ერთი წვიმიანი დღე,თბილისში..

დასანანია,მაგრამ ტკივილების ყულაბაა ეს სამყარო სადაც ყოველდღე ახალი ''ტკივილი(ხურდა)ვვარდება შიგნით.

პირველი კოცნის მოპარვიდან.....გულის დაპყრობამდე(თავი2)

ემს წინ "ჩემი" თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცი იჯდა არ ვარ მეოცნებე და არც არასდროს მიფიქრია მსგავს თემებზე მაგრამ სადღაც ღრმა ბავშვობაში ალბათ ბავშვურად მეც ვფიქრობდი ამაზე და სწორედ ის იდგა ჩემს წინ ვიზეც "ვოცნებობდი"...პირდაპირი საოცრება

ყველაფერი რაც მე მინდა (თავი 8)

და რას გრძნობდა ახლა იოანე? ტკიოდა.... თან გაუსაძლისად. ვეღარ შეძლო თავისი პატარა გოგოსგან დამალვა. ლილეც და ნიტაც უსაზღვროდ ენატრებოდა და განსაკუთრებით ის დრო როდესაც ყველაფერი თავის ადგილზე იყო. მის მწვანე თვალებს სიმკაცრის და სიცივის კვალი

არჩევანი

დაბადებით, ყველა ანგელოზი იბადება.მაგრამ არ ვიცით წინ ვის როგორი ცხოვრება გველის, ვის როგორი ბედი გვარგუნა სამყარომ.უბრალოდ ვიბადებით და დინებას მივყვებით, ვიზრდებით, ვითარდებით ყველაფერს ვიგებთ და ვყალიბდებით პიროვნებებად.

ოცნება უფასოა დასასრული

მე მეგონა თამაში გვექნებოდა.- ეშმაკურად ათამაშებ ნიტა წარბებს და იზმორება. - ჰჰ რა გარყვნილი ხაარ. - თითქოს გაუკვირდა ლუკას. - სიზმარშუმი რამე ეროტიული დაგესიზმრა? - იცინის ლუკა. - კარგი თუ არ გინდა

ფანტაზია

გამეღვიძება შიშით, გზას ვეღარ ვხედავ სავალს. ეს ფანტაზიაც ნეტავ.. ნეტავ როდემდის გასტანს.

სიგიჟის ზღვარზე (15 თავი)

მიასთვის ორშაბათი, რთული დღე გათენდა, დღეს იძულებული იყო მისულიყო სკოლაში და ენახა ის ადამიანი ვინც უნებლიედ ამდენი ტკივილი მიაყენა

მხოლოდ სამი დღე ჩემო პეპელა!(5)

-ანუ ეს სიმართლეა? მისი ხმა გავიგონე,რომელიც აშკარად უკანკალებდა,მაგრამ არ იმჩნევდა. -ხო ლევან..ეს სიმართლეა..შენ მოკვდი. ეს სიტყვები სიმწრით წარმოვთქვი და თვალები მის საფლავს მივაპყრე. ვერ ვუყურებდი ამ წამს,რადგან ვიცოდი რა ცუდ მდგომარეობაში

ურეკის მზის ქვეშ ( თავი VII)

კაი რა... მერე“ ნათურა მენთება თავში“,ბოროტულად ვიღიმი,ტანის რხევით ვუახლოვდები გიგის და ხელს ვკიდებ. - წავიდეთ? - წავიდეთ ლამაზო. - გიგიც არ აყოვნებს და მიღიმის. თან რა ლამაზი ღიმილი აქვს დამპალს. - ზურგი მეწვის,ვხვდები,რომ ამის გამომწვევი

სიყვარულით სიყვარული

მე ახლაც აქ ვარ, ნუ მეძებ სხვაგან. შენს გულსა და შენს გონებაში ვარ. ბოღმას, შურს, სიამაყეს, შფოთვას ალყა შემოურტყამს ჩემთვის და არ მაცდიან გაბედნიერო, გაჩვენო რა ტკბილია სინამდვილეში ეს ყოფიერება. დაგანახო ის, რასაც ადრე ვერ ამჩნევდი.