ცოდვილი {9}

გაფითრებული სახით და ჩაწითლებული თვალებით შეაღო კარი,მთლიანი სხეული უთრთოდა ნერვიულობისგან, ფეხები არ ემორჩილებოდნენ, რომ გზა განეგრძო. ნელი, თითქმის უხმო ნაბიჯით დაფარა მანძილი,

მიყვარხარ!

თითქოს სამყარო მენგრევა თავზე ჩემი მაშველი კი არსად არ ჩანს მინდა რომ ვიყო ეხლა შენს მხარზე და ძილისათვის ვისმენდე ამბავს თითქოს შენ ჩემი წაიღე გული მე შენს გარეშე ჰაერიც არ ვარ

ვნებების ქარცეცხლში (7 თავი)

იოანეს სურნელში გახვეულს მეძინა. უზომოდ მშვიდი ღამე იყო. მომხდარზე უკვე ვეღარც ვფიქრობდი იმდენად ვიყავი გაბრუებული მისი არომატით. ნაადრევი დასკვნების გამოტანიდან თავი შევიკავე, რადგან როცა ბევრს ვფიქრობ და მივდივარ რაღაც დასკვნამდე, ბოლოს მაინც

უმართავი (ნაწილი მეოთხე)

როგორც იქნა ახერხებდა ქალის დამშვიდებას დევდარიანი, ჯერ კიდევ მის მკლავებში ყავდა მოქცეული და თმაზე ეფერებოდა -ნუღარ გეშინია.... ნუღარ გეშინია... ნუღარ გეშინია.... (რამოდენიმე წამის ინტერვალით უმეორებდა ქალს)

უკანასკნელი წერილი ელისთვის...

მისი ბედნიერების საიდუმლო მხოლოდ რამდენიმე კათხა ლუდი იყო და ღიმილი, ღიმილი რომელსაც ის ყოველდღიურად ჩემგან ითხოვდა... ღიმილი, რომელიც არაფრად მიმაჩნდა მის დაკარგვამდე. გამომშვიდობება ელთან არ ნიშნავს დასასრულს...

მარილისი |6|

ყველაფერს უშვებ ხელს, იმის შიშით, რომ თან არ გაიყოლო და იკარგები კიდევ უფრო შორს , გაუგებრობაში . თან მიგაქვს იმედები, გაუზიარებელი სითბო და სიყვარული , კეთილი სურვილებით გავსებული გული. მაგრამ, შენ უკვე იქ ხარ, სადაც ეს ყველაფერი არაფერში სჭირდებათ.

მიტოვებული 6 თავი

-არა ხო ჩემი ძმა ხარ იმენა რაა და მაგრად მიყვარხარ მაგრამ ღირსი იყავი ტო მადლობა უნდა გადავუხადო იმ ზურას რო ვნახავ იმენა დაგამშვენა რა, გაცხარებული ელაპარაკებოდა ლექსო და თან იცინოდა. მართლა გული მომეფხანა მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა ზედმეტიც კი

Despair

სამყარო.მმმ.....სამყაროვ, ჰო სამყაროვ,-შენ გესაუბრები. ყველა ადამიანის გარემოს რომ ალამაზებ, ზოგიერთისას კი ამახინჯებ, ცდილობ ადამიანს ერთი მთლიანი ლამაზი გარემოცვა შესძინო, ან სულაც ის გარემოცვა გაუნადგურო, რომელიც ადამიანმა, პიროვნებამ თავისივე

სიცრუის სადგური 10

მეორე დღე განსაკუთრებული მღელვარებით დაიწყო სოფისთვის. გარეგნული სიმშვიდე ჩვეულებისამებრ არ ემთხვეოდა შინაგან არეულობას, წინააღმდეგობაში მოდიოდნენ. არც ლევან მდივანი ნერვიულობდა მასზე ნაკლებად. ყველანაირად გვერდში ედგა და ამხნევებდა.

იმედის სხივი 2

უკვე დადგა ჩემი დაბადების დღეც, ჩაქრა სანთლებიც და ჩაფიქრდა ოცნებაც რომელსაც უკვე წლებია უცვლელად ვოცნებობ... -სად იყავი? თანაც როგორი წვიმა იყო