ცხოვრების გზაჯვარედინი (ნაწილი 2)

„როდის ვხვდებით, რომ თავისუფლები ვართ არჩევანში? ან ვხვდებით კი საერთოდ? ან ვართ კი თავისუფლები? თავისუფალი მაშინ ხარ, როდესაც სულიერი სურვილები უფრო ძლიერია, ვიდრე ხორციელი და თუ შენ, მე ან სხვა ხორციელ სურვილებს ვანიჭებთ უპირატესობას ანუ ჩვენ

ანომალია (თავი1)

აქედან თითოეულს თავისი სამყარო აქვს, თავისი სიგიჟეებით, ზოგი პარტნიორის გარეშე ცეკვავს, ზოგი ერთი და იგივე წერტილს თვალს არ აშორებს მთელი დღის განმავლობაში, ზოგიც თავის თავს ესაუბრება გლობალურ თემებზე, ბევრი მათგანი ჩაის სვამს წარმოსახვით

სად დაიკარგე?

ცოცხლები ისე სწრაფად ივიწყებთ, მკვდრობა სჯობს ისევ. ცოცხლებს სევდა გჭამთ, უფლებას აძლევთ სრულად შეგსანსლოთ.

მე და შენ ღამე

ტაბიძე დიდია, მე კი პატარა თავს არ ვუყადრებ, ვცდი მაინც ჩემგან რა საერთო ერთი გვაქვს, ლამაზი მარადჟამს სიყვარულს ვეტრფით, დიადს და თაკარას

დროის მანქანა

შემდეგ გამოიღვიძებდა და ისევ იპყრობდა ფიქრები დროის მანქანაზე. ყოველ საღამოს ისევ და ისევ ახლდებოდნენ იარები და აყენებდნენ უდიდეს ტკივილებს ისევ ბინდდებოდა, მზის უკანასკნელი სხივები ეფინებოდა არემარეს, სიბნელე იჭრებოდა სინათლეში და თითქმის

მოლოდინი

უკვე შვიდი საათია. თეთრ ცას შავი შეპარვია. ნანო ბებო ბოლო თაროდან გადმოღებულ მტვრიან ალბომს უსვამს ტილოს. ყოველ ახალი წლის წინა საღამოს ასე შვრება. უყურებს მისი ახალგაზრდობის მოგონებებს, შიგადაშიგ სარკეში საკუთარ თავს მოჰკრავს ხოლმე თვალს. - რა

40 საშობაო ანგელოზი (თავი 4)

სანამ დაიწყებდეთ მინდა კვლავ შეგახსენოთ, რომ ძალაშია ჩემი შემოთავაზება თქვენი ისტორიაში მოხვედრისა. შეგიძლიათ დააკომენტაროთ, გამოთქვათ სურვილი და საუკეთესოებს ავარჩევ, რათა მოხვდნენ ჩემს ნაწარმოებში. მეხუთე თავში შეხვდებით ელას, ან ელატრისს... რა

ცხოვრების გზაჯვარედინი (ნაწილი 1)

გზაჯვარედინი, გზა ოთხი მიმართულებით იყოფა : პირდაპირ, მარჯვნივ, მარცხნივ ან უკან. მიმართულების არჩევა, როცა ეს ცხოვრების გზაჯვარედინს ეხება, მერწმუნეთ საკმაოდ რთულია. გზაჯვარედინის შუა ცენტრში დგახარ და უნდა აირჩიო ცხოვრების ის გზა, რომელიც სწორად

უსათაურო

ჩემო ძვირფასო მეუღლევ, ჩემო ყრმობის მეგობარო, ჩემი ოჯახის ბურჯო და დედაბოძო, ჩემი ოჯახის სინდის-ნამუსო, ჩემი ოჯახის ერთგულო მეუღლევ, ჩემო ჭკვიანო და აზრიანო, ჩემო ნელიკო. 13 წლის იყავი რომ გავიცანით

ლილი {სრულად}

მისი სურნელით გაჟღენთილი ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და შემდეგ გაუსწორა მზერა სამყაროში ყველაზე დიდ მონატრებას, სიყვარულს , ყველა გრძნობას ერთად . ვერაფერი თქვა, უყურებდა და იღიმოდა , იცინოდა შემდეგ კოცნიდა , ეხვეოდა , მის გულისცემას უსმენდა და მიდიოდა ,