ტეო (ნაწილი 1)

ჯერ კიდევ უძველეს დროში,როდესაც ცხოველებს ოჯახის მფარველებად მიიჩნევდნენ გაჩნდა ჭორი,რომ კატა იყო ერთადერთი ცხოველი რომელიც წარმოადგენდა საფრთხეს. ოჯახები რომლებსაც კატა ჰყავდათ,სტუმრებს ნაკლებად მასპინძლობდნენ,რადგან შიში საღ აზრზე ბევრად ძლიერად

იურისტები

გრძელ დერეფანში პატრა სკამზე ვიჯექი ,თავალებს დაბნეული ვაცეცებდი და საკუთარ თავს ვაიძულებდი იქ დავრჩენილიყავი სადაც ვიყავი . დერეფნის კრემისფრად შეღებილ კედლების დაყოლებაზე

თავადის ასული

-მაპატიე, გულწრფელად.-თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა და ვერ მიბედავდა. -არაფერია, ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ.- ველოდი უარყოფას და წამი საუკუნედ გაიწელა სანამ პასუხს გამცემდა. -ანა, მეგობრები ნამდვილად არ ვართ. სახლში შევიდეთ გაცივდები. შენი სვანი კი თავის

ტრაგიკული ტრაგედია (9 თავი)

როცა შეკვეთა გამზადდა, კერძებით ხელში მაგიდისკენ გავემართე. - ორი ხორცის სტეიკი, ტკბილ კარტოფილის პიურესთან ერთად, და სოკოს კრემსუპი. - თან კერძებს ვალაგებდი და თან ვიმეორებდი - კიდევ რამეს ხომ არ შეუკვეთავთ? - გავსწორდი. - კი შავი ღვინო, ერთი

უკვდავება (2)

-მაშინ წვიმდა და მის გვერდით არყოფნა სეტყვასავით მაწვიმდა თავზე. -მშვიდად წამოიწყო, მაგრამ არა ისე, რომ ეფიქრა მას ელაპარაკებოდა. უფრო ღრმად ან უფრო მაღლა აგზავნიდა სიტყვებს. მაგრამ მაინც მადლობისმაგვრად დაუხარა თავი მარცხნივ და თვალებდახუჭულს

უკვდავება

-გამომყევ აქა! არ მინდა ჩაი. - ჭიშკართან მიიყვანა. რატომ ჯდებ ხოლმე იმ ხიდთან ქვებზე, მდინარის პირს, და რატომ ზედვე ხიდზე არ გადაივლი? უცებ, შეცბუნებულმა, სწრაფად გახედა მზექალს და თვალებში მანიაკივით ჩააცქერდა. სადღაც 4 სანტიმეტრით ნაკლები იყო

ტკივილის ბურთი /სრულად/

"სიტყვებს ყველაზე დიდი ძალა აქვს. მას შეუძლია ერთ წუთს სამყაროში ყველაზე ბედნიერ პიროვნებად გაქციოს, თუმცა ამავდროულად იარებისმომგვრელი ტკივილი მოგაყენოს. ზოგჯერ ტკივილის ბურთი სხეულზე ამოგაცოცდება. თავისი უიმედო გამომეტყველებით სამყაროს

არეული გრძნობები 3 თავი

კარგა ხანს იდგა ზურა ერთ ადგილზე მიყინულივით და ამღვერული თვალებით უყურებდა ცოლს, მის დახშულ გონებაში ათასი უაზრო ფიქრი ირეოდა. წამიერად

თქვენი დახმარება მჭირდება

ვეძებ ერთ ისტორიას, რომელიც აქ წავიკითხე და იქნებ ვინმეს გეცნოთ შინაარსი. დიდი ხნის წინ წავიკითხე და არ ვიცი რამდენად ზუსტად დავწერ შინაარსს.

ჩრდილები სახეზე

კვლავ ის კითხვა მტანჯავს, ჩემო ანარეკლო. არაფერი გითქვამს, ბოლო ჯერზეც უპასუხოდ დავრჩი.