ისევ შენ და ისევ მე, ჩვენი ოცნების ქარავანში... (თავი 6)

ვცეკვავდით ისე თითქოს მარტო ჩვენ ვიყავით, ვგრძნობდი ჩემში როგორ ბრძოლობდა სიყვარული და სიამაყე, ვგრძნობდი, როგორ მითრთოდა ხელები, მისი სუნთქვა თავბრუს მახვევდა და წარსულის მოგონებებში მაბრუნებდა.

სიყვარული გრძნობების გარეშე 6 თავი

-მარიანა მოხდა რამე?-თორნიკე სწრაფად მიუახლოვდა დაბნეულ გოგონას და ზემოდან დააცქერდა -მე

მაინც რანაირი დღეებია?

სიცხემ ისევ ამიწია, დარდსაც ვეღარაფრით ვემდურები, თურმე როგორ ძლიერ განიცდიან დღეებს სითბონაკლულს ბეღურები.

და... გაბედავ? {ნაწილი I}

ხელის კანკალით დააკაკუნა კარზე... კარის გაღება, საკუთარი ნაწილის დანახვა და ასლუკუნება ერთი იყო. ძლიერად ეკვროდნენ ერთმანეთს, თითქოს ერთმანეთის სხეულებში შესისხლხორცება სწადდათ. ორივეს სახეს უნამავდა მლაშე სითხე და მათ გარდა იქ აღარაფერი არსებობდა...

შავი ქორწინება (თავი 3)

- მაინტერესებს ვინაა. - ეს არის შენი სიყვარული და პატივისცემა? ვთქვი, რომ არ მინდა არავის ნახვა.

ერთადერთი პერანგი (სრულად)

-პერანგი არ გაუჭრათ,ერთადერთი აქვს..-ხელებში ვეცი ქალს,მის გათავისუფლებას ტომ სცდილობდა.. ყველამ შევენაცვლეთ, თითოჯერ ჩავაჭირეთ ფსკერს გადაჭდობილი ხელები,მაგრამ,გამსკდარ გულს ვეღარ ვუშველეთ.. ხელებში გამოგვეცალა დატანჯული სული..

ტყუილების ღმერთი (III თავი)

-რა განდა? -უხეშად ვწყვეტ ხელოვნურ სიჩუმეს. როგორღაც მბრძანებლურად გამომდის. საკუთარ თავს გულში ვაქებ და უემოციო გამომეტყველებას ვინარჩუნებ. დემნა ღიმილს აფართოებს. ქათქათა, იდეალურ კბილების წყობაში ოდნავ წვეტიანი ეშვები შემზარავად მემუქრება. -რა

ბედის თამაში (პირველი თავი)

–არ მჯერა ნეა,რომ ეს საქმე დასრულდა ჩვენს სასიკეთოდ.გახარებული ქერა ბიჭი ქუჩაში ბოლო ხმაზე ყვიროდა და აქეთ იქით დადიოდა. –არც მე,ბოლო წუთამდე კი გვაწვალა ამ კაცმა და რავიცი...სიცილით მიუგო შავგვრემანმა გოგომ –ხო მაგრამ სანამ სასამართლოს ფურცელი არ

სიყვარული გრძნობების გარეშე 5 თავი

მარიანამ რა თქმა უნდა მაშინვე იცნო თორნიკეს მანქანა და მკვლელი მზერა ესროლა მომღიმარ ბიჭს, რომელიც წამით თვალს არ აშორედბდა

პროფესია ალფონსი (დასასრული)

სანამ შენობაში შევიდოდი, დასამშვიდებლად სუნთქვითი ვარჯიშები გავაკეთე: ღრმად ჩავისუნთქე და ამოვისუნთქე, ჩავისუნთქე და ამოვისუნთქე და სულ ცოტათი მაინც დაწყნარებულ-დამშვიდებულმა შევდგი კიბის საფეხურზე ფეხი. ის იყო ზემოთ ასვლა დავაპირე, რომ მამაჩემის