ჩემოდანში ჩალაგებული ცხოვრება

აეროპორტში ორი დიდი ჩემოდნით ვდგავარ. ფრენამდე ორი საათია... ვფიქრობ ჯერ კიდევ არ არის გვიან წასვლა გადავიფიქრო... იქნებ არასწორად ვიქცევი... ირგვლივ ვიხედები, სახეები იცვლებიან, სკამზე ვიკავებ ადგილს და ფიქრებს საშუალებას ვაძლევ იბობოქრონ ჩემს

ღმერთის მოწაფე (თავი მერვე)

გასახდელში ვზივარ, ხელებზე ბინტებს მიხვევს სეკუნდანდი... ძალიან ვღელავ თითქოს ეს ჩემი პირველი გამოსვლაა, ჩემი მენეჯერი გაგა გვერდით მიზის და მითითებებს არ იშურებს თუ როგორ უნდა მოვიქცე და როდის უნდა დავეცე ძირს.

რატომ აგირჩიე შენ?(თავი3)

-დახმარება ხომარ გჭირდება? -რატომ? -ყოველთვის ასეთი უხეში ხარ?დაგინახე რომ ცუდა... -კი ცუდად გავხდი,მაგრამ შენ რატომ უნდა დამეხმარო?

ცისფერ ზღვაში ესვენება მთვარე

ცისფერ ზღვაში ესვენება მთვარე, ჩემი ცრემლი ზეცას მიაბარეს... შენი სახე მეხატება თვალზე, ვერ ვიძინებ არ მასვენებ ღამეც.

სასრულეთი (თავი 46) +18

გონებას ვძაბავდი და მაქსიმალურად ვცდილობდი ყურადღების მოკრებას. ჩემი დაკვირვებით, დაახლოებით 6-7 დღეა რაც ამ ოთახში ვარ გამოკეტილი. ტკივილებმა შესამჩნევად იკლო. სიმწრის სიცილი მივარდება, როცა მახსენდება უცნაური დეჟავიუ, უკვე მესამედ აღმიკვეთეს

ერთი ნახვით სიყვარული?! თავი III

-დაჯექი წაგიყვან.-მითხრა ალექსანდრემ.ცოტათი დავიბენი არ ვიცოდი რა მეპასუხა.ცოტა ხნით გავჩუმდი და შემდეგ ვუთხარი ცოტა მორიდებით. -არ შეწუხდეთ ბატონო ალექსანდრე,ტაქსი გამოვიძახე და წუთი წუთზე აქ იქნება.

ზღვარს მიღმა (თავი პირველი)

- ლუკასმა ჭრილობა გაწმინდა, -უზარმაზარი რკინის ნამსხვრევი გაქვს ჭრილობაში მეგობარო, უნდა ამოვიღო, წინასწარ გეუბნები ძალიან გეტკინება, ეცადე მოითმინო, -ამოღება დაიწყო თუ არა ბიჭი დაიძაბა, კბილს კბილზე აჭერდა რომ ტკივილისგან არ ეღრიალა, ნორას მთელი

გზაჯვარედინი {თავი 14}

სესილი.-ქალს გაუღიმა-ეს მამაა.-ხელი კაცისკენ გაიშვირა.-მამაჩემი ვატო ახალკაცი.-გაიჯგიმა. -არც კი ვიცი, რა უნდა ვთქვა.-დაბნეული იდგა ორჯონიკიძე. -მე ვკვდები.-გულმა რეჩხი უყო. -თინი.-განრისხდა ვატო.

ერთად ყოფნა შეუძლებელია. ნაწილი 3. თავი 4

ჯანდაბა ალი.-იყვირა იბრაჰიმმა და მაგიდას მუშტი დაჰკრა.ნორმალურად გაბრაზებაც ვერ მოასწრო,რომ ახლა ჯამალი შემოვიდა. -გოგო გაიქცა.-თქვა და ჯერ ალის მიაჩერდა,მერე ბატონს. -დაცვას უთხარით კარებები გადაკეტონ და ძებნა დაიწყონ. ჩქარა, ჩქარა წამოდით,რას

სათაურის გარეშე 14

-ფრანკ, გძინავს? - კართან დავდექი და საწოლში გავძახე. პირველ დაძახილზე ვერც ამჯერად გაიღვიძა - ფრანკ - ზლუქუნით ამოვთქვი მისი სახელი. ფრანკმა თვალები მძიმედ გაახილა. ჩემ დანახვაზე ჯერ შეშფოთდა, შემდეგ თვალები მოიფშვნიტა და საწოლიდან წამოხტა.