მთიული ბიჭი

ეს ლექსი დავწერე 2020წლის 11მაისს და მივუძღვენი ჩემი ძმაკაცის ხსოვნას, რომელიც სუათისის მყინვარს შეეწირა 2016წლის 11მაისს თავის დაბადებისდღეზე. მე მთის შვილი ვარ და მთებში მოვკვდები ჯიხვურ ცხოვრებას ვარ მე ჩვეული. მე მთის შვილი ვარ მტკიცე და

დაიანა

პიჟამოები ჩავიცვი და ჩემი ძმის მეჯვარის, 61 ნომერში უნდა შევსულიყავი რომ 59ში, დაიანას ოთახში შევედი დაუკაკუნინებლად და დავინახე მისი სექსუალური სხეული, რაზეც ამდენი ხანი ვფიქრობდი. რამდენიმე წამი ვუყურებდი. გასვლას არც ვფიქრობდი. პირიქით, მისკენ

ცხოვრებისეული ბონუსი

როგორც ვერ წარმოგიდგენიათ ცხოვრების აგება მხოლოდ ბონუსზე და ხელფასზე ხართ ორიენტირებული, როდესაც გონებაში ერთი თვის ხარჯები გიტრიალებთ, ასევე, არ უნდა აგებდეთ მთელ ბედნიერებას სხვა ადამიანებსა და მათთან ურთიერთობებზე...

საიდუმლო ღამე( თავი 3 )

რა მოხდება თუ შენს მკვლელს მეორედ შეხვდები? რა გრძნობა დაგეუფლება როდესაც იმ თვალებში კიდევ ერთხელ ჩაიხედები, რომლისაც ყველაზე მეტად გეშინია? და რა მოხდება მაშინ, თუ შენი ერთადერთი მეგობარი ის არ აღმოჩნდება ვინც შენ გგონია?

გჯერა?

გჯერა? როგორ ჩნდება სიყვარული ? ან რა არის ანდა საიდან მოდის? რას ნიშნავს გიყვარდეს? როგორია გრძნობაა როცა გიყვარს?

სიგიჟის ზღვარზე (19 თავი)

თიკამ მკვლელი მზერა ესროლა ძმას, თორნიკემ მაშინვე იგრძნო დის ეს საყვედურით სავსე გამოხედვა და ამღვრეული თვალები შეანათა -ყველაფერი მოუყევი არა?-დამცინავი ტონით კითხა -მაინც რა უნდა მომეყოლა?

წარსულის შეცდომები 2 თავი

ბავშვობა ყოველთვის კარგად ახსენდებოდა სოფელი, მოსიყვარულე ბებია და მხიარული მეგობრები. ამ გადმოსახედიდან, როგორი ლაღი ცხოვრება ჰქონდა ჩვენს პერსონაჟს?! იმ დროიდან ცოტა რამ თუ შემორჩა და ყველაზე მთავარი,

ტკბილი პაპა

ხშირად ამბობენ სიყვარულს მნიშვნელობა არა აქვსო.სიყვარული, სიყვარულია-ო არა აქვს მნიშვნელობა ვინ იქნება ეს, შენი ოჯახის წევრი თუ ვინმე ახლობელი.მაგრამ ვერ დავთანხმები ამ მოსაზრებს რადგან ყველა ცოცხალ თუ უსულო ადამიანს თუ არსებას თავისებური სიყვარული

მწვანე კეტი და ლურჯი ბოტასი (თავი 2)

მეორე ღამე იყო. უკვე უნდა დამეძინა რომ მოვიდა წერილი ვიფიქრე tekno boom-ი, ან რომელიღაც სხვა იყო. მაინც შევამოწმე და ნიკას მოეწერა: -ბოდიში

საიდუმლოს ფარდა მალავს.თავი 4.

-მწარე ტკივილის მიუხედავად,ცხოვრება გრძელდება და აუტანლად ვითვლით ამ ცხოვრების დაწყევლილ წამებს.ცხოვრება სასტიკი თეატრია,რომელიც გვაიძულებს გაუძლოთ ტკივილს.