თუ გაიმარჯვებ! (თავი მეექვსე)

გავიგე უკნიდან ლეოს ხმა, თან იცინოდა სემთამ ერთად ,ჯერემიმ რომ დალანძღა უცბად ორივე . -გაჩუმეთ პირი ,რანაირად ლაპარაკობთ?!ჩურჩულებდა ლეოს და სემის უკანა მერხზე ჯერემი.-რაც სათქმელია,უნდა ითქვას.ვთქვი მე და ჩავიცინე ,ამაზე კი ემილიმ გამომხედა,

სულს მოგცემ {II სრულად }

ნებისმიერი ზღაპარი ატარებს ადამიანურ ემოციებს , გვაჩვენებს ჩვენში დამალულ ნათელ და ბნელ ფერებს. იმ არარეალურ გმირში საკუთარ თავს ამოვიცნობთ , რაღაც მსგავსს ვიპოვნით გვეტკინება , გაგვახარებს , იმედს ჩაგვისახავს ან სიმართლეს დაგვანახებს. რეალურ

სხვისი ცოლი (1თავი)

-კარგი-ნაწყენი ხმით უთხრ დედას და უკან გაყვა.ნელი ნაბიჯით მიიწევდნენ დედაშვილი სახლისკენ, არცერთ არ უნდოდა რომ მალე მისულიყვნენ სახლში, იმ სახლში სადაც მუდამ ტკივილს აყენებდნენ ორივეს, ნათიას ტელეფონმა ისევ დარეკა, მან სწრაფად უპასუხა ქმარს -რას

ურეკის მზის ქვეშ ( თავი XIII)

ბალიშს ხელებს ვხვევ და თვალებს ვხუჭავ. ის ის არის უკვე უნდა ჩამეძინოს,როცა ჩემს გვერდით საწოლი იზნიქება და ვგრძნობ გახურებული ხელის გულის შეხებას საჯდომზე. ხმას არ ვიღებ. მისი ხელები უფრო ზემოთ ცოცდება და ახლა ტუჩების შეხებას ვგრძნობ ხერხემალზე.

მეზიზღები არაბულო (სრულად)

ცხოვრება უსამართლოა... ზოგჯერ კი ისეთი სამართლიანი... ჩვენ ადამიანები ვერასდროს მივხვდებით მის დანიშნულებას საბოლოოს. არსებობს უამრავი მოსაზრება და აზრი თუმცა საბოლოო დასკვნა მაინც არავის აქვს თუმცა დამეთანხმებით ეს ყველაზე და ყველაფერზე საინტერესოა.

თუ გაიმარჯვებ! (თავი მეხუთე)

ემილი იმ ერთ-ერთ იღბლიან მოზართა შორისა,რომლებიც ყველაზე სახენგალთქმულ სკოლაში სწავლობენ . სახელის მიუხედავად, ამ სკოლაში უსამართლობა და დააჩაგვრა გაამეფებული ! აქ ხომ ყველას ეშინია გამეფებული უსამართლობის მთავარ მიზეზთან "ჯონ ჯეისონთამ" სკოლის

გოგონა ღამის წყვდიადში 4

დრო იმდენად სწრაფად გადიოდა რომ ელზა ვერც კი აცნობიერებდა ამას მეგობრებთან ერთად ყოფნის დროსაც კი დაფრინავდა, სიყვარულმა მას ყველაფრის თავიდან დაწყების სურვილი გაუჩინა და ამ სურვილს თავსაც კი შესწირავდა...

წარსულის შეცდომები 4 თავი

-ალექსანდრე-დაიყვირა და სირბილით გაიქცა უფროსი ძმისკენ-როგორ მომენატრე-ამოიტირა და ძლიერად ჩაეფსკვნა სანდროს -მეც ჩემო პატარა მეც-სიცილით იხუტებდა დას ერთი ხელით

სამყარომ კარზე მომიკაკუნა

ხშირად ვამბობთ ხოლმე ადამიანები, ჩვენ დედამიწაზე ვცხოვრობთ და ამ სამყაროს შვილები ვართო. ისიც კი არ ვიცით, თუ როგორი არის სამყარო თვალითაც კი არ გვაქვს დანახული.

მერამდენე ფურცელი ამოვხიე..

ვამბობ არ მტკივა და თითქოს მეც ვიჯერებ ამას, ღამის მისვლამდე. და მერე ბალიშს ვაბარებ აღსარებას. ისიც მორჩილად მპატიობს ცოდვებს და ვიცი ბოლოს ისიც ვერ დაიტევს ყველაფერს. მოხუცის ხელებივით დამჭკნარია თითქოს გრძნობებიც.