გარიგება ეშმაკთან (თავი მეხუთე)

რა ჯანდაბა უნდა აქ ამას ? არ გამოჩენილა სამი თვე და ახლა გამოჩნდა , გაკვირვებული უყურებს სტუმარს გოგნა და მზერა გადაააქვს მის ძმაზე - დეიმონ ის აქ რას აკეთებს ?_აღელვებული ეკითხება ბრინა , ზეინის ყურებისას მისდამი ზიზღი და სიძულვივლი იგრძნო -

ჩემი ქიმიის მასწავლებელი

ჩუმად ვიჯექი და ისევ დანას ვათამაშებდი.თვალი ერთი წამითაც არ მომიშორებია გოგოსთვის,რომელზეც ეს გაბერილი გომბეშო გვიცხადებს რომ ჩვენი მასწავლებელია! როგორ შეიძლება სიმართლე იყოს/ წარმოუდგენელია! და თუ სიმართლეა ნერვები მეშლება იმის გამო,რომ ახლა მას

-შეიცვლები?- მოიცა რა! 10

თუმცა არც მას უთქვამს რომ ვუყვარვარ და ერთად ვიქნებით, არცერთხელ წამოსცდენია ეს სიტყვა, მაგრამ მე ხომ ვგრძნობ? კი ვგრძნობ, იმასაც ვგრძნობ ჩემს ცხოვრებას რომ გეგა ერაძე დაერქვა, მთლიანად რომ გეგა ერაძე გახდა და რომ ეს კარგს არაფერს მომიტანს.

მოულოდნელობა (4)

კეთილთვალებიანმა ბიჭმა საჭმელი შეუტანა ელენეს..შევიდა მაგრამ ოთახში არ დახვდა...სააბაზანოში მიუკაკუნა პასუხი არ იყო, ფრთხილად შეაღო კარი და სისხლში მცურავი,ფერწასული ელენე ეგდო ძირს...გაგიჟდა ამის დანახვაზე ხელები წაიშინა თავში და უცებ ეცა ელენეს....

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 4)

-აუუუ შენ გოგო წლები გემატება და ჭკუა არა ხოო?-გამიცინა და საჭმელს შეექცა. -რას ვიზამთ ყველა შენსავით „ვზროსლი“ კი არ დაბადებულა- ენა გამოვუყევი და წყალი მოვსვი. ჩემს ნათქვამე ლელუკას გაეცინა. -რა გაცინებს?!-დაუყვირა ლექსომ და დაუბღვირა, ამ ჩემ ისეც

დაქირავებული ნაწილი1: მეც მქონია გრძნობა

-როგორც იქნა მოხვედი მკვლელო მანქანავ ხო შეიძლება ესე დაგიძახო, რადგან შენი სახელი არ ვიცი.-მნიშვნელობა არ აქვს რას დამიძახებ მისამართი და ფული მომეცი.-ხო როგორც ჩანს საქმეზე გადასვლა გყვარებია პირდაპირ.-შენნაირ მოლაყბეებთნ საუბარს ჯობია პირდაპირ

უთარიღო დღეები (4)

ბუნდოვნად დავინახე, როგორ გააღეს ოთახის კარი და იქიდან წაშლილი სახით გამოვარდა ჩემი თანამცხოვრები... ყველაფერი წყვდიადმა მოიცვა... კარგი გრძნობაა, როდესაც აღარ გრძნობ გულის შეჭმამდე არსებულ მძლავრ ტკივილს და უბრალოდ ითიშები, ეთიშები რეალობას,

"ვარსკვლავ ბიჭუნა" {6}

მტკვარი მდორედ მიედინება,მაგრამ მანქანების ზუზუნისგან წყნარ ქალაქში მისი დინება შესამჩნევად ისმის. ჯებირთან ვდგები და საკუთარ თავს ერთ კითვას ვუსვამ-რისთვის? რისთვის ვცხოვრობ? მოაჯირზე ძლივს ვბობღდები,შიშველი ტერფებით ქვის სიცივეს ვგრძნობ და დაბლა

შენ მარტო არ ხარ

1)სილამაზე უნდა მოდიოდეს სულიდან და არა გარეგნობიდან... 2)რა ლამაზია სიცოცხლე მაშინ,როცა უბრალოდ შენ მარტო არ ხარ 3)მინდოდა ყველაფერი,უფრო მარტივი ყოვილიყო.მაგრამ მე შევცდი,იმაზე უფრო მეტად შემიყვარდი ვიდრე მეგონა 4)მე არაფერი მინდოდა შენი

წითელი ფეხსაცმელი [1]

ჯანდაბას! ის მართლაც რომ განსაკუთრებულია! თვალები? მიუხედავად იმისა, რომ ტუშს ვერაგულად მოესწრო მათი დადღაბნა, ქალის გუგების ზურმუხტისფერ ბრჭყვიალებას მაინც ვერაფერს უხერხებდა.მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. გოგონამ ვერ გაუძლო მამაკაცის გამოხედვას და