მეგობრები (10)

-ხო! დაბერდი უკვე, ვეღარ ქაჩავ. -კისკისებდა, გაშლილი თმები მხრებზე ეყარა, ცხვირი აწითლებული ჰქონდა, ცისფერი თვალები უბწყინავდა, მხოლოდ გიგასთვის ბწყინავდნენ, მხოლოდ მასთან ყოფნის დროს იყო ასეთი კაშკაშა.

ხელს ნუ გამიშვებ 4

მე ინერციით თავი ვერ შევიკავე და ორივე გადავეშვით ზღვაში.მაშინდელი შენი ხმა ,,ხელი არ გამიშვა თორნიკე'' ჩემი ცხოვრების ნებისმიერ ეტაპს ექოსავით თან სდევს და ძალას მმატებს გესმის?წყალში რომ ჩავცვივდოთ მ8ვხვდი რომ რაც არ უნდა ძნელი

ცრემლებად ვიშლები...

ცრემლებად ვიცლები ჭკუიდან ვიშლები ლოდინით ვიღლები ეულად ვითვლები...რომ გხედავ,ვიბნევი სულ ასე ვიქნები ნელ-ნელა ვიცვლები ამასაც მიხვდები... ეს წლები გავლილი არ არის ადვილი ნაცნობი შენს გულში ადგილი

შენ

კარები გავაღე და შემოხვედი. ვიცოდი, კარებთან იდექი, თუმცა დაკაკუნება ვერ მოასწარი. ხელი ჯერ ისევ მაღლა, ჰაერში გეჭირა, დასაკაკუნებლად გამზადებული. შენს მაგივრად წვიმამ მომიკაკუნა. წვიმაც ჩემი ძველი მეგობარია,

ერკე მიდასი - მეტრო (4)

უცნაური ელდა მიელამუნა მის გონებას, რომელსაც არანაირი საზღვარი არ ჰქონდა ადამიანთა გრძნობების სიმძიმის და სიფაქიზის ცხოველისეული მოთხოვნილება გაუჩნდა. გრძნობების მოთოკვას ვერ ახერხებდა, სიმძიმეგადაგორებული მისი სხეული დუნედ მოძრაობდა და რაღაც, რაც

ერთადერთი? ( VII თავი )

- ანნას განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევა, ალბათ მიხვდა რომ იქ ცუდათ გრძნობდა თავს. შემდეგ გიგამ რაღაც უთხრა და ისე გაიპარა ანნა გვიან მივხვდი - ანუ თავიდანვე ცუდი ურთიერთობა ჰქონდათ?- კი ერთ წელს გადავედით მე და გასვიანი.

დედა (როგორც ტკბილი მფარველი ანგელოზი)

დედა, დედიკო, დე..სიტყვა რომელმაც ასაკი არ იცის, ერთადერთი დაუვიწყარი ადამიანი არის დედა. განა მარტო ადამიანი? ჩნდება კითხვა და პასუხიც რატომღაც უმალვე მოდის, არა! დედა ანგელოზია.. ანგელოზი რომელსაც უხარია თავისი ბავშვის

გამიზნული შხამი #11 (+18)

- რავქნა ლაშა.. იმ რესტორანში ხუთასი კაცი გადიგამოდის. ანაბეჭდების აღება აფსურდი იქნება. - ხოდა აიღეთ იმ ხუთასი კაცის ანაბეჭდები. არ მაინტერესებს! ჩემი შვილის მტეrი ჰაერზე არ უნდა დაიარებოდეს.

love me till the end თავი 4

პალატიდან გადის და უაზროდ გაღიმებულს მტოვებს-გიპოვე სიზმრის ბიჭო, გიპოვე ჩემო ექიმო-წამოვიყვირე და ხელები ავიქნიე, უსიამოვნო ჩხვლეტა ვიგრძენი ხელში და მივხვდი, რომ გადასხმის ჩამოცლამდე ჩემი ენოციები უნდა შემეკავებინა. ღმერთო ჩემო

სითამამე თუ მოქმედება?(მეთერთმეტე თავი)

-არ არსებობს-ვიღრიალე ბოლო ხმაზე-ჰა ჰა რა ხდება?!-უცებ წამოხტა ტატო, რაზეც ძაან ვიცინებდი ესეთი სიტუაცია რომ არ იყოს-იცოდი?! მითხარი რომ არ იცოდი თორე შეიძლება შენც შემომაკვდე-დავემუქრე-რა ვიცოდი, ხო არ გააფრინე-თითი მიიდო