***

დაბრუნება... შიში... ვალდებულება...

კოპწი ამბავი

დიდხნიანი ფიქრის შემდეგ, საბოლოოდ,გადავწყვიტე თქვენთვის გამეზიარებინა ცალმხრივი სიყვარულის ისტორია, რომელიც მე გადამხდა. ვინაიდან ეს ჩემი პირველი მცდელობაა აქ მსგავსი რაღაცის გამოქვეყნებისა, ვეცდები ჩემებურად,კოპწიად გადმოგცეთ ამბავი..

ცხელი შოკოლადისთვის... (ჯოჯოხეთიდან)

ჰოო, სამყარო უსასრულოა. უსასრულო სივრცე; უსასრულო შესაძლებლობები; სივრცეში მოფარფატე ლამაზი პულსარები; მისტიური ჭიის ხვრელები; სიკვდილს მიახლოებული ვარსკვლავები, რომლებიც ყოველ ჯერზე იმას მოწმობენ, რომ სიკვდილი რაღაც ახლის დასაწყისია; ახალი

Him and I(თავი 6)

ქეთი დგას და ამ ყველაფერს ისმენს უცებ მობილური და ჩანთა უვარდება ხელიდან და სანდრო ტრიალდება *სანდროსთან* ხმა მესმის და ვტრიალდები ეს ხომ ქეთია ქვევით რომ დავინახე იოანესთან, როგორ ვერ შევნიშნე მისი ამოსვლა სპეციალურად ამოვედი აქ. ჯანდაბა ყველაფერი

ჩვენ (ნაწილი 7)

არც ის მადარდება თუ ხალხი გვიყურებდა, მხოლოდ მას ვუყურებდი თვალებში და თითქოს იმ ოთახიდან ყველა გაქრა, მხოლოს ჩვენ ვიყავით

ურეკის მზის ქვეშ (თავი III)

-ცუდად ხარ? - გვერდით მიჯდება და ჩემს ხელს იღებს. მისი ხელი ზედმეტად გახურებულია, რაზეც უარესი ისტერიკა მეწყება. -აუუ, ჩაიწიე რაა... სიცხეს აფრქვევ. - საწყლად ვეუბნები, რაზეც ეცინება. მე მიმიკას არ ვცვლი

ჩემი საოცნებო ბიჭი (3თავი)

როდესაც წამოვედი ვფიქრობდი ნეტა რატომ მომექცა ასე.ლიამი უკან მომსდევდა. მან ხელზე ხელი მომკიდა და შემაბრუნა.მე: რასაკეთებ ხელი გამიშვილიამი: არ გაგიშვებ! მან უცებ ჩამეხუტა. არც კი ვიცოდი ესე თუ მოხდებოდა.

სიყვარულმა იცის (15 თავი)

მთელი ღამე ფიქრობდა საკუთარ საქციელზე. ფიქრები წამითაც არ აძლევდა დაძინების საშუალებას. უყვარდა, ისევ ძალიან უყვარდა ლევანი. მის გარეშე სუნთქვაც კი არ შეეძლო თავისუფლად. მაგრამ პატიება განა ასეთი ადვილი იყო?

ისევ ოცნებები ფიქრში ამერია

ისევ ოცნებები ფიქრში ამერია,ჩემი მწუხარება რა სათქმელია,ცხოვრებას გავყურებ,გადის წამებია,ჩემს თმას უკვე ჭაღარა გარევია. ამ ხალხს რომ შეხედავ,გულის ამრევია, გაივლის,გამოივლის საქმე კი არ იციან.ჭკვიანს შეხედავენ ამბობენ -გიჟია

ყოველთვის ვერ გაექცევი გრძნობებს(თავი 4)

როგორც იქნა სანდრომ გახსნა ყუთი, რომელსაც ასე საგულდაგულოდ ინახავდა იმ წამამდე. სხვადასხვა ფერი, ერთმანეთში ირეოდა და ერთგვარი სიმშვიდეც კი მოდიოდა.