სათაურის გარეშე 5

გულში ლოდები მეწყო და ისე მივუყვებოდი სახლისკენ გზას ჩემს ქმართან ერთად. მშობლების ნახვა მოვინდომე იმ იმედით, რომ მათ მაინც გავგზავნიდი სადმე. ღვთის მადლით, მათი დაყოლიება მარტივად მოვახერხე და ცხენებით დედაჩემის დედის სახლში გავამგზავრე იმ ღამითვე.

ყველაფერი ჩემს შესახებ (თავი მეორე)

- არა, ოლივია სულელი ნამდვილად არ იყო, ის ხომ უკვე აღარ იყო ძველი ოლივია, მის სხეულში ახლა საკმაოდ გამოცდილი და ჭკვიანი ქალი ცხოვრობდა რომელსაც მშვენივრად ესმოდა თუ რას ნიშნავდა მამაკაცის ასეთი ხარბი და ჟინით სავსე მზერა,

შენი 'მე' (1ელი მე)

მე ველოდები როდის იპოვი შენში იმ მდოგვის მარცვალს, და იმ დროისთვის მე ჩემი მთებით დაგელოდები.

სასრულეთი (თავი 45) +18

იქ იმ დარბაზში, პირველად მოკვდა ნილაი სულთანი. მეორედ მაშინ მოკვდა, როს ალი რიზამ ხარჭად დასმა განუზრახა. მესამედ მაშინ, როს უარით განაწყენებულმა ჰამამი ახეხინა. მეოთხედ მაშინ, ხარჭად ძალით გახდომა რომ დაუპირა. ბედად გადაარჩინა ზურმუხტისპეპლიანმა

სათაურის გარეშე 4

სასწრაფოდ მოვნახე დიდი ნაჭერი, რომელიც დედაჩემს ორი დღით ადრე შეეძინა, ახალ კაბას შევიკერავ, ეს დამიძველდაო, გადავჭერი, ჩავაწყვე შიგნით საღებავები, ორი ტილო და ცოტაოდენი ტანსაცმელი. იმ დილით დედაჩემს პური ჰქონდა გამომცხვარი, რომელსაც ჯერ კიდევ

ტყუილების ღმერთი (V თავი)

-მია?! რას აკეთებ!- სილუეტს ლამპიონის განათება ეცემა. დემნა. ჯანდაბა ისევ დემნა! -რას აკეთებ?!- თითქმის მკაცრად მეკითხება, ორი წამიც და ჩემგან ორ ნაბიჯში დგას და სახეზე თითქმის გაბრაზებული მაკვირდება. - რას აკეთებ მეთქი?!- მისი მომთხოვნი ტონი

სიყვარული გრძნობების გარეშე 25 თავი

ქეთი მაშინვე მოშორდა გეგას ტუჩებს და თავს უფლება არ მისცა საყვარელი მამაკაცის მონატრებული ტუჩები

ჩემი, ბავშვობის სიყვარული 7

- მაპატიე, თუ, შეგიძლია მაპატიე გთხოვ. - ამოვიტირე მე და საწოლზე დავემხე. - გაპატიებ, ოღონდ ერთი პირობით. - მითხრა მან. თავი ავწიე და მივაჩერდი. ნებისმიერი რამისთვის ვიყავი მზად, ოღონდ დანაშაული გამომესყიდა.

ცამდე და ვარსკვლავებამდე

რაღაცნაირად უნებურად, თითქოს კითხვების გარეშე, დაუკითხავად შემოხსენი ჩემი ცხოვრების კარი, ჩემს სამყაროში შემოაბიჯე, ჩემს სულს შეეხე და თან სამუდამოდ დარჩენა გადაწყვიტე. არ წასულხარ...

ა-მონა-რიდი

და მაინც,არვიცი საიდან მოდიან აზრები ან სად მიდიან უკვე დაღუპული ოცნებები,როდესაც საკუთარ თავში, საკუთარ თავს დაამარცხებ...