კაენის მოდგმა (თავი მესამე)

თათია უხამსი სიტყვებით მომმართავდა, მე კი იმის ენერგიაც არ მქონდა რომ სიტყვა დამებრუნებინა... ისე შეიქმნა სიტვაცია რომ თითქოს მე ვიყავი მის წინაშე დამნაშავე, ოთახიდან სამზარეულოში შემოვარდა ჩემი მეუღლე, და ჩასისხლიანებული თვალებით მიყურებდა..

ყოველთვის ვერ გაექცევი გრძნობებს(თავი 10)

მთელი სხეულით შეიგრძნო, თუ როგორ დაეხორკლა კანი ევას. მიხვდა, რომ მისი თითოეული შეხება გოგოს აგიჟებდა და ამის გააზრება, სანდროს უფრო მეტად აგიჟებდა. გრძნობდა, თუ როგორ უცემდა ევას გული და სუნთქვაც როგორ უხშირდებოდა ხოლმე, უბრალოდ, მასთან სიახლოვის

თავქარიანი (თავი3)

გული ტვინზეა დამოკიდებული,არ მიცე ტვინს უფლება ანრი შემოუშვას, არ მისცე უფლება მასზე იფიქროს,ასე გულს დაიცავ, იმ სენისგან რომელსაც სიყვარული ქვია ტვინია მთავარი

მომიყევი, რა მოხდა ?!

ერთ საათიანი გაწელილი ლოდინის შემდეგ, როგორც იქნა დაცვამ შეგვატყობინა, რომ დასაკითხი და მისი წარმომადგენელი უკვე შენობაში იმყოფებოდნენ, მათ თინა შეხვდათ და კაბინეტში მოიყვანა. ბებიას უკან პატარა გოგონა მოჰყვებოდა, თავი დაბლა დაეხარა და საკუთარ

მეექვსე გადაშენება დაიწყო!

"ყველაფრის მიზეზია - ჰოლოცენის გადაშენება, რომელსაც ასევე ემატება გლობალური დათბობა და მისი შედეგები. შეიძლება, ზოგი უკვე დაიღალა ამ თემის მოსმენით. ან ფიქრობს, რომ მას არ ეხება, მაგრამ მინდა გითხრათ - ეს ყველას ეხება!"

როცა სიყვარული მარტივია.... (თავი 5)

-მადლობაა_ძლივს მოახერხა მიძახება ნათიამ და ძლივს მოიფიქრა კარის მიკეტვა. სწორი იყო, ხვალიდან ახალ ცხოვრებას იწყებდა. ღიმილით შეათვალიერა თმა სარკეში და ღიღინით წავიდა ოთახისკენ.

სპორტის მასწავლებლები (თავი 8)

- ჩემს მიმართ რას გრძნობ? - აზარტში შევიდა და უფრო მოხერხებულად მოკალათდა დივანზე, ხვდებოდა როგორ აგიჟებდა თავისი კითხვებით და ეს რაღაცნაირად სიამოვნებდა კიდეც.

ამერია დ&ღ

ამერია დღე და ღამე, ამერია ფიქრი ძალზედ, თვალს რომვხუჭავ მელანდები, როცავახელ მენატრები,

შეიგრძენი შენი თავი და ფიქრები

როცა გგონია, რომ ყველაფერი დასრულდა მაშინ ჩნდება ნათელი წერტილიც და ამოყავხარ ჭაობიდან თავისუფლდები იმ გრძნობისაგან რაც შენს გონებაში ხდება, რაც გბოჭავდა და გიჭერდა თითქოს სადღაც გაქრა , შიშის მაგივრად სიძლიერე ისადგურებს და ისევ სრულფასოვანი ხდები,

უსაზღვრო

ამოვალ მეტროდან, ისევ გელი, ვიყურები იქით-აქით, ტელეფონს ვუყურეეებ, ვრეკავ მაგრამ ზარი არ გადის, გავდივარ ქალაქში და ქუჩაში ხალხის რბოში ავირევი, ისევ მომლოდინეთა რეჟიმში მყოფ აბონენტს ვგავარ. ყველას გავხედავ და გამოვხედავ, თითქოს მათში გეძებ,