კარები გამიღეთ, აქედან გამიშვით

სიცოცხლეს გავიღებ, როგორც იმ ბავშვივით, რომელმაც ფურცელზე აღბეჭდა სამყარო... კარები გამიღეთ, აქედან გამიშვით, უნდათ, რომ ჩემივე სახლიდან გამყარონ...

მექალთანეს სათამაშო 9 თავი

კარიი გაიღო და ოთახში ელენე და სანდრო შევიდნენ არცეთ სახეზე სიმშვიდის ელფერი არ დაჰრკავდათ,ელენე კარებთან გაჩერდა და მოსალოდნელ ქარიშახლს დაელოდა. -მათე ფეხზე წამოხტა სანდროს პირდაპირ საყელშო წვდა, რაგინდა ახლავე თქვი მოგკლაა თუუ დაველოდ რას მეტყვი.

One snowy day(1)

დათოვლილ ბილიკს მივუყვებოდი და თავში უამრავი ფიქრი მიტრიალებდა. ჯანდაბა... ჯანდაბა ისევ მისი სახე გამახსენდა, მორჩი მასზე ფიქრს, ჩემს თავს ყოველ წუთს ამას ვუმეორებდი, არ გამომდის ჯანდაბა,ფიქრებში გართულმა ვერც კი შევამჩნიე რომ უკვე ბინის წინ ვიდექი.

გრძნობებით მიტოვებული

ვიცლები, ფეხ ქვეშ მეგება ყოველი ჩემი ნანატრი წამი, რომელიც მსურდა და ვერ შევიცანი. მინდოდა, განმეცადა მათი სიუხვეე, მათი სულის ამაოება და სითბო. სითბო სულ წავიდა ჩემგან, სულ დამტოვა ათოშებული და სიცივესთან მებრძოლი გმირივით შევერკინები მიწას ჩემი

უცნობი თვალების მეგობარი

როდესაც საოპერაციო ოთახის კარები იხურება და განურჩევლად ყველა, იმედის და სიამაყის თვალებით შესქცერის ქირურგს, საუკუნოდ იწელება სულ რაღაც ერთი წამი.. წამი, რომელიც ერთდროულად მოიცავს ყველაფერს... ერთ შანსს, იმედებს ან შესაძლოა იმედგაცრუებასაც,

უკანასკნელი კოცნა (4 თავი)

თორნიკეს ხმის გაგონებაზე გული უარესად ამიჩუყდა და ისევ ავტირდი, ვერაფრით შევძელი საკუთარ ტკივილთან გამკლავება და ცრემლების დამალვა

არსება ადამიანი

მაბნევს საკუთარი მე... მაბნევს უაზროდ და უმისამართოთ... ვმოძრაობ,ვჭამ, ვსვავ-წყალს, ვერთობი,ვკავდები შიგადაშიგ მედიტაციით რომელსაც არადა არ აქვს შედეგი.მაქვს ყველაფერი მაგრამ ვერაფრით ვკმაყოფილდები. მატერიალიზმში ვეძებ ბედნიერებას.მაქვს ყველაფერი

“მოდი ვითამაშოთ” 4 თავი

რომანი ეხება გოგონას, რომელიც შემთხვევით გახდება სასტიკი თამაშის მონაწილე, მისი სიცოცხლე საფრთხეშია. ამ საფრთხიდან კი უსიმპათიურესი პილოტი იხსნის.

ჩემში შავი ღრუბელი ჩასახლდა

დავიღალე...ყველაფრისგან დავიღალე...მომწყინდა ყოველივე...თითქოს ჩემს წინ სინათლე ჩაქრა და სიბნელემ დაიდო ბინა.რაც სინათლის შუქს ასხივოსნებდა და გაურკვევლად,უცნაურად, უცხოდ იქცა.

სასრულეთი (თავი 21)

საღამოს თეთრ არაბულ სამოსში გამოწყობილი დიპლომატით ხელში აეროპორტში გავდიოდი პასპორტ კონტროლს. შავ ჰიჯაბში გამოწყობილი ჯემალი კი ნამდვილად სასაცილო სანახავი იყო. ფატიმა არა? ახია შენზე.