კოწახურის კანფეტები III

- ხომ იცი რომ უკვე ჩემი ცოლი ხარ და რატომ ჯიუტობ? - არ მინდა, გაიგე ადამიანო, არ მინდა ჯერ მზად არ ვარ ამისთვის, არა! - რამდენიმე დღეში ქორწილი გვექნება და მოამზადე მანამდე შენი თავი, ერთი წამით არ იფიქრო რომ გაგიშვებ, გასაგებია? მიყვარხარ, მაგრამ

სიცარიელე

როგორ რთულია ენდობოდე ირგვლივ არავის, თრთოდე... ღელავდე, როცა ირგვლივ ყველა მშვიდია. შემომეჩვია უგზო-უკვლოდ გზაზე წანწალი და ბოდიშს ვუხდი სიცივისთვის ყველა ჩემიანს.

შეჯახება ზევსთან (თავი 10)

-მაგრამ, მე აღარ ვიცი რა ვქნა, თითქმის ყველაფერი ვცადე, ყვავილებიდან დაწყებული შოკოლადებით დამთავრებული, ბოლოს ბინასთან რომ ვიდექი წყლის გადმოსხმა უნდოდა რომ არ წამოვსულიყავი.

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 3)

- ლილიტი პირველი ქალი იყო ... - ძლივსგასაგონად დაიჩურჩულა და ჩემი თმის კულული თითებს შორის შეათამაშა. - მიწისგან შექმნილი, როგორც ადამი. ღვთაებრივი საწყისები ჰქონდა, ადამს მისი სურნელი აგიჟებდა, მისი ხმა და სხეულის სიახლოვე ჭკუიდან შლიდა. მის გულში

იძულებითი ქორწინება 16 თავი

სანდრო ნიკას წამოადგა თავზე და ჩაწითლებული თვალებით მიაჩერდა სასმლისგან სახე წაშლილ ძმას, დიდხანს უყურებდა Არეული თვალებით იმცროს ძმას

მოგონებებში

მოგონებებში სულ ჩემთან ერთად შენც ხარ,ოცნების ზღვაში.

მელნისფერი სხივი (სრულად)

-ჩემი არ არის და მორჩი ბევრ ლაპარაკს. ამას გირჩევნია საღამოსთვის რამე გემოვნებიანი სამოსი აარჩიო, იმ გოგოსთან რომ არ შერცხვე. იცოდე, ვარსკვლავური ომების მაისურით მისვლა არც გაბედო! -კარგი, კარგი, გპირდები -ხმამაღლა გაეცინა -მოკლედ, შენ ლექციას

კოწახურის კანფეტები II

სერიოზულად? რამდენი წლის ხარ კი მაგრამ! - ოცდაცამეტის... - რა? - ყბა მოეღრიცა კატოს. - ხო რა იყო, ეხლა გაიგე? - კი, ეხლა გავიგე! შენ რა, პედოფილი ხარ? - აბა ახლავე ენა დაიმოკლე, პედოფილებს ბავშვები მოსწონთ, მე კი აქ მასეთს ვერავის ვხედავ! - ღმერთო!

როდის მიხვდი,რომ შეგიყვარდი? (თავი I )

-კარგიიი,დღეს პირველი დღე გაქვს წარმატებები!!!   სარკის წინ მდგარი ნიაკო თავს იმხნევებდა და თან უნივერსიტეტისკენ მიიჩქაროდა..

...რომ არ უნდა გიყვარდეს (26 თავი)

ხელში ამიყვანა, საწოლზე დამაწვინდა , გვერდით მომიწვა და მთელი ძალით მიმიკრა. ვერც სინაზეს იჩენდა, ვერც ძალას ზომავდა. ისე მიხუტებდა თითქოს უკანასკნელი იყო. თითქოს ჩემს სითბოსა და სურნელს იმახსოვრებდა. ძალიან მეუცნაურა, მაგრამ ფიქრი არ დამცალდა,