დაჭერას , ნამდვილი ტანჯვა იყო ჩემთვის, მაგარამ ირაკლის და ლაშას ნამდვილად ვერ გავუტეხავდი , გარკვევით ამიხსნეს რომ კატოსთან არაფერი არ უნდა მქონოდა არასდროს , მაგარამ გრძნობების მორევა იმაზე ძნელი

დამუნჯებული3 4 5

ზარი დაირეკა და საშუალება მომცა ისეთი ჯოჯოხეთიდან გამოვსულიყავი როგორიც ინგლისურის გაკვეთილია. მას შემდეგ რაც ბიჭმა ყურში მიჩურჩულა და კლასი დატოვა, კლასის უკანა მხარეს წავედი და ცარიელ მერხზე დავჯექი, ბიჭების გასწვრივ. მისტერ ფრანკს იმ შემთხვევის

მოტაცების მსხვერპლი ... 2 თავი

სახლში მისვლისთანავე ცოოტა წავუძინე, გაკვეთილები ვისწავლე და უსაქმური დავრჩი,ამიტომ გადავწყვიტე სოციალურ ქსელში შევსულიყავი მოვიმარჯვე ლეპტოპიი და შევედი ფეისბუქზე. სადაც მეგობრობის შემოთავაზება დამხვდა, მაგრამ მე რის ანამარია არაბული ვიქნებოდი, რომ

მას...

შენ არ იცვლები,ის ხარ რაც ხარ და არასდროს ირგებ ცრუ და ფალს როლებს მხოლოდ იმისთვის რომ ვინმემ შეგიყვაროს,შენ ცხოვრობ წარსულით და შენთვის აწმყოსა და მომავალს უინტერესობა ჰქვია. ასეც ხდება,შენ დგახარ გაყინულ ფანჯარასთან,გარეთ წვიმს და წვიმის წვეთები

ჩვენი ! (სრულად)

პირველ რიგში ყველას მოგესალმებით! ძალიან მიხარია ისევ აქ რომ ვარ და როგორც იქნა შევძელი ახალი ისტორიის დაწერა.. ვწუხვარ ამხელა პაუზა რომ გავაკეთე, ალბათ ძალიან ბევრ ჩემს მკითხველს გვაუცრუე იმედი და უდიდეს ბოდიშს გიხდით ამის გამო...ამიტომ გადავწყვიტე

შეთავსებით ძიძა (თავი 8)

-ლიკა, მოიცა... -თავი დაანებე!-კატეგორიული ტონი მოისმა. -უნდა ველაპარაკო!-გაიძახოდა ბიჭი. მისი დამნაშავეს ტონი გულს მიწურავდა, მაგრამ ისეთი დაღლილი ვიყავი... ხვალ ვნახავდი და დაველაპარაკებოდი. -შეეშვი-მეთქი! გითხარი უკვე!-მოთმინებიდან გამოვიდა

მოტაცება შეკვეთით 7

ბევრი ვიარეთ, ბოლოს კი პატარა მინდორს მივადექით და ცოტა ხნით დაჯდომა გადავწყვიტეთ. ვიხსენებდით ბავშვობას (მართალია მაშინაც არ ვიყავით დიდები, მაგრამ მაინც) და გულიანად ვიცინოდით, იმაზეც კი, რაზეც იმ კონკრეტულ მომენტში ტირილით ვკვდებოდი ხოლმე. -ნიტა

Butterfly ( IV თავი)

თბილისში დავბრუნდით და ყველანი უნივერსიტეტისთვის ვემზადებოდით, მე და ნინი შოპინგზე წავედით, ბევრი ვიარეთ მაგრამ ჩვენი მოსაწონი ხომ ზოგადად არაფერი იყო, ორი საშინლად წუნია არსება დავდიოდით გაურკვევლად , ნინის ხელი მოვკიდე და იქ

ემოციებით სავსე მოულოდნელობა...

მე, ლილე გელოვანი ყოველთის ზედმეტად ემოციური ბავშვი ვიყავი. სულ ჩემს მომავალზე მეფიქრებოდა. მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას ისე არ მივიღებდი თუ ყველაფერს კარგად არ გავიაზრებდი. ეს ალბათ ჩემი ოჯახური მდგომარეობიდან იყო გამოწვეული. ჯერ კიდევ 2 წლის

ბედნიერება?(2)

დილით ადრე ავდექი, თავი მოვიწესრიგე და სამსახურის საძებნად გავეშურე.ნიკა ქეთის დავუტოვე.ჩემთვის სამსახურს მიშვნელობა არ ქონდაარაფერი გამიტყდებოდა (ნუ ეხა ბას ვერდავიწყებდი)მოკლედ დავიარე ყველა რესტორანი იქნებ სადმე მიმტანის ადგილი ვნახოთქო...