წვიმისფერი (სრულად)

უყურებდა მის წამიერად ანთებულ ტელეფონს, შეტყობინების მოსვლის მოკლე ხმას. იმას, თუ როგორ აიღო მობილური, წამში წაიკითხა მესიჯი, მთელს ტანში ჭრუანტელმა დაუარა და მოულოდნელობისგან ცხელი ყავით სავსე, დიდი, ცისფერი ჭიქა ხელიდან გაუვარდა. “ქორწინდებიან.”

ღამეა როცა სულ ყველას ძინავს

ღამეა როცა სულ ყველას ძინავს მე ხიდთან ვხდები პატარა გოგოს და მას ჰგონაი რომ მე ის მიყვარს მე მხოლოდ მისი თვალები მომწონს. ჩემი ტუჩები ეხება მისას და ის კრთის როგორც პატარა მე კი იმ ღამეს ვაჩუქე კოცნა რომელიც კუბოს კარამდე ატარა.. მოკვდა ისე რომ მან

უკანასკნელი ამბორი 18+ (თავი 11)

"- ბოდიში.... - სიტყვა ბოდიში გრძნობებს ვერ გააქრობს... ვერც სულის იარებს განკურნავს. - იქნებ ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ? - დავიწყოთ რისთვის? ისევ ტკენისთვის? ნუთუ არ დაიღალე სულის მოუშუშებელი იარებით, რომელიც საშუალებას არ გაძლევს რეალურ ცხოვრებას

ჩემი თავმოყვარეობა

ყველაზე მწარედ თავმოყვარეობა გვახსენებს თავის არსებობას.... ყველაზე უდროო დროს, ყველაზე დაუპატიჟებლად მოდის... ერთ დღეს ჩვენში დიდი ხნის წინ მიძინებული თავმოყვარეობა იღვიძებს სისხლიანი თვალებით და ყვირის ბოლო ხმაზე, რომ მოაღწიოს ჩვენამდე მისმა

ფრთხილად შეარჩიე ოცნება, რადგან შეიძლება ახდეს (თავი 12)

- მითხრა რომ პოლიციელების სხვა ჯგუფიც ჩართო ამ საქმეში და თუ მის იდეას დავთანხმდებოდი აქამდე მოაღწევდნენ და წამიყვანდა. მაშინ არ მიყვარდი ნუ მეგინა რომ არ მიყვარდი და რადგან ცოტათი მომწონდი ვიფიქრე უკეთესია წავიდე და დავივიწყო მეთქი. იდეა კი ის იყო

დიდი არაფერია მაგრამ მაინც შემიყვარდი (3თავი)

როცა ვაკოცე მან დაინახა რომ ლუკა მოდიოდა და ამყვა კოცნაში და ლუკამ გაღიზიანდა როცა ნიკამ ხელი მაგრა ჩამკიდა და წამიყვანა მანქანის კენ ჯობია წაგიყვანო აქიდან დგეს ჩემტან წაგიყვან კარგი მეც დავთანხმდი და როცა მანქანაში ჩავჯექით შემეკითხა იმ ბიჭს

ვნებების ქარცეცხლში (11 თავი)

ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ შეიძლება ბედნიერებისგან გავსკდე. ბოლოდ პერიოდი მართლა იდეალურია ჩვენს ცხოვრებაში და ეს ცოტა მაშინებს კიდეც მეშინია რომ რაღაც მოხდება და ყველაფერს შეცვლის.

ვნების მსხვერპლი #8

- ნინო - მეთქი, არ გესმის? - პასუხს ისევ არ სცემდა და ნაკანი გრძნობდა, რომ გული კვლავ უტყდებოდა. - ნინო! - ბოლოჯერ დაუძახა და საპასუხო რეაქცია რომ ვერ მიიღო, გაჩერდა. ფიქრობდა, ნეტავ სულ არ დამენახაო. არადა, მართლა ასე აჯობებდა. თავი გააქნია და ფეხი

ეს სიყვარულია?

გამარჯობა. მე ლედი ვარ 15 წლის. არასოდეს მიფიქრია მწერლობაზე და ესეც პირველი ნაწარმოებია ჩემს ცხოვრებაში. არ ვიცი რამ წამომიფრინა მაგრამ გადავწყვიტე რამე დამეწერა. არასოდეს არ მ_ნინა გაგვიანდება ადექი უკვე 9 სრულდება. _კიდევ 5 წუთიც მაცადე და

დიდი არაფერია მაგრამ მაინც შემიყვარდი (2თავი)

დილით ავდექი და წავედი სკოლის კენ და დავინახე ძალიან ცუდი რამ მე ეს ძალიან მეტკინა გულის შიგნით ტკივილს ვგრძნობდი ეს რომ დავინახე ძალიან მეწყინა ჯერაც არ დამიჯერებია რომ ლუკა ვიგაცას კოცნიდა ტუჩებსი როცა მივედიმასთან და მითხრა რომ ეს შეცდომაო