გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 4)

ვგრძნობ, ჯოჯოხეთი მაქვს საკუთარ სულში მოწვეული, სხვა გზა ვეღარ ვხედავ. არანაირი სხვა გზა არ არსებობს ადამიანისთვის , რომელიც უფსკრულის პირას დგას, ან უნდა გადაიჩეხოს ან უნდა განიცადოს ჯოჯოხეთი, რომ ამ უფსკრულიდან, მისი კიდიდან როგორმე თავი დააღწიოს.

არეული გრძნობები 4 თავი

ისევ უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა გადაჭარბეული სიჩქარით მიმავალ მანქანაში, რომელიც სულ რამდენიმე წუთში აღმოჩნდა ტაბახმელადან კოჯორში

ბედნიერება გაზიარებით

– და ცხოვრებაც მშვენიერია, არა?! ‐ ამ მოხუცმა მერამდენედ მატკინა გული, თავისი პასუხებით და ირონიით.

ათინას დამღუპველი მომენტი

იმ ორ უცნობს შორის, ერთმანეთს სხვა გარემოში რომ შეხვედროდნენ შეიძლება სულ სხვა ურთიერთობა, სხვა დიალოგი არსებულიყო, თუმცა ახლა ისევ ისეთი უცნობები არიან ერთმანეთისათვის, როგორებიც სულ რამდენიმე წუთის წინ.

ტეო (2)

ფიქრი იმის შესახებ ,რომ ტეო ადამიანისა და კატის შვილი იყო უხერხულ შეგრძნებას უტოვებდა მირანდას,დაუჯერებელად ეჩვენებოდა ეს ბავშვური ლეგენდა თუმცა პირობა პირობა იყო და იცოდა კიდეც ძალიან დიდ ხანს რომ ტეხდა,არაფერი დაშავდებოდა თუ ბებიის უკანასკნელ

შენ ხარ აისი V თავი

-მართლა აღარ გიყვარს?-იმედიანი თვალებით შემომხედა. -მართლა აღარ მიყვარს-დავემოწმე. -ანუ შანსი მაქვს,რომ შეგიყვარდები და მე და შენ ერთად ვიცხოვრებთ, როგორც ცოლ- ქმარნი

სიყვარულით ტოში (სრულად)

ჩემო საყვარელო. მაპატიე, რომ ასე მოგექეცი. მაპატიე, რომ გავიქეცი, ასე აუხსნელად. მაპატიე, რომ მარტო დაგტოვე. მენატრები ისე, როგორც არავის. მე გავნარდგურდი და ნაწილებად დავიშალე. მე არაფერი შემრჩა შენს მიმართ სიყვარულის გარდა. მჭირდებოდა გაქცევა,

გზაჯვარედინი (თავი 17)

-რაღა პატივცემულო, მეჯვარეა ჩემი.-გაიცინა ვიკომ -სესილიას წყალი მიასხით, არ სჯერა... -არ მჯერა კი არა, მოდი გავიპაროთ...-ტაში შემოჰკრა და მთელი ძალით მიეკრა გელოვანს...

ტეო (ნაწილი 1)

ჯერ კიდევ უძველეს დროში,როდესაც ცხოველებს ოჯახის მფარველებად მიიჩნევდნენ გაჩნდა ჭორი,რომ კატა იყო ერთადერთი ცხოველი რომელიც წარმოადგენდა საფრთხეს. ოჯახები რომლებსაც კატა ჰყავდათ,სტუმრებს ნაკლებად მასპინძლობდნენ,რადგან შიში საღ აზრზე ბევრად ძლიერად

იურისტები

გრძელ დერეფანში პატრა სკამზე ვიჯექი ,თავალებს დაბნეული ვაცეცებდი და საკუთარ თავს ვაიძულებდი იქ დავრჩენილიყავი სადაც ვიყავი . დერეფნის კრემისფრად შეღებილ კედლების დაყოლებაზე