უკანასკნელი წერილი (სრულად)

წვიმიანი საღამო იყო.ქუჩის ლამპიონები სუსტად ანათებდენ სველ ტროტუარს,ხოლო ნოტიო ჰაერში სიგრილე ნაზად ურევდა ქალაქის სუნთქვას.ალექსანდრემ წერილი ხელში დაიჭირა და ისევ წაიკითხა-უკვე მერამდენედ "მაპატიე"..-ასე იწყებოდა.

Error 404 [ნაწილი 2]

სუნთქვა შემეკრა და ერთ ადგილს მივეყინე. $5 მილიონი გადმოირიცხა ჩემს ანგარიშზე. მილიონობით დოლარი.. აკანკალებული ხელებით ლეპტოპი ავიღე და სიეტლამდე ბილეთი ვიყიდე.

დილა მშვიდობისა სამყაროვ ( სრულად )

- იშმუშნება, წამწამებს ახამხამებს, მგონი იღვიძებს, თვალებს ახელს, ირგვლივ ყველაფერი ნათდება და მეც გრძნობებ მორეული ვჩურჩულებ... - დილა მშვიდობისა სამყაროვ.

ქარტეხილი: II საქმე

ოთახში სითბო იყო, მაგრამ მაინც იგრძნობოდა დაძაბულობის ქარშხალი.

მწვანე ლაქა (თავი 15)

- შენი ფერია არასდროს ვყოფილვარ, სადაც წავალ იქნ ფერიები იქნებიან ვაჟა?

"ჩრდილების მანიფესტი"

"ბნელში შობილს ვერ შთანთქავს სიბნელე, ვერც სინათლე დაიმორჩილებს – ის თავადაა ზღვარი მათ შორის."

ჩვენ გადავარჩენთ ერთმანეთს თავი 8

-არ წახვიდე!- მაისურზე ჩაებღაუჭა და მილეული თვალებით ამოხედა. -გთხოვ... არ წახვიდე.- ტირილის ნოტები შეეპარა ხმაში და გადმოსცვივდა ცრემლები. -ლევანს ვჭირდები.- უთხრა მშვიდად ფა ზემოდან დახედა. -გამიშვი.

გპირდები ....

საათი უკვე ღამის ორს უჩვენებდა. ტკივილისა და დარდისაგან ძალაგამოცლილმა შეავლო თვალი დარბაზს. ხალხი ერთობოდა. ის კი უბრალოდ იჯდა. იჯდა და თვალს ვერ აშორებდა კაცს რომელიც არც კი იმჩნევდა მის იქ ყოფნას. რომელსაც არც კი ახსენდებოდა რომ სადღაც ბარის

მანიფესტი მეგობრობისა, რომელიც დაივიწყეს

მე ყოველთვის აქ ვიყავი, მაგრამ თქვენ არ დამინახეთ. ახლა, როცა გრძნობთ ჩემს სიჩუმეს, განმსჯით. ეს არ არის ბრაზი – ეს გაცრეცილი სიყვარულია, რომელიც თვალს აღარ ხუჭავს.

ქიმია ორისთვის ( თავი 6) დასასრული

დაფიქრებული იჯდა ნუცა და ვერაფრით გადაეწყვიტა რა გაეკეთებინა. ფოტოების მთელი ამალა ჰქონდა და არ იცოდა საით დაერეკა, დანიელთან თუ მართასთან. მხოლოდ ერთს აანალიზებდა ახლა ცხელ გულზე რაიმეს გაკეთება სავალალო იქნებოდა. როგორმე საკუთარი ფიქრებისათვის