შემიყვარდი სულელო(ოცდამესამე თავი)

-ჩემი გადარეული(აჩი) -ავალ ტანსაცმელს ავიღებ და წავიდეთ თათიასთან( მე) -კაი მიდი(ვაკო) სწრაფად ავირბინე კიბეები და ჩემს ოთახში შევედი.წყალი გადავივლე გამოვედი მოკლე ჯინსის შორტის კომბინიზონი და შიგნიდან თეთრი ტოპი მაიკა ჩავიცვი მაღალყელიანი თეთრი

გრძნობები შიშის გარეშე (13)

რომი-ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე შესანიშნავი ქალაქი, რომელსაც მსოფლიო დედაქალაქადაც მოიხსენიებენ, ის მსოფლიოში იმ უმცირეს ქალაქთა რიცხვში შედის, რომელბიც ყველაზე რომანტიულ, უმშვენიერეს ქალაქებადაა ცნობილი,რომის მთავარი ღირშესანიშნაობა კოლიზეუმია, მისი

მე შენ მიყვარხარ... სულ ესაა! (თავი 1 )

ეს ამბავი იმ წელიწადს მოხდა როდესაც ჩვიდმეტის უნდა გავმხდარიყავი.ვიყავი ერთი უბრალო გოგო,რომელიც ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლობდა,არ ჰყავდა ბევრი მეგობარი,რადგან ცდილობდა ყველასგან განმარტოვებით,თავის სამყაროში ყოფილიყო,სადაც არავიზე იდარდებდა,არავინ

მდიდარი მოსამსახურე [8]

-ვაიმე იო რა კარგი ხარ. სიხარულით სასვე ხმით შესძახა ალისიამ და ლოყაზე აკოცა. ამაზე ქალდანი გაშრა ბავშვებმა კი სიცილი ატეხეს. არავის არასდროს ენახა ასეთი ალისია თვით ენდისაც კი, ისეთი მხიარული იყო, ლაღი, ბავშური ისეთი, რომ ქალდანს უნდოდა გულში

მეზობლობიდან ერთ ოჯახამდე თავი მეორე

დილით რომ გავიღვიძე ვნახე საწოლში მარტო ვიწექი. გამიხარდა რადგან ჩემ საქციელს ვნანბდი. უცხო ბიჭს უფლება მივეცი ჩემთან დაეძინა. ასე რომ დარწმუნებული ვიყავი ეს მხოლოდ სიზმარი იყო. გადავწყვიტე შხაპი მიმეღო. თეთრი საცვლების ამარა გავტანტალდი

ნაყიდი სილამაზე [11 თავი]

-ევა. _ ანას მამა გამოვიდა სამზარეულოდან -გამარჯობა ლევანი ბიძია. _კაცი თბილად გადამეხვია. -როგორ ხარ? -კარგად. თავად? -მეც არამიშავს. ნინო მიხედე ახლა ვახშამს, თორემ მოკვდენენ ბავშვები შიმშილით. -ევა წამო, ჩვენ

როცა სიამაყე საკმარისი არ არის [2]

დემეტრემ ტელეფონი გამარჯვებული სახით დააბრუნა მაგიდაზე და გაჩუმებულ ბიჭებს გახედა... -მიზანთან ძალიან ახლოს ვარ._თქვა და ყურებამდე გაიღიმა...მის კმაყოფილებაზე კოკა ძალიან გაბრაზდა და სამზარეულოში გავიდა...დემემ შეამჩნია მისი ხასიათის წახდენა, თუმცა

ლექსიკონი

5.სიყვარული-მატარებელი,რომელზეც მაგვიანდება და უნდა მივუსწრო; 8.დედამიწა-ბურთი რომელზეც ყველა თამაშობს; 9.სარკე-ვისაც ვუყურებ ყოველ დილით და არასდროს ველაპარაკები; 11. ხალხი-ვინც ყოველთვის ერთად მოგროვილი წარმომიდგენია და სინამდვილეში ცალცალკე

მოგონებები უბრალოდ მკლავს.

არის წუთები როცა ფიქრობ ყველამ დაგტოვა,არის წუთები როცა ფიქრობ ვერ შეელევი...მაგრამ ცხოვრება არის ალბათ ბევრის დათმობა და უსასრულო მოლოდინი ბედნიერების... დღევანდელ დღეს ის სითბო აკლდა შენ რომ უნდა ჩამხუტებოდი და მეგრძნო.

7 გარდამავალი წამი (ნაწილი პირველი)

მჭირდებოდა ბედნიერებისთვის. ადგილების ამოჩემება ვიცოდი,მერე შემეძლო თვეებით იქ ჯდომა და ფიქრი უაზროდ თან ყველაფერზე თან არაფერზე... ხოდა ჩემს ტკბილ ნავსაყუდელში ვიყავი საღამო იყო გრილოდა ,ჩემს დახეულ შარვალში კი კარგად აღწევდა ცივი ნიავი მაგრამ